Koffer gezocht
Het zat er al in toen ik bericht kreeg dat mijn vlucht naar Thessaloniki was geschrapt omdat er bij Lufthansa voor de zoveelste keer werd gestaakt. Ik had geboekt bij Austrian, die het werk over had gelaten aan de Duitse buren. Die hadden in september mijn verblijf al langdurig verziekt door m’n koffer op Schiphol te vergeten, waarna hij pas acht dagen later in Thessaloniki arriveerde.
Ik kreeg keurig bericht van Lufthansa dat ik was omgeboekt. Ik zou met ITA naar Rome vliegen en daar overstappen op een vlucht van Aegean naar Thessaloniki. Overstaptijd veertig minuten. Hoewel we bij wijze van uitzondering niet met vertraging van Schiphol vertrokken, werd dat in de praktijk een half uur. De twee toestellen stonden naast elkaar geparkeerd, maar wat ik vanaf het begin al vreesde: mijn koffer is nog ergens onderweg. ‘We hebben nog geen antwoord op onze berichten naar Amsterdam en Rome’, aldus een vriendelijke meneer op het vliegveld van Thessaloniki, die ik vanmorgen belde. Ik ben niet tegen het recht om te staken, maar ik zit opnieuw met de gebakken peren, om het maar eens origineel te zeggen. Morgen weer naar de Kapani om onderbroeken, hemden, sokken, een overhemd en een warme trui, want het is op het ogenblik in Griekenland frisser dan in Nederland. Tenzij het ding vandaag nog arriveert. Daar reken ik maar niet op.
Gelukkig heb ik de supermarkt om de rechterhoek, mijn favoriete restaurant om de linkerhoek en vier apotheken in de straat, terwijl de burgemeester een paar huizen verderop woont, maar die arme man kan er verder ook niets aan doen. Verhongeren zal ik niet en de persoonlijke hygiëne is gewaarborgd, maar het zal lang duren voor ik nog eens op stap ga met de Oostenrijkers of Duitsers. Nu ja, niet in Dordrecht, als stadsgids, dan kan ik het prima met hen vinden, maar de lucht in? Dat laat ik voortaan maar aan Van Speijk over.
