Blog van Kees

18 05, 2026

Geweldig idee, maar…

Door |2026-05-18T11:38:57+00:0018 mei, 2026|Tags: , , |0 Reacties

Vanmorgen met Guus de Landtsheer ons verhaal over de geschiedenis van de Dordtse Riedijk gehouden in de bibliotheek op de Groenmarkt. Het was druk. Een leuk, belangstellend publiek dat volop vragen stelde. Uiteraard moest aan het begin iemand van de bibliotheek opdraven om de power point (modern voor ‘lezing met lichtbeelden’) in te stellen, maar toen het eenmaal liep, bleef het lopen.

In het gebouw zagen we reeds allerlei sporen van de aanstaande verhuizing naar het nieuwe stadskantoor aan de Spuiboulevard. Ik ben bang dat men over een paar jaar heel erg spijt gaat krijgen van het weghalen van de bibliotheek uit het historische hart van de stad. Een mooiere plek dan waar hij nu zit zal de bibliotheek niet meer krijgen. Bovendien vrees ik dat dat ‘Dordthuis’, zoals het stadskantoor moet gaan heten, op den duur weleens een financieel debacle van heb ik jou daar kan worden. Zoiets als het Energiehuis. Geweldig idee was dat, we zijn er trots op, maar qua financiën is het een ondoordachte afgang. Bovendien een theater annex poppodium waar na zes uur ’s middags geen openbaar vervoer meer langs komt, hoe krijg je het verzonnen?

Mijn vorige lezing in de bibliotheek begon ’s morgens om tien uur, dus ging ik er voetstoots vanuit dat het vandaag weer zo zou zijn. Het bleek elf uur te zijn. Klein foutje, maar om tien uur gaat Centre Ville open, dus zijn we even overgestoken naar het geboortehuis van mijn grootvader. Centre Ville heeft gelukkig geen plannen om te verkassen naar het nieuwe stadskantoor. Dat zit daar al meer dan honderddertig jaar op een van de beste plekken van de stad, als we dat oerlelijke gedrocht op de Voorstraat, waarin nu Medikamente die Grenze zit, even wegdenken. Welke idioot die gruwel ooit heeft ontworpen weet ik niet, maar dat het ding er staat is een doorslaggevend pleidooi voor het afschaffen van die belachelijke welstandscommissie die we nog steeds in Dordrecht hebben.

13 05, 2026

Moederdag-effect

Door |2026-05-13T08:59:27+00:0013 mei, 2026|Tags: , , , |0 Reacties

Foto: Cees Kloosterman

We merkten wel een beetje het moederdag-effect, maar desondanks was er een ruime opkomst bij de presentatie van Verscholen in het groen, afgelopen zondagmiddag in Visser’s Poffertjes aan de Dordtse Groenmarkt. Archie Wijngaarde, met wie ik al tweeënvijftig jaar bevriend ben, nam het ere-exemplaar in ontvangst en sprak mooie woorden over het boek. Neerlandicus, dichter en criticus Erick Kila las prachtige gedichten voor uit zijn nieuwe bundel Het geruis van wind en betekenis en tenslotte droeg ik zelf enkele fragmenten voor uit Verscholen in het groen, deel negen van mijn serie literaire dagboeken, dat gaat over de jaren 1989 en 1990. Daarna gingen we over tot de orde van de dag, dat wil zeggen een borrel en de gelegenheid om het boek te kopen en te laten signeren. Cees Kloosterman filmde een deel van de presentatie, die ik heb verwerkt in mijn jongste Youtube-praatje, dat hier te zien is voor wie het heeft gemist en er toch even bij wil zijn.

Ondertussen gaat het met het weer van kwaad tot erger. Maandag, toen ik een geanimeerde stadswandeling had met een groep Canadezen en Amerikanen, was het fris, maar toch nog zonnig. Gisteren woei een vuile noordenwind over de stad en die smeerlap brengt vandaag ook nog eens een aantal regenbuien met zich mee. Klagen over het weer is een van de zinlooste bezigheden waarmee de mens zich onledig kan houden, ik doe dat dan ook niet, maar wind, regen en kou trekken wel een wissel op mijn humeur, vooral in mei. Gelukkig ben ik nog steeds bezig in de dagboeken van J.J. Voskuil en die toont zich ook niet altijd een lachebekje.

