Blog van Kees

1 08, 2026

Zoals het niet moet

Door |2026-08-01T10:48:10+00:001 augustus, 2026|Tags: |0 Reacties

Het was een drukke week. Door de lage waterstanden komen er meer riviercruiseschepen naar Dordrecht dan normaal en dat betekent volop werk voor de stadsgidsen van Ontdek Stadswandelingen, waarvan, zoals de oplettende lezers weten, ik er nu en dan een ben. Leuk om als historicus ontspannen door je stad te wandelen en daarbij te vertellen over de geschiedenis en cultuur, maar ik moet het met het oog op mijn rug wel vol kunnen houden. Nu helpt de wekelijkse fysio-fitness om die problemen onder controle te houden, maar meer dan een rondje per dag zit er voor mij niet in.

Het is fijn dat we niet met al te grote groepen werken, een twintigtal gasten per gids is wel het absolute maximum. Het prettigst is een wat kleinere groep omdat je dan meer persoonlijk contact hebt met de bezoekers, die werkelijk uit alle windstreken komen. Ik gids in het Nederlands (uiteraard), Engels, Duits en Grieks, al komen Grieken tot nu toe uitsluitend naar Nederland om hier te werken en niet om vakantie te vieren, geloof ik. Nu en dan ontmoet je bijzondere mensen wat tot interessante gesprekken kan leiden. Zoals onlangs een hoogbejaarde Arabist uit de voormalige DDR die boeiende verhalen had over zijn werk en de plaatsen waar hij in dat kader verbleef. Een groot kenner van het Nabije Oosten. Ook sprak ik een een gepensioneerd hoogleraar van de University of Minnesota waaraan ik zelf korte tijd met een Fulbright-beurs verbleef. Hij doceerde geen geschiedenis, dus we hebben elkaar in die tijd niet ontmoet, maar zoiets schept wel een band. Zo kan ik nog een poosje doorgaan.

Ik ken vrijwel alle stadsgidsen die in Dordrecht actief zijn, of het nu voor Ontdek Stadswandelingen, het VVV of het Gilde is, maar gisteren zag ik een mij onbekende collega aan het terras van Visser voorbij lopen met een stoet van naar schatting tussen de veertig en vijftig gasten, allen uitgerust met een ‘oortje’ zodat hij ze via een microfoon kon toespreken. Wie de man was en van welk schip deze mensen kwamen, weet ik niet, maar dat is toerisme zoals het absoluut niet moet. Wat hij van Dordrecht weet kan ik niet bevroeden, maar als je met zo’n idioot grote groep minuten lang voor de deur van Coffeelicious staat te praten en vervolgens achteloos voorbij loopt aan het beeld van Ary Scheffer, heb ik zo mijn bedenkingen, al was die groep ook veel te groot om met zijn allen om dat beeld te kunnen staan. Met meer dan veertig man op stap, ik moet er niet aan denken!

27 07, 2026

Vrolijk in de drup

Door |2026-07-27T10:09:59+00:0027 juli, 2026|Tags: , , , |0 Reacties

Gisteren een heel plezierige stadstour gedaan met een groep Engelsen en een bijzonder leuke dame uit Wales. Onderweg werden we overvallen door twee enorme stortbuien waarvoor we eerst schuilden in een portiek op de Aardappelmarkt en later in de onderdoorgang van de Grote Markt naar het Scheffersplein, waar het toenmalige gemeentebestuur tijdens de stadssanering van de jaren zestig in een onvergeeflijke aanval van megalomanie het waaggebouw heeft laten afbreken. Met veel humor werd aan de buien het hoofd geboden en toen we ondanks het schuilen tot de conclusie kwamen dat we niet natter konden worden, hebben we ons vrolijk van de regen in de drup gewaagd. Terug bij het riviercruiseschip vond de dame uit Wales dat anderhalf uur toch eigenlijk veel te kort is om een prachtstad als Dordrecht te verkennen. Ze had groot gelijk, maar wil je al onze bijna tweeduizend gemeentelijke en rijksmonumenten bewonderen, dan moet je daar toch zeker een paar dagen voor uittrekken.

