Dordrecht

Getreiter en gezeik

Hopelijk ben ik weer voor een tijdje van het gezeur met mijn Griekse bank af. Vanmorgen heeft een vriendelijke, ietwat verlegen jongeman in het kantoor in Ano Toumba mijn ID-kaart langdurig bekeken, alsof het een zeldzame diamant was, en daarna wat gegoocheld met een computer. Ik moest vijf handtekeningen zetten en toen was alles blijkbaar in orde. Niet voor lang, vrees ik, want volgend jaar verloopt de geldigheid van mijn ID en krijg ik er eentje met een ander nummer. Dan maak ik maar weer een afspraak.

Zoals ik al eerder schreef is Ano Toumba een aangename wijk om te vertoeven, wat ik dan ook heb gedaan. Heerlijk koffie gedronken in het aangename café Idea in de Perevou en daarna nog even bij familie langsgelopen voor een smakelijke tiropita. Het was vanmorgen even lastig om een taxi te vinden in Ano Poli. Als er eens eentje voorbij kwam was hij bezet en reed hij door. Uiteindelijk zelf maar een taxi gebeld. Die was er binnen vier minuten en wat kan mij dat kleine bedragje extra voor de service schelen? Naar verluidt hebben ze in het hiernamaals, zo dat zou bestaan, alleen Il Banco di Santo Spirito en die vertrouw ik voor geen cent, dus voor mijn definitieve vertrek mag er best nog het een en ander worden uitgegeven.

Vrienden uit Thessaloniki willen eind mei een weekend naar Dordrecht komen, dus na een gezellig etentje in Konaki met een zwager en een nichtje heb ik bijna twee uur zitten zoeken naar logies. Niets, helemaal niets, op een paar hotels buiten het centrum na, waarvan ik hen uiteindelijk de goedkoopste heb aangeraden. Al die tijd verbaasde ik me dat er van alles was volgeboekt, ik kon het zo gek niet bedenken, tot ik me realiseerde dat dan het stoomfestival plaatsvindt. Ik had beter moeten weten, al is het natuurlijk ondanks dat slecht gesteld met het aantal hotelkamers ter stede en tien jaar getreiter en gezeik rond het Vrieseplein heeft de situatie er niet echt beter op gemaakt. Dordrecht mag dan de oudste stad van Holland zijn, het is nog maar de vraag of het ook de meest gastvrije is.

Door Kees Klok|2026-04-27T13:07:45+00:0027 april, 2026|Tags: Dordrecht, festivals, Griekenland, Thessaloniki|0 Reacties

Lees meer

Traditionele weg

Het was weer een plezierige ervaring om aan boord van een riviercruiseschip een lezing te geven over de hoogtepunten (en een enkel dieptepunt) uit de geschiedenis van Dordrecht. Het was voor een Engels gezelschap. Een klein beetje een thuiswedstrijd dus, met een fraai uitzicht over het drukste rivierenkruispunt van Europa. Eerder, op eerste paasdag, had ik een stadswandeling met een groepje Amerikanen. Voordeel van een kleine groep is dat je meer persoonlijk contact hebt dan wanneer het aantal gasten erg groot is. Even dreigde een spettertje regen, maar dat woei snel over. Aardige, enthousiaste mensen die er ook niets aan kunnen doen dat er een, op zijn zachtst gezegd, eigenaardige meneer bij hen president is. Hopelijk nog maar voor heel even, maar dat houd ik voor me. Die mensen komen voor Dordrecht en haar boeiend verleden, niet voor mijn gedachten over het wereldgebeuren.

Voor die wandeling een bezoek gebracht aan het atelier van Lé in Pictura (open atelier route). Ze is weer met een indrukwekkend werk bezig. Later dit jaar gaat ze in Dordrecht exposeren. Ik kijk daar nu al naar uit. Aan andere ateliers ben ik niet toegekomen, want eerst luisterde ik ’s morgens naar mijn favoriete programma op Radio 1 (OVT van de VPRO) en vroeg in de middag moest ik met mijn gasten op stap. Daarna was het te laat en bovendien riep de stamkroeg waar de dag diende nabesproken.