Ik kreeg een uitnodiging voor het jaarlijkse congres van het KNHG dat over egodocumenten gaat. Ik zou er graag heengaan, maar dan moet ik al rond half tien ’s morgens aan de Cruquiusweg in Amsterdam zien te geraken. Met de huidige staat van het openbaar vervoer! En als dat lukt en ik ’s avonds terugreis, kan ik bij wijze van spreken direct weer instappen, omdat de volgende dag de Haarlem Branch van de Dickens Fellowship bijeenkomt. Ik zou die logistieke narigheid kunnen oplossen door van donderdag tot en met zondag een hotel te boeken, maar hotels in Haarlem of Amsterdam zijn eigenlijk voor een modaal historicus niet meer te betalen, ik bedoel, ik kan dat wel, maar drie nachten in een hotel voor de prijs van een business class ticket Athene-Amsterdam vreet ook aan mijn humeur. Waarom moeten zulke dingen ook altijd in dat smoezelige Amsterdam plaatsvinden en niet in het frisse, vrolijke en voor mij veel gemakkelijker bereikbare Utrecht?

8 05, 2026

Grondig pleidooi

Door |2026-05-08T11:07:42+00:008 mei, 2026|Tags: , |0 Reacties

Na de fysio-fitness boodschappen en een uurtje rust. Ik sla de Trouw van gisteren op. Een leraar Nederlands, Joost van Driel, houdt er een pleidooi voor het afschaffen van het centraal eindexamen in het middelbaar onderwijs. Een grondig pleidooi waar ik het in grote lijnen mee eens ben. Meer dan dertig jaar heb ik in dat eindexamencircus meegedraaid. Eigenlijk nog iets langer, want in de eerste jaren nadat ik het onderwijs verliet surveilleerde ik nog regelmatig bij de eindexamens. Tot er niemand meer op school zat die nog les van me had gehad. Daarna ben ik ook gestopt om de diploma-uitreikingen bij te wonen, behalve als een kind van vrienden was geslaagd.

In die laatste jaren ergerde ik me dat er geen alcohol meer werd geschonken bij het feestje. Wat een betuttelende onzin, zeker bij het VWO. Na de zomervakantie gaan de meeste VWO’ers studeren en wat doe je vaak als eerste als je in een studentenhuis terechtkomt? De boel vol stouwen met bier. Die hele leeftijdgrens van zestien vind ik bezopen. Ik drink al vanaf mijn vijftiende en ben daar gewoon doctorandus in de geschiedenis mee geworden en nu weet ik wel dat ik niet de maat ben aller dingen, maar toch, slechter ben ik er nooit van geworden.

Ik moet de presentatie van Verborgen in het groen voorbereiden. Mijn literair-dagboek over 1989 en 1990. Andere tijden, dat mag je wel zeggen. Zelfs in de Verenigde Staten mocht je toen achter in een vliegtuig nog roken, al brak op de school waar ik destijds werkte al een fel conflict uit tussen rokers en niet-rokers. De laatsten werden aangevoerd door een zure docent gymnastiek die thuis een vrouw had die kettingrookte. Een typisch geval van je huwelijksfrustraties uitleven op anderen. Meer zeg ik er niet van, jullie lezen het wel in mijn boek.

5 05, 2026

Arbeiden!

Door |2026-05-05T11:07:48+00:005 mei, 2026|Tags: , , |0 Reacties

Over de terugreis van Athene naar Dordrecht heb ik niets te klagen. Ondanks een e-mail van de KLM dat het vliegtuig tien minuten vertraging had, kwamen we keurig op tijd aan op Schiphol. Ook de taxi’s naar en van de vliegvelden waren op tijd, met aardige, hulpvaardige chauffeurs. Het heeft wat gekost, maar zo kon ik moeiteloos de werkzaamheden aan het spoor omzeilen. Jaren te weinig in het spoor investeren betekent nu jarenlang in de ellende en de rotzooi moeten zitten om het allemaal weer goed te maken.

We vlogen vanuit Athene in noordelijke richting en passeerden daarbij Thessaloniki. Even voelde ik spijt dat ik daar niet wat langer ben gebleven, maar dat kwam dit keer niet uit. Morgen voor een paar dingetjes, niet ernstig, maar wel noodzakelijk, een gang door de medische wereld en zondag – en daar zie ik naar uit – de presentatie van Verscholen in het groen. Om 16.00u in Visser in Dordrecht, noteer het even.

