Akoestiek
Jaap Schlee (1948-2016), portret van Paul Léautaud. Tekening, potlood.
Gisteravond met Lé en haar moeder naar een concert door Merwe’s Oratorium Vereniging in de Augustijnenkerk. Het Requiem van Duruflé, het Stabat Mater van Josef Rheinberger en het lied ‘Verleih uns Frieden’ van Mendelssohn. Indrukwekkend mooi, met bijzondere begeleiding op het kerkorgel en door een vioolorkest. Ik moest aan mijn ouders denken, die in 1947 in de Augustijnenkerk zijn getrouwd en in het bijzonder aan mijn vader, die in onze tijd in de kosterswoning van de Remonstrantse kerk regelmatig op het orgel speelde. Toen we een bandje hadden, in de jaren zestig, repeteerden we weleens in de kerk, die de beste akoestiek van alle Dordtse kerken heeft. Soms speelde pa op het orgel een paar nummers mee.
Na afloop werd ik aangesproken door een dame die vroeg of ik Kees Klok was. Het bleek dat we klasgenoten waren op de Boermanschool. We hadden elkaar drieënzestig jaar geleden voor het laatst gezien. Dat ze me herkende na zo’n lange tijd! Misschien omdat mijn kop met enige regelmaat opduikt in de plaatselijke media?
’s Middags het portret van Paul Léautaud, getekend door Jaap Schlee, opgehaald bij de lijstenmaker in de Vriesestraat. Ik kocht het een paar jaar geleden tijdens een tentoonstelling in Pictura, waarna het lang in een map op mijn werkkamer stond. Hij hangt nu in de woonkamer naast het schilderij van Dimitris Xonoglu. Het was een aangename zestien graden toen ik naar het centrum fietste, na afloop van het concert was het rond het vriespunt. Dat was even slikken.