Verder de afgelopen dagen alvast bezig geweest met enige voorbereiding voor de presentatie van Verscholen in het groen. De meeste uitnodigingen zijn de deur uit. Alles via e-mail, al druk ik er nog wel eentje af voor vriend G., die niet in het bezit is van enigerlei computerapparatuur, e-mail of wat daar ook op lijkt, zaken die hij verafschuwt. Hij moet het zelf weten, moeilijker kun je het jezelf in deze tijd niet maken, maar dan gaat het ook helemaal volgens de traditionele weg, via een envelop met een postzegel. Ook al is de voor mij dichtstbijzijnde brievenbus (schandalig zoveel als het postbedrijf er heeft weggehaald) nog geen honderd meter van zijn huis.

Door Kees Klok|2026-04-08T10:26:40+00:008 april, 2026|Tags: boeken, boekpresentatie, Dordrecht, Leonie Holshuijsen, Pictura|0 Reacties

Lees meer

Afsluiten

Foto: Marieke van Leeuwen

Net terug van de bijeenkomst van de Dordtse Dichterskring, bij Kees-Jan Visser, een buurtgenoot. Daarvoor een dagje rustig aan gedaan. Zaterdag viel ik in voor een collega bij een Viking-tour en morgen doe ik dat weer. Tussendoor, gisteren dus, een stadswandeling gedaan met drie aardige, Nederlandse echtparen. Leuk dat het schilderij van Turner, van de pakketboot uit Rotterdam voor Dordrecht, in het Dordtse ‘panorama’ op het Scheffersplein figureert. Net nu het origineel in februari in het Dordrechts Museum te zien zal zijn, dankzij de samenwerking van het museum met Yale University.

Na de wandeling uitgerust bij Visser, waar het gezellig druk was. Daarna moest ik mij op de fiets door een mensenmassa op de Visbrug worstelen. Dat Dwaalspoor is best aardig, maar verkeerstechnisch is er niet goed over nagedacht. Ik stap gewoon van de fiets en ga een stukje lopen, maar er komen ook auto’s en (tot zes uur) bussen over de Visbrug. Waarom tijdens Dwaalspoor de Visstraat, Groenmarkt en Grote Kerksbuurt niet even tijdelijk voor alle verkeer afsluiten? Veel mensen denken ten onrechte dat het wandelstraten zijn met alle gevaarlijke toestanden van dien.

Ik ben sowieso niet onder de indruk van het Dordtse verkeersbeleid. Het weghalen van de stoplichten op de kruising Singel-Vrieseweg levert al jaren levensgevaarlijke situaties op. Ook op de kruising Dubbeldamseweg Noord en de Singel zouden stoplichten moeten staan. De slinger die je moet maken vanuit de Krispijntunnel de Spuiweg op is ernstig mallotig en gevaarlijk en zo kan ik nog wel wat zaken noemen. Al die idiote ‘punaises’ bijvoorbeeld, waarvan menig automobilist denkt dat het een rotonde is. Het zou me niets verbazen als het allemaal is bedacht door ambtenaren die van Dordt alleen de route van het station naar het stadskantoor kennen.

Door Kees Klok|2025-12-22T22:45:46+00:0022 december, 2025|Tags: dagboek, Dordrecht|0 Reacties

Lees meer

Merkwaardig verhaal

Het was een bijzondere week. Veel cruisetours. Erg leuk om te doen, maar ik ben nu wel even toe aan de komende twee dagen rust. Het prettigst voor de gasten is als hun schip aan de Merwekade ligt of aan de Buitenwalevest. De Lange Wantijkade is stukken minder. Dan komen ze terecht in een dodelijk saaie buurt met de nodige hondenstront en zicht op een lelijk flatgebouw met volop rommel op de (met glas afgedekte) balkons. Vandaar moet je een eind door de saaiheid lopen om in het stadscentrum te komen. Wie ooit bedacht heeft dat dit een goede plek is om gasten te verwelkomen heeft volgens mij nog nooit vanaf daar gegidst. Ik vermoed een ambtenaar die de kade helemaal niet kent. Geen reclame voor de stad.