Inmiddels is het bevrijdingsdag. Je kunt de radio of televisie niet aanzetten of de krant opslaan of je wordt met je neus op het belang van het vieren van de vrijheid gedrukt. Terecht, maar op bevrijdingsdag heb je maar een keer in de vijf jaar een vrije dag. Ik vind dat een beetje hypocriet van de overheid, maar wat wil je in een land dat met nationale feestdagen zo gierig is als het onze? 1 Mei vrij, zoals overal in Europa? Vergeet het maar. Op de Dag van de Arbeid zal de arbeider arbeiden!

Gisteren heb ik de Dordtse draad weer opgepakt en ben ik een pizza gaan eten bij Costa d’Oro. Om acht uur werd ook daar twee minuten stilte gehouden, een ernstig moment waar iedere gast zich gelukkig aan hield. In voorgaande jaren ging ik wel naar de herdenking op het Sumatraplein, maar sinds er een kans is dat ook plaatselijke volksvertegenwoordigers met het gedachtengoed van Wilders of Baudet aanwezig zijn, heb ik daar moeite mee.

3 05, 2026

Verloren zoon

Door |2026-05-03T10:01:14+00:003 mei, 2026|Tags: , , , |0 Reacties

De koffer staat gepakt, het wachten is op de taxi. Vanmorgen nog even koffie gedronken met familie bij Stori op het Plytaplein. Buitengewoon aardige bediening. Dat maakt de ellendige kou deze morgen een beetje goed. Een paar mooie dagen gehad tijdens mijn verblijf, maar voor de rest was het veel te koud voor de tijd van het jaar. Ik verblijf al negendertig jaar regelmatig in Griekenland, maar hier was ik niet op voorbereid. Ik had beter moeten weten. Een jaar of twaalf geleden was ik begin april op Samothraki, waar het ook kou lijden was. Volgende keer voor de zekerheid ook winterkleding mee. Zul je zien dat het bloedheet wordt.

Gisteren met vriend H. geluncht bij Zorbas in de Lisiou, het befaamde restaurant waar de legendarische Frans van Hasselt dagelijks at. Ik heb er veel aangename avonden met hem doorgebracht, tot hij in 2011 overleed. Zijn portret hangt nog steeds links van de ingang. Er zijn enkele nieuwe obers, maar ook ‘de jongens’, zoals Frans ze noemde, werken er nog. Ik word er altijd als een verloren zoon ontvangen.

Bij de lunch eerst rode wijn, daarna tsipouro en vervolgens de metro naar huis. Ik ben daarna niet meer de deur uitgegaan en heb me vermaakt met J.J. Voskuil. Hij heeft een oogje op een meisje van het Bureau, Mirjam. Die wordt op een gegeven ogenblik opgepakt op verdenking van het plaatsen van een bom. Ze bleek lid van de Rode Jeugd, een sektarisch, communistisch clubje. Het loopt met een sisser af, maar ik moest denken aan mijn vrienden T. en P., die lid waren van net zo’n gezelschap, de Socialistische Jeugd. De afdeling Dordrecht schilderde op een avond hakenkruisen op de ramen van een advocaat ter plekke, broer van een CHU-minister. Een belangrijke daad van protest uiteraard, met een diepgaand effect op de landelijke politiek. Ik mocht niet bij de SJ, want ik had ooit in een vrolijke bui verklaard dat ik boer Koekoek wel grappig vond. Sindsdien sta ik wantrouwend tegenover activisme, hoe goed de bedoelingen ook mogen zijn.

Ik moet het huis nog opruimen en het vuilnis naar de container brengen. Dan zijn we klaar voor de reis. Ik heb even via het internet gekeken. Ik vrees dat de koude van plan is met me mee te reizen. Het zij zo.

