Te goeder trouw
Onlangs ben ik begonnen aan mijn werk als jurylid van een schrijfwedstrijd. Leuk werk, veel mooie verhalen en gedichten. Vaak ook goed geschreven, maar aangezien er slechts één prijs kan worden uitgereikt, maakt dat het werk ook moeilijk. Het vereist veel wikken en wegen, maar gelukkig bevind ik mij op een plaats waar dat ook uitstekend kan. Ik heb even een pauze genomen met andere werkzaamheden, dus er is tijd genoeg voor de nodige reflectie.
Jaren geleden zat ik eens in de jury van een dichtwedstrijd. Net als nu moest je daarvoor niet eerder gepubliceerd werk insturen. Er zat een opvallend mooie tekst tussen van een nogal bekende dichter, een inspirerend vers, maar iets schuurde bij het lezen. Herkenning. Na even zoeken ontdekte ik dat het al eens in een literair tijdschrift had gestaan. We moesten de inzending verwerpen, maar dat voelde nogal ongemakkelijk. We waren ervan overtuigd dat de dichter te goeder trouw was, maar ook dichters houden soms hun administratie niet nauwkeurig bij. Ik heb zelf ook weleens een dubbele inzending naar tijdschriften gestuurd. Gelukkig nam het ene die wel op en het andere niet, zodat het probleem zich had opgelost voor ik het zelf ontdekte.
Ondertussen ontving ik bericht van een vriendin die met haar zeilboot onderweg is naar Griekenland. Mijn stoere zeevrouw vriendin. Ze zeilt langs de westkust van Spanje en Portugal, een gebied waar orka’s voorkomen die het leuk vinden tegen zeilschepen aan te botsen, wat soms tot gevaarlijke schade kan leiden, bijvoorbeeld aan het roer. Leuke beesten om te zien, die orka’s, maar je komt ze liever niet tegen in het wild. Ik maak me een beetje zorgen over die vriendin op dat bescheiden jacht, iets wat soms de concentratie bij het jureren even in de weg staat. Gelukkig heb ik nog ruim de tijd voor ik mijn oordeel moet insturen.