Donderdag gaf René Hissink een bijzonder kroegcollege in Visser. Een stoomcursus in cultuurverschillen. Het was buitengewoon interessant en leerzaam. Hij komt hopelijk in een volgend seizoen nog eens terug. In januari komt de geschiedenis van de fotografie aan bod, door Marian Vermeeren. Dat belooft ook weer een boeiende avond te worden.

Vrijdag was de naamdag van mijn zwager Savvas. Gebeld om hem ‘chronia polla’ te wensen. Hij vertelde dat onze Griekse boekhoudster een ander kantoor heeft betrokken, maar dat het telefoonnummer ongewijzigd is. Ze neemt door drukte niet vaak de telefoon op. Dat zou moeten verklaren waarom ik haar al een paar weken niet kan bereiken. Een merkwaardig verhaal, maar ik zal het begin januari wel weer eens proberen. Laat eerst de drukke decembermaand maar voorbij gaan.

Door Kees Klok|2025-12-07T12:40:20+00:007 december, 2025|Tags: Dordrecht|0 Reacties

Lees meer

Vrienden

Job Degenaar draagt voor.

Gisteren de hele dag in de stad doorgebracht. Allereerst in de bibliotheek bij ‘Koffie met…’ waar de veertigste sterfdag van C. (Kees) Buddingh’ werd herdacht. In een stampvolle Blauwe Kamer hield Ton Delemarre een pleidooi voor een dubbelstandbeeld van Buddingh’ en Otto Dicke. Biograaf Wim Huijser vertelde over Buddingh’ en zijn werk. Hij droeg daarbij een aantal van Buddingh’s gedichten voor, met ongeveer dezelfde intonatie van Kees zelf. Mooi om te horen.

Vriend en kunstbroeder Job Degenaar, die helemaal voor Buddingh’ uit Lemmer was gekomen, las het gedicht dat hij schreef voor de bundel De Blauwbilgorgel 65 jaar! (uitgeverij Liverse 2007). Na afloop dronken we koffie bij Centre Ville, het geboortehuis van mijn grootvader. Job nam daarna deel aan de Buddingh’-wandeling die ’s middags plaatsvond, ik verkaste naar Het Magazijn voor een ontmoeting met vriendin Lé. Ze liet foto’s zien van het werk waarmee ze op het ogenblik bezig is in haar atelier in het naburige Pictura.

Na afloop wederom naar Centre Ville gefietst, waar we vaak op maandag met vrienden bijeenkomen, omdat Visser, zoals te veel horeca in Dordrecht, op die dag gesloten is. Ondanks het verwarmde terras was het binnen aangenamer. We dronken een borrel op de verjaardag van vriendin Gerrie.

Tenslotte met vriendin Wil en haar kleindochter gegeten bij Costa d’ Oro. Een heerlijke pizza met extra pepers en knoflook. Zondag at ik ook al pizza, bij Olivia, waar het eveneens warm en gezellig was, met collega en vriend Erick Kila, met wie ik naar Inter Amicos was geweest, dat het toneelstuk De Gallileistraat speelde in hun intieme theater in de Christiaan de Wetstraat, waar ze onlangs de foyer mooi verbouwd hebben. Het is vooral in de donkere dagen voor kerst prettig veel vrienden te hebben.

Door Kees Klok|2025-11-26T12:11:30+00:0025 november, 2025|Tags: Dordrecht, herdenken, literatuur|0 Reacties

Lees meer

Veel eer

Voor ik de verjaardag van de dochter van een vriendin ging vieren, deed ik eerst nog een stadswandeling. Door ‘hofjes en droomtuinen’ in Dordrecht. Vanuit de Kunstkerk, want het was in het kader van de tentoonstelling Dreamscapes van tuin- en landschapsarchitect Piet Oudolf, die de fraaie tuin tussen de Kunstkerk en brasserie/filmtheater De Witt ontwierp. Een esthetische oase in het hart van Dordrecht.