1 05, 2026

Kunstenaars en intellectuelen

Door |2026-05-01T08:32:05+00:001 mei, 2026|Tags: , , |0 Reacties

Alweer voor de derde dag in Athene, waar het na twee mooie dagen plotseling een stuk kouder is. Het waait en er is regen voorspeld. Dat belooft wat voor de viering van 1 mei, hier vandaag een vrije dag, die niet zelden uitloopt op rellen. Het centrum rond het Syntagmaplein en de wijk Exarchia mijd ik daarom vandaag. Gisteren ging ik met familie uit eten in Illioupolis en onderweg zagen we alweer tal van spandoeken met het woord apergia (staking), wat meestal ook een protestmars betekent, met altijd de Stalinisten voorop. Zo’n beetje de kleinste club van het land, maar aan kabaal geen gebrek.

De vlucht vanuit Thessaloniki verliep vlot, zelfs de koffer kwam dit keer mee. Ik had me vroeg naar het vliegveld laten rijden, zodat ik tijd genoeg had om in de lounge van Aegean Airways op mijn gemak te lunchen en te lezen. Op stap met J.J. Voskuil. Vanuit de lounge konden we direct de bus naar het vliegtuig in, zodat ik niet naar de gate hoefde te lopen. Vlucht en taxi bij het vliegveld van Athene waren keurig op tijd. Je hoort mij eens een keer niet klagen.

Woensdag nam ik de metro voor een tsipouraki met mezedes bij mijn favoriete kafeneion O Glykys in Plaka, een oase in die door toeristen overlopen, hoewel desondanks toch gezellige wijk, als je de juiste plekjes maar weet. Een kafeneion voor kunstenaars en intellectuelen, het uitstervende soort waartoe ik mij in alle bescheidenheid ook reken. O Glykys bevindt zich op twintig minuten lopen van mijn pied-à-terre. Tien minuten naar metro Agios Ioannis en tien minuten van metro Akropolis naar het kafeneion.

Ik ben hier vooral voor familiebezoek, om het een en ander te schrijven en in het algemeen rustig aan te doen voor de vlucht naar het vaderland wacht. Daar heb ik tot mijn genoegen koningsdag gemist. Ik gun iedereen een fijn feestje, maar ik ben allergisch voor de kleur oranje en de vrolijke volkshysterie op die dag. Het wordt dit keer niet avond aan avond op stap met Atheense vrienden, zoals gebruikelijk, dat komt wel weer een andere keer. Als Trump en consorten het in de wereld allemaal nog niet erger maken dan het al is.

27 04, 2026

Getreiter en gezeik

Door |2026-04-27T13:07:45+00:0027 april, 2026|Tags: , , , |0 Reacties

Hopelijk ben ik weer voor een tijdje van het gezeur met mijn Griekse bank af. Vanmorgen heeft een vriendelijke, ietwat verlegen jongeman in het kantoor in Ano Toumba mijn ID-kaart langdurig bekeken, alsof het een zeldzame diamant was, en daarna wat gegoocheld met een computer. Ik moest vijf handtekeningen zetten en toen was alles blijkbaar in orde. Niet voor lang, vrees ik, want volgend jaar verloopt de geldigheid van mijn ID en krijg ik er eentje met een ander nummer. Dan maak ik maar weer een afspraak.

Zoals ik al eerder schreef is Ano Toumba een aangename wijk om te vertoeven, wat ik dan ook heb gedaan. Heerlijk koffie gedronken in het aangename café Idea in de Perevou en daarna nog even bij familie langsgelopen voor een smakelijke tiropita. Het was vanmorgen even lastig om een taxi te vinden in Ano Poli. Als er eens eentje voorbij kwam was hij bezet en reed hij door. Uiteindelijk zelf maar een taxi gebeld. Die was er binnen vier minuten en wat kan mij dat kleine bedragje extra voor de service schelen? Naar verluidt hebben ze in het hiernamaals, zo dat zou bestaan, alleen Il Banco di Santo Spirito en die vertrouw ik voor geen cent, dus voor mijn definitieve vertrek mag er best nog het een en ander worden uitgegeven.

Vrienden uit Thessaloniki willen eind mei een weekend naar Dordrecht komen, dus na een gezellig etentje in Konaki met een zwager en een nichtje heb ik bijna twee uur zitten zoeken naar logies. Niets, helemaal niets, op een paar hotels buiten het centrum na, waarvan ik hen uiteindelijk de goedkoopste heb aangeraden. Al die tijd verbaasde ik me dat er van alles was volgeboekt, ik kon het zo gek niet bedenken, tot ik me realiseerde dat dan het stoomfestival plaatsvindt. Ik had beter moeten weten, al is het natuurlijk ondanks dat slecht gesteld met het aantal hotelkamers ter stede en tien jaar getreiter en gezeik rond het Vrieseplein heeft de situatie er niet echt beter op gemaakt. Dordrecht mag dan de oudste stad van Holland zijn, het is nog maar de vraag of het ook de meest gastvrije is.