Ondertussen jubelden de planten in mijn tuin over al het water dat zo plotseling, na een forse droogte, over hen werd uitgestort. De regenton zit ook weer goed vol en het fijnstof van de doorgaande weg, honderd meter verderop, is weer even weggespoeld. Onvoorstelbaar hoe smerig het tuinmeubilair wordt van het verkeer dat daar voorbij komt.

Gelukkig is het de komende tijd een beetje rustig omdat het vakantietijd is en nogal wat stadgenoten in hun automobiel op weg zijn naar de bosbranden in Frankrijk, vermoed ik. Ik blijf lekker op mijn eiland, zodat ik geen last heb van de werkzaamheden aan de Moerdijkbrug, die aan het spoor naar Rotterdam, de afgesloten Papendrechtse brug en het verbod op het meenemen van fietsen in de boemel naar Geldermalsen. Allemaal feestelijkheden in een en dezelfde week. Dat verbod en die brugafsluiting gaan trouwens nog maanden duren. Dat zie ik maar als een ongewenste toegift.

23 07, 2026

Stoere zeevrouw

Door |2026-07-23T09:41:37+00:0023 juli, 2026|Tags: , , , |0 Reacties

Een paar dagen geleden was ik bij de mondhygiëniste. Nooit geweldig, maar ze doet het goed. Ze vertelde dat ze weggaat bij de firma. Jammer, ik was net aan haar gewend en als het erop aankomt ben ik weinig geporteerd van veranderingen. Politiek ben ik links, zij het nogal gematigd, maar in het dagelijks leven eigenlijk een tikje behoudend. Dat bevalt goed.

Jammer dat de temperaturen weer min of meer normaal zijn voor de tijd van het jaar. Ik voel me het meest senang als het tussen de vijfentwintig en dertig graden is, met ’s nachts als ik slaap een mals buitje voor de tuin. Er is voor het weekeinde echter enige hoop op iets warmer weder. Het mag ook best een beetje vochtige warmte zijn. Toen ik lang geleden door Suriname reisde beviel het klimaat me uitstekend. Ik denk nog weleens terug aan die reis. Ergens in huis ligt het manuscript van het boek dat ik erover schreef. De Bezige Bij zag er eerst wel wat in, maar mijn redacteur overleed voor het zover was en zijn opvolger wilde er niets van weten. Misschien iets voor Amforeas, maar dan moet ik alles herschrijven en ik ben bang dat ik daar een tikje te lui voor ben. Actueel is die reis natuurlijk allang niet meer.

Denkend aan Suriname: gisteren Gravenberch. Een Surinamer in Nederlands-Indië uitgelezen. Interessant boek door Paul van der Heijden (familie van de legendarische ‘generaal Eenoog’?), maar wel heel erg gedetailleerd, met soms merkwaardige uitglijertjes (bijvoorbeeld Jopie Pengel twee keer als ‘president’ van Suriname en in 1901 koningin Emma in plaats van Wilhelmina). Het wordt binnenkort onderwerp in een van mijn Boekenpraatjes.

Vriendin L. is begonnen aan een tocht naar Griekenland met haar zeiljacht. Stoere zeevrouw. Ik volg haar via de scheepsradar. Ze heeft net de haven van Blankenbergen verlaten op koers naar Het Kanaal. Verderop wachten de Golf van Biskaje en na de Zuilen van Hercules de Barbarijse piraten, maar ze zal zich er ongetwijfeld dapper doorheen slaan. In mijn tienerjaren gingen we regelmatig zeilen met de boot van de broer van vriend P. Die had zelf door druk werk zijn interesse in zeilen wat verloren, waar wij mooi gebruik van maakten, maar wel veilig in de Biesbosch.