Het weer werkte mee, dat ervaar ik weleens anders. De plekken die we bezochten straalden rust uit in het bruisende stadshart. De tuin van het Dordrechts Museum met op de muur het fraaie gedicht van Jan Eijkelboom, met de reusachtige platanen, de paardenkastanjes, de beuken langs het hek. Het wonderlijke contrast tussen de prachtige Arend Maartenshof en de gruwelijk lelijke parkeergarage Drievriendenhof. Dordrecht excelleert in de afwisseling tussen prachtige plekken en oerlelijke bouw uit de tijd van de zogenaamde ‘stadssanering’. Misschien dat Vlamingen zich daarom hier vaak zo thuisvoelen.

In de bus naar de verjaardag (ik was na de wandeling te lui om te gaan fietsen) sprak een hoogbejaarde heer mij aan. ‘Ik heb lang geleden nog tegen u geschaakt. U bent toch Kees Klok? U had wit en opende met e2-e4. Uiteindelijk werd het remise’. Ik kon me de man en de schaakpartij niet herinneren. Het was in de tijd dat ik bij Dordrecht speelde, voordat Groothoofd en later De Willige Dame werden opgericht. Dat is dus zeker zo’n vijftig jaar geleden. Ik vertelde hem dat ik het schaken eraan heb gegeven toen De Willige Dame verhuisde van Visser naar de Trinitatiskapel. Dat is ook alweer zo’n tien jaar geleden, denk ik. Journalist Hans Berrevoets voert mij nog weleens op als schaker. Dat is veel eer voor iemand die zijn leven lang ronddobberde in de onderste regionen van de club.

Door Kees Klok|2025-11-18T09:28:18+00:009 november, 2025|Tags: Dordrecht, Kunstkerk, Piet Oudolf|0 Reacties

Lees meer

Ondanks de drukte

Ondanks alle drukte van deze week toch nog kans gezien een ‘praatje’ op mijn Youtube-kanaal te zetten. Op de een of andere manier vind ik het plezierig tegen een toch volkomen onbekend publiek te praten. Er komen soms aardige reacties binnen, op Youtube zelf, of op de ‘sociale’ media. Er zit ook weleens een onbeschaafde reaguurder tussen. Op zulke types reageer ik nooit, die flikker ik direct van mijn Facebook of Linkedin af. Op het laatst genoemde platform gebeurt dat overigens zelden.

Door Kees Klok|2025-08-26T20:43:54+00:0026 augustus, 2025|Tags: Dordrecht, geschiedenis|0 Reacties

Lees meer

Forse boezem

De Dordtse boekenmarkt, afgelopen zondag, is ongeveer letterlijk in het water gevallen door de vele regenval. Onze tuin was blij, maar verder was het vooral zuur als je bedenkt dat het de dagen ervoor schitterend zomerweer was. Op dinsdag zelfs zevenendertig graden, wat in het land weer tot de nodige hysterie leidde. Gezeur over hitteplannen en gemekker over wat bejaarden wel of niet moesten doen.

Ik zou in afwisseling met cabaretière Hilde de Jong optreden in de tuin van het Dordrechts Museum. Dat konden we gezien het weer gevoeglijk vergeten, maar het programma was verplaatst naar de wijnbar van Art & Dining (het museumrestaurant) en ietwat aangepast, omdat ook het Estudiantina Ensemble, dat op het Statenplein zou spelen, naar binnen was gehaald. We traden in plaats van drie keer allemaal twee keer op, wat resulteerde in een leuke, afwisselende middag, die afgesloten werd met swingende, Latijns-Amerikaanse muziek.

De wijnbar ziet uit op het gebouw waarin vroeger School Vest zat. Daar heb ik twee jaar lang op school gezeten en ik was er veel later kwekeling. Ik had in die dagen verkering met een meisje dat studeerde voor kleuterleidster. Toen was het idee om de kleuterschool samen te voegen met de lagere school tot basisschool nog niet geboren en was er voor kleuterleidsters een aparte opleiding, de KLOS. De directrice in die tijd viel op door een forse boezem. Ze verbood haar leerlingen tijdens de praktijklessen broeken te dragen. En dat in hetzelfde gebouw als de progressiefste Pedagogische Akademie van Nederland.