26 04, 2026

Dubbel verlies

Door |2026-04-26T13:28:18+00:0026 april, 2026|Tags: , , , |0 Reacties

Gisteren geluncht bij vrienden in Ano Toumba, onze vroegere buurt. Een voortreffelijke vismaaltijd. Ik heb nog altijd een gevoel van thuiskomen als ik in Ano Toumba ben, ook al is het markante meisjesweeshuis afgebroken en op die plaats een gezellig pleintje aangelegd. De bushalte daar heet nog steeds ‘Weeshuis’, om ons te herinneren aan wat er ooit was. Ik ga er morgen weer heen, voor mijn afspraak met de bank en een bezoek aan de kantoorboekhandel in de Tsiapanou, waar ik al vele jaren vulpotloden en ander schrijfgerei koop. In Dordrecht is in het hele centrum geen kantoorboekhandel meer te vinden, hier zijn ze er gelukkig nog volop.

Na de lunch moest ik zorgen op tijd te vertrekken want ’s avonds werd de bekerfinale tussen Paok en Ofi Kreta gespeeld. Dan heerst er een vrolijke chaos rond het Paok-stadion dat op vijf minuten lopen van ons vroegere appartement ligt, waardoor bussen en taxi’s niet of nauwelijks meer rijden. We konden in die tijd de wedstrijden zo’n beetje vanaf ons balkon volgen.

We volgden hem deze keer in gezelschap van de eigenaar en vrienden in Konaki. Tot verdriet van de aanwezigen verloor Paok in de verlenging met 2-3. Ofi Kreta werd jarenlang getraind door de Nederlander Gène Gerards. Omdat we het verlies even moesten verwerken onder het genot van wijn en fèta werd het laat. Voor mij was het eigenlijk een dubbel verlies, want FC Dordrecht ging vrijdag tijdens de laatste wedstrijd van het seizoen de teil in tegen Willem II, een club waarvan je als Schapenkop nooit wil verliezen. Ik vertelde dat ik ooit de Nederlandse trainer van Iraklis, Thijs Libregts, in het Kaftanzoglio-stadion heb geïnterviewd voor het tijdschrift Lychnari. Mijn zwager Menelaos was destijds atletiektrainer in dat stadion, waar Iraklis zijn thuiswedstrijden speelt, en Libregts zijn dochter een collega docent op mijn school. Twee ingangen! Het werd een prima interview, maar dit alles terzijde. Gelukkig is het vandaag zondag. Een onontbeerlijke rustdag met volop tijd om me weer in de wonderlijke wereld van J.J. Voskuil te verdiepen.

24 04, 2026

Hark

Door |2026-04-24T14:40:42+00:0024 april, 2026|Tags: , , |0 Reacties

Gelukkig heeft het alleen woensdag de hele dag geregend. Nu schijnt de zon weer dagelijks, al mogen de temperaturen wat mij betreft wel wat omhoog. Vanmorgen voor het stortbad nog even de airco laten loeien, want ik zit niet in Griekenland om kou te lijden. Dan had ik wel een vlucht naar IJsland geboekt.

Na het ontbijt zat ik op mijn gemak de kranten te lezen (een van de zegeningen van het internet) toen ik me plotseling realiseerde dat ik alleen vandaag nog gelegenheid had om op de Kapani oregano te kopen, die je daar goedkoop en van goede kwaliteit kunt krijgen. Ik heb vrienden in Dordrecht beloofd een voorraadje mee te nemen. Trouw en het AD dus maar gelaten voor wat ze waren en geprobeerd een taxi te nemen. Het duurde lang voor er eentje stopte en die chauffeur nam me niet mee, want hij moest iemand oppikken in Faliro. Ik ben uiteindelijk te voet gegaan, twintig minuten de helling af, ondanks de pijn in mijn kuiten van al dat lopen over geaccidenteerd terrein.

