misser

Het was een vrolijk en ontspannen feestje, de Pride in Dordrecht, afgelopen zaterdag. We zaten eerste rang op het terras van Visser toen de optocht langskwam onder aanvoering van een paar schatten van Caraïbische meiden van het zomercarnaval en de burgemeester, maar waarom de organisatie een rij meurende pisbakken pal voor het standbeeld van Johan en Cornelis de Witt had achtergelaten, zodat onze Dordtse helden de hele zondag in de stank zaten (en dat vlak na de herdenking van de moord op de gebroeders afgelopen donderdag!) vind ik nogal een misser. Waarom die dingen niet even op een minder prominente plek neergezet? Bijvoorbeeld op het nabij gelegen C. Buddingh’-plein, waar een blind paard toch geen schade kan aanrichten.

Thuis begonnen aan het laatste deel van de dagboeken van J.J. Voskuil. Mijn hemel wat had de man te stellen met die volstrekt onredelijke, gestoorde vrouw van hem! Dat hij haar nooit van de trap heeft geschopt mag een wonder van zelfbeheersing heten. Ondanks de aaneenschakeling van zin- en redeloze ruzies blijf ik er gefascineerd in doorlezen. Ooit waren de Voskuiltjes betrokken bij de organisatie Varkens in Nood, die zich keerde tegen de bioindustrie en in het bijzonder tegen de behandeling van varkens daarin. Sympathiek, maar het heeft geen bliksem geholpen. Ik ben er in het dagboek nog niets over tegengekomen, maar ik ben dan ook pas op bladzijde 96.

Gisteravond naar Zomergasten gekeken, het televisieprogramma dat helaas gaat verdwijnen. Sigrid Kaag was de hoofdgast. Wat een geweldige vrouw! Slim, betrokken, knap, verstandig, een intellectueel waar maar weinig mensen aan kunnen tippen. Zeker haar miezerige critici van extreem-rechts niet. Hadden we vooral maar veel van zulke mensen in het parlement, maar helaas, het kaas- en broodvolk stemt liever op dom schreeuwende grootsmoelen.