10 07, 2026

Wortelsap

Door |2026-07-10T10:26:20+00:0010 juli, 2026|Tags: , , |0 Reacties

Lé, olieverf op doek. 2026

Een paar dagen geleden heb ik weer een Boekenpraatje on-line gezet. Al een paar jaar geleden heb ik besloten om alleen nog maar geschiedenisboeken en biografieën te bespreken, anders is het niet vol te houden. Andere literatuur bespreek ik soms op mijn histoblog. Het nieuwste Boekenpraatje gaat over het boek van Peter Malcontent over Israël, Nederland en Palestina en over de biografie van Karel van der Heijden door Vilan van de Loo. Door dat boek ben ik weer volop in de koloniale geschiedenis terechtgekomen. Inmiddels lees ik de biografie van Frits van Daalen (De Atjeh-generaal), ook geschreven door Vilan van de Loo, van wie ik eerder de uitstekende biografie van generaal Van Heutsz las, die ik zes jaar geleden in een Boekenpraatje besprak (link).

Ondertussen geniet ik van het aangename zomerweer, al kost het soms wat moeite om het geklaag over ‘de hitte’ in mijn omgeving te negeren. Ik vind het pas een beetje te gek worden als het over de dertig graden is en ook daar kan ik ondanks mijn enigszins gevorderde leeftijd blijkbaar nog steeds goed tegen. Toen Stella nog leefde en we de zomervakanties altijd in Griekenland doorbrachten, maakten we wel wat anders mee en toch kwamen we nooit in de verleiding een airco te laten installeren. Een stevige ventilator garandeerde een uitstekende nachtrust.

Terwijl ik dagelijks op het terras van mijn stamkroeg geniet van een borrel, heeft de gezondheidsraad de aanval ingezet op de alcohol. In een buitengewoon betuttelend en eenzijdig advies wordt gesteld dat elk glas alcohol gevaarlijk is. Dat alcohol heerlijk ontspannend kan zijn, stress vermijdend en dus heel gezond kan werken, daar hebben ze het niet over. Nee, we moeten naar een samenleving waarin voor geen enkel pleziertje meer plaats is. Wortelsap drinken tussen de veganisten, ik zie het me niet doen. Ik heb bij zulke adviezen zelfs de neiging om maar weer naar de sigarenboer te fietsen voor een kistje rookgenot.

29 06, 2026

Liever op dan in het water

Door |2026-06-29T10:23:45+00:0029 juni, 2026|Tags: , , , |0 Reacties

Je moet niet te snel in superlatieven vervallen, maar gisteren had ik weer een erg leuke lezing aan boord van een cruiseschip dat Dordrecht aandeed. Britse gasten, voor mij dus een soort thuiswedstrijd, maar vooral een belangstellend, ontwikkeld publiek. Dat bleek weer uit de interessante gesprekken die ik na afloop had. De man verantwoordelijk voor het ‘entertainment’ aan boord, vroeg me of er in Dordrecht ook een openluchtzwembad is. Die vraag kon ik bevestigend beantwoorden. Het dichtstbijzijnde is het Wantijbad, dat tijdens de hittegolf van de afgelopen dagen stijf gesloten was voor het publiek wegens uit de hand gelopen werkzaamheden. Of dat het gevolg is van een domme planning of het werk van een klunzige aannemer, weet ik niet. Wel wist RTV-Dordrecht te melden dat medewerkers van het bad er vrijdag met hun kinderen hebben gezwommen.

Het Wantijbad roept bij mij altijd koude herinneringen op aan de zwemles in mijn lagere schooltijd. Na de zomervakantie werden die lessen in september nog in het Wantijbad gegeven. Dan kwam je ’s morgens vroeg met de klas aanfietsen en zag je dat verdomde bordje voor het raam van de kassa met de watertemperatuur. Altijd rond de zestien graden, soms minder, wat het zwemmen nog akeliger maakte. Ik weet het, er zijn mensen die in de winter graag buiten zwemmen, die dat heerlijk vinden, maar ik heb er een pesthekel aan. Misschien komt mijn credo dat water er niet is om in te liggen, maar om over te varen, daar vandaan. Wie zal het zeggen?