Onderweg dacht ik na over het verschil in kwaliteit tussen Trouw en het AD. Die laatste krant lees ik eigenlijk alleen voor het Dordtse nieuws. Het landelijke nieuws gaat me te veel richting de Telegraaf. Ooit las ik het NRC-Handelsblad, maar toen heer Bommel van de achterpagina verdween ben ik uit protest overgegaan op Trouw. Goede onderzoeksjournalistiek, interessante weekendbijlage en iets te veel aandacht voor religie en spiritualiteit. Dat sla ik dus over. Iemand vroeg mee eens waarom ik de Volkskrant niet las, waar tenslotte een naamgenoot de scepter zwaait, maar daar heerst me toch net iets te veel dweepzucht.

Voor ik de Egnatia overstak richting Kapani ben ik even op een bankje gaan rusten in de buurt van het standbeeld van Eleftherios Venizelos (1864-1936) misschien wel de belangrijkste staatsman uit de Griekse geschiedenis. Mooi is het beeld niet, Venizelos staat er bij als een hark die zich geen houding weet te geven. Vaak is het beeld het beginpunt van een πορία (een demonstratie) als er weer eens een van de endemische stakingen plaatsvindt, die Griekenland teisteren. Meestal lopen daarbij aanhangers van PAME, de enige Stalinistische vakbond van Europa, voorop. Vandaag kwamen er alleen wat knappe studentes langs. Ik ben maar niet te lang blijven zitten. Voor je het weet word je, leunend op je wandelstok, uitgemaakt voor oude viezerik.

21 04, 2026

Heldenverering en mythologie

Door |2026-04-21T16:05:54+00:0021 april, 2026|Tags: , , , , |0 Reacties

Vanmorgen koffie bij Baraka met D., hoogleraar aan de pedagogische faculteit en redacteur van Stella’s vertaling van mijn geschiedenis van Cyprus. In de ochtend komen er vaker professoren bij Baraka, voornamelijk gepensioneerde. Er zat ook een dameskransje dat een geweldig lawaai voortbracht. Allemaal doof, vermoed ik. Zelf hoor ik ook zo scherp niet meer, al wijst iedere gehoortest tot nu uit dat nog ik voldoende hoor voor de verzekering om geen apparaten te vergoeden.

Ik dacht na het betalen van de belastingaanslag een onbezorgde tijd door te kunnen brengen, maar nee, de bank stuurt me dringende berichten dat ik allerlei papieren moet opsturen of inleveren, anders kan ik straks mijn rekening niet meer gebruiken. Die papieren heb ik al talloze malen moeten insturen. Er schijnt nu ook iets mis te zijn met het nummer van mijn ID. Vroeger liep ik dan even binnen bij het kantoor in Ano Toumba, waar ik ook regelmatig geld kwam halen. Daar zaten twee caissières met wie ik in de loop van de tijd een goede band opbouwde. Ik bracht zelfs op hun verzoek nu en dan tulpenbollen mee uit Nederland. Die dames zijn ontslagen en binnenlopen kun je niet meer als je iets te vragen hebt. Je moet een afspraak maken. Vanuit Nederland had ik dat geprobeerd, maar er waren geen data beschikbaar. Nu, drie weken later, kon ik ineens ruim kiezen. Binnenkort dus de confrontatie.

Met D. gesproken over zijn laatste boek en het genoegen dat hij beleeft aan de literatuur. Van enkele bevriende schrijvers heeft hij boeken geredigeerd, helaas liefdewerk oud-papier, maar wel degelijk liefdewerk. Ik herinnerde me de presentatie van Stella’s vertaling van Afrodite en Europa. D. was een van de sprekers en nam het voor me op toen ik het hevig aan de stok kreeg met een andere hoogleraar die beweerde dat ik het Ottomaanse Rijk niet ‘de zieke man van Europa’ mocht noemen. Het moest ‘de zieke man’ zijn, want Turken waren geen Europeanen. Voor hij benoemd werd tot professor in de geschiedenis werkte hij bij het Museum van de Macedonische Strijd, een nationalistische instelling vol negentiende-eeuwse heldenverering en aanklevende mythologie. Samen dienden we de man stevig van repliek, waarna ik hem nooit meer ergens heb ontmoet, ook niet in Baraka, maar dat zal niet aan ons liggen.

Ga naar de bovenkant