Door Kees Klok|2025-07-08T11:07:54+00:008 juli, 2025|Tags: boekenmarkt, Dordrecht, Hilde de Jong|0 Reacties

Lees meer

De Witt

Een van de mooie dingen van het internet is, dat ik in Griekenland gewoon naar OVT kan luisteren, dat geweldige programma op Radio1. Zojuist werd daar gesproken over de tentoonstelling De wereld van Johan de Witt, de grote staatsman uit de zeventiende eeuw. Deze week werd hij geopend in het Dordrechts Museum. Uiteraard, Johan de Witt en zijn broer Cornelis waren zonen van Dordrecht. Ze bezochten de Latijnse school in het voormalige clarissenklooster in de Nieuwstraat, waar nu stadsbrasserie en filmtheater De Witt zit.

De spreker was buitengewoon lovend over de tentoonstelling en de bijbehorende catalogus. Als ik binnenkort terug ben in Dordrecht ga ik hem snel bekijken. Johan de Witt was niet alleen een van de belangrijkste politici uit de zeventiende eeuw, maar ook een begaafd wiskundige. Zijn broer Cornelis stond een beetje in zijn schaduw, al had hij ook zijn verdiensten als burgemeester van Dordrecht, ruwaard van Putten, baljuw van de Beierlanden en gedeputeerde namens de Staten-Generaal bij de vloot. Hij was in die functie aanwezig bij de Tocht naar Chatham in 1667.

Ik vertel als stadsgids Engelse bezoekers altijd met enig genoegen dat de achtersteven van het Engelse vlaggeschip, de Royal Charles, bij die gelegenheid naar de Republiek gesleept, zich nog altijd in het Rijksmuseum bevindt. Dat doe ik bij het standbeeld van de gebroeders op de Visbrug, schuin tegenover het geboortehuis van mijn grootvader. Dat ik een groot deel van mijn jeugd in de Cornelis de Wittstraat woonde is dan weer geen onderdeel van het verhaal.

Foto: auteur

Door Kees Klok|2025-04-27T10:05:02+00:0027 april, 2025|Tags: Dordrecht, geschiedenis, miniatuur|0 Reacties

Lees meer

Ben jij er bij op 18 mei?

Op 18 mei vindt de presentatie plaats van mijn boek Nazomer. Zoals de ondertitel ‘Zestig brieven aan Stella’ vermeldt, gaat het om een boek met brieven die ik schreef aan mijn in 2007 overleden vrouw. Ik publiceerde eerder twee boeken met brieven aan haar. Dit is het derde en laatste deel, hierna wil ik mij concentreren op mijn serie literaire dagboeken (waarvan reeds acht delen verschenen bij Uitgeverij Liverse) en op mijn historisch onderzoek.

De brieven in Nazomer spelen zich regelmatig in Griekenland af, waar ik een aantal malen per jaar verblijf. In het boek lever ik soms stevig commentaar op wat zich in de wereld en vooral in de Nederlandse samenleving afspeelt, zoals de ellende van de coronatijd. Ook haal ik herinneringen op en heb ik het over mijn favoriete auteurs, waaronder L.H Wiener, A.L. Snijders en Gerard Reve.

Tijdens de presentatie zal ik spreken over mijn fascinatie voor ego-literatuur en wordt het eerste (het ere-) exemplaar uitgereikt aan Ton Delemarre, voorvechter van de Dordtse cultuur, dichter en nog veel meer, die de bijeenkomst zal opluisteren met enkele van zijn gedichten. Daarna volgen fragmenten uit Nazomer, waarna ik het boek desgewenst zal signeren.

Een en ander vindt plaats in Visser’s Poffertjes, Groenmarkt 9 in Dordrecht. Aanvang 16.00u.

Over Het is er niet van gekomen, het eerste boek met brieven aan Stella schreef criticus Erick Kila in het Vrijzinnig Antwerps Tijdschrift: Klok heeÍt er een patent op om verleden en heden tot iets vanzelfsprekends samen te voegen. Dikdoenerij en drama zijn hem vreemd, zijn toon is luchtig. Hij verkent zijn innerlijk net zo gemakkelijk als bijvoorbeeld een drukke straat in Thessaloniki.

Door Kees Klok|2025-04-10T10:47:03+00:0010 april, 2025|Tags: boekpresentatie, Dordrecht, Griekenland, Stella|0 Reacties

Lees meer