Glibberige herinneringen heb ik aan de periode dat je aan de hengel moest zwemmen. Dan kreeg je een koude, slijmerig aanvoelende leren band om je heen. Was je wat verder gevorderd dan volstond de badmeester met een haak onder je kin en als die niet meer nodig was, werd je geacht in het diepe te springen. Deed je dat vanwege de waterkoude niet snel genoeg, dan duwde het hoofd der school (in onze tijd van titelinflatie heet zo iemand directeur) je er onverbiddelijk in. Hij was wel zo sportief om er uiteindelijk zelf ook in te springen, maar dat maakte nooit dat ik het schoolzwemmen, hoe noodzakelijk het is, ook maar eventjes leuk vond.

26 06, 2026

En maar dramatiseren!

Door |2026-06-26T10:53:20+00:0026 juni, 2026|Tags: , , |0 Reacties

Vervelend nieuws. Mijn oude, vertrouwde supermarkt op de Blekersdijk gaat sluiten. Over drie weken. Voorgoed. Uiteindelijk was de concurrentie van Dirk en Albert te groot, vrees ik, ondanks de vele voordelen die deze charmante, kleine, overzichtelijke winkel heeft. Je struikelt er niet voortdurend over halvegaren die met pakken toiletpapier of dozen vol bronwater aan het slepen zijn, je hebt altijd een vriendelijk praatje aan de kassa en aan de vervelende truc van de meeste supermarkten, het om de zoveel tijd verplaatsen van de producten zodat je je het lazarus moet zoeken naar wat je nodig hebt om en-passant van alles te kunnen inladen waar je eigenlijk niet op zit te wachten, doen ze niet. Ja, de schappen zijn weleens wat leeg, soms hebben ze niet wat je zoekt, maar dat is zelden een probleem. Je geeft het even door en een paar dagen later is het in huis.

Jammer dus dat de zaak gaat verdwijnen. Ik begrijp het wel. De eigenaar heeft een groot gezin en almaar tegen de economische stroom op roeien kent tenslotte een einde. Gelukkig ligt er al een baan in een geheel andere branche in het verschiet, waarmee ik hem alle succes wens.

We zitten op het ogenblik in een hittegolf, dus wordt het overdag warm. Zouden we in een zuidelijk land op vakantie zijn, dan zouden we dat waarschijnlijk geweldig vinden, maar thuis is het zuchten en klagen niet van de lucht. Zo zijn de mensen nu eenmaal. Altijd zeuren over het weer, al weet iedereen dat het niet helpt. Waar ik me aan erger is het drama dat er van gemaakt wordt in de media. De godganselijke dag van ’s morgens vroeg tot ’s avonds laat is het warmtegedoe op de radio. Ik word echt niet snel ziek van een paar dagen hitte, maar wel van het gemeut erover. Ik doe tijdig de ramen en deuren dicht, heb een ventilator, maak me niet drukker dan strikt noodzakelijk en fiets aan het eind van de middag gewoon naar de stamkroeg, waar meestal een aangenaam briesje over het terras waait. Na het nieuws van acht uur gaat de radio voor de rest van de dag uit. Ik heb niet voor niets Spotify en voor noodgevallen een ouderwets toestel waarop je behalve cd’s zelfs nog cassettebandjes kunt afspelen.

Gisteravond heb ik Curaçao zien verliezen van Ivoorkust. Jammer. Ik had het onze rijksgenoten zo gegund om een ronde verder te komen. De wedstrijd van Nederland tegen Tunesië heb ik gemist. Toen lag ik vredig te slapen, gewoon boven onder het platte dak, met de ramen open en het geruststellend knorrende ventilatortje aan.

17 06, 2026

Nog even geduld

Door |2026-06-17T10:57:24+00:0017 juni, 2026|Tags: , , |0 Reacties

Op Facebook zag ik een filmpje waarop een of andere gozer een paar kratten bier steelt bij café De Vrienden in Dordrecht. Je moet wel erg wanhopig of heel dom zijn om voor zo’n luttel bedrag te riskeren dat je in je kuif wordt gepikt, iets wat zeker zal gebeuren als die kratten niet vol terugkomen, want de eigenaars van de zaak schrijven bij het filmpje dat ze nog behoorlijk wat ander beeldmateriaal hebben. Die eigenaars zouden er trouwens goed aan doen het hek achter hun café flink te verhogen of er van die gezellige glasscherven op aan te brengen, maar dit terzijde.

Ik ben overigens geen liefhebber van het verspreiden van zulk beeldmateriaal. Het grijpt wel erg in in iemands privacy (dat Engelse woord dat Nederlanders steevast uitspreken als praaivesie, wat je een beschaafde Engelsman zelden zult horen doen), maar ik kan het wel begrijpen. Mocht het in uiterste noodzaak zijn geboden, dan vind ik dat verspreiden een taak van de politie of het openbaar ministerie, niet van Jan en alleman.

Met collega Guus ben ik langzamerhand begonnen de kroegcolleges in Visser voor het seizoen 2026/27 voor te bereiden. We hebben nog even de tijd voor oktober, maar juni is nu eenmaal de maand dat we daar aan beginnen. De eerste sprekers zijn al vastgelegd. Opvallend en bemoedigend is dat steeds meer aspirant sprekers zich spontaan melden. Niet alle onderwerpen zijn even geschikt, maar er wordt wel altijd serieus naar gekeken. Ik kan verklappen dat het spits wordt afgebeten door een deskundige met een verhaal over de landen van het voormalig Joegoslavië. Voor de rest moeten jullie nog even tot na de zomer wachten.

13 06, 2026

Moeilijk doen als het makkelijk kan

Door |2026-06-13T09:41:40+00:0013 juni, 2026|Tags: , , , |0 Reacties

Oei, gisteravond kwam er plotseling een noodoproep van de overheid binnen op de telefoon. Een poepbacterie in het drinkwater. Mijd het kraanwater of kook het voor een minstens drie minuten! Weer eens iets anders, in ieder geval een bijzondere afsluiting van de week.

Volgens de krant rende de halve stad onmiddellijk naar de supermarkt om flessen water te hamsteren. Dezelfde reactie als toen corona toesloeg, alleen ging het in dat geval om kakpapier. Zo zijn veel mensen. Moeilijk doen als het makkelijk kan. Ik heb vanwege alle gedram van de overheid over mogelijke rampen tegenwoordig een paar flessen water als ‘noodvoorraad’ staan en een blik knakworsten. Die worsten heb ik onder het stof gelaten, over de flessen heb ik maar even een doekje gehaald en ik ontdekte ook nog een fluitketel in het aanrechtkastje. We komen die poeprijke dagen wel door.

Woensdag gaf ik een rondleiding door Dordt aan Amerikaanse nazaten van Jacob de Witt, de vader van, zoals iedere Dordtenaar hoort te weten, onder meer Cornelis en Johan. We bezochten uiteraard het standbeeld van Dupuis op de Visbrug, het stadhuis, de werkplek van zowel Jacob de Witt als zijn zoon Cornelis als burgemeester en heel even van de jonge Johan als pensionaris van Dordrecht. Vervolgens de plek van het woonhuis in de Grotekerksbuurt, de graven van Jacob de Witt en zijn vrouw Anna van de Cornput, dat van Jacobs ouders en het graf van Johanna de Witt en Jacob van Beveren in de Grote Kerk. Daarna volgden uiteraard de Houttuinen en heb ik hen nog heel wat meer van de stad laten zien. Het gezelschap wist veel van de familiegeschiedenis en ervoer naar eigen zeggen het bezoek aan het ‘ancestral home’ als een buitengewone ervaring.

Gisteren zat ik bij Visser toen de avondvierdaagse langskwam. Het was de laatste avond, dus er was muziek. Jammer voor al die enthousiaste kinderen en hun begeleiders dat er maar één muziekkorps bij was, vergeleken met de tijd dat ik zelf als kind meeliep was dat nogal magertjes. Gelukkig bleef het droog, ook al was de temperatuur onder de maat voor de tijd van het jaar, maar goed, een mens kan niet alles hebben. Ik was nog niet thuis of dat alarmbericht verscheen op de telefoon. Ik heb toen maar een soepje opgewarmd en ben een boek gaan lezen, want dat wereldkampioenschap voetbal laat ik vanwege Trump en Infantilo dit jaar aan me voorbij gaan.

6 06, 2026

Uit de bocht

Door |2026-06-06T10:58:18+00:006 juni, 2026|Tags: , , |0 Reacties

Afgelopen woensdag was ik bij de presentatie van twee delen uit de serie Verhalen van Dordrecht. Een reeks boekjes waarin op heldere en beknopte wijze onderwerpen uit de Dordtse geschiedenis en cultuur worden belicht, met daarbij rijke illustraties. Ideaal voor wie weinig tijd heeft om te lezen, maar toch geïnformeerd wil worden. Zelf schreef ik ooit deel 38, over de geschiedenis van de Dordtse letteren. Dit keer ging het om deel 17, een herdruk, want het is een populair boekje, de Kroniek van Dordrecht, geschreven door Jan Alleblas. Het tweede was deel 48, Geschiedenis van het Dordrechts Museum, door Pim Arts. Niet verbazingwekkend dus dat de presentatie werd gehouden in de Schouwmanzaal van het museum, met een gezellige borrel na in de wijnbar van Art & Dining.

Na de presentatie las ik thuis de wekelijkse column van Thijs Blom in weekkrant Dordt Centraal. Ik vind zijn stukken doorgaans goed, maar nu ging het over Dordtse geschiedenis en daar schoot hij zo uit de bocht dat een weerwoord geboden was. Dat staat op Via078, waar ik op mijn beurt stukjesschrijver voor ben.

Gisteren was ik voor de verandering eens niet ’s middags in Visser, maar bij collega Guus de Landtsheer en zijn vrouw, waar we een gezellig etentje hadden, zeer geslaagd, want Guus is een voortreffelijk kokend historicus. We zouden ons daar ook buigen over het programma voor de kroegcolleges van het seizoen 2026/27, maar vanwege de gezelligheid hebben we dat maar even opgeschoven tot volgende week.

1 06, 2026

Mooi geweest

Door |2026-06-03T11:53:55+00:001 juni, 2026|Tags: , |0 Reacties

 

Het was me het weekeinde wel weer. Een afscheidsborrel, een stadswandeling, een bruiloft, heerlijk weer en zondagmiddag ook nog even het staartje van het tweejaarlijkse stoomfestival in Dordrecht kunnen meepikken. Geen wonder dat ik gisteravond al om half elf in bed lag. Het was mooi geweest en bovendien ben ik een ochtendmens. Heerlijk om ’s morgens vroeg, als de dauw nog over de tuin ligt, mijn eitje met spek te eten.

De tuin moet trouwens hoognodig onder handen worden genomen, want het onkruid tiert welig. Veel van wat als onkruid wordt beschouwd mag van mij rustig groeien, maar grassen en woekerplanten die andere verstikken of dreigen de hele bodem te bedekken moeten er uit. Geen nood, morgen staat de hovenier voor de deur. Door het mooie weer van de afgelopen week zijn de rozen volop gaan bloeien en ook de planten die ik vorige week met  heb gehaald doen het goed. Ik houd van veel kleur in de tuin. Zo langzamerhand moet er wel een buitje vallen, bij voorkeur ’s nachts, want de regenton is nog maar voor een derde gevuld.

Het stoomfestival heb ik, na een rondje havens, grotendeels meebeleefd op het terras van de stamkroeg, het zal niemand verbazen. De stoomtrein die regelmatig langs ons huis reed deed me denken aan mijn grootvader, een van de laatsten die nog als meester op een stoomlocomotief heeft gereden. Ik moest ook veel denken aan Stella. Toen ze pas kennis had gemaakt met Dordrecht gingen we voor het eerst samen naar het stoomfestival. Terug naar het verleden, een romantische ervaring, al moest je in dat echte verleden wel rijk en kerngezond zijn om er van te kunnen genieten.

Ga naar de bovenkant