Dordrecht

Magere tijden

Na een mooi weekend met twee feestjes is het nog steeds een heerlijke nazomer. Van mij mag het zo blijven, al is het wat de klimaatcrisis betreft een ernstig teken aan de wand. Ik heb nu eenmaal een hekel aan de winter met die onmogelijk donkere dagen rond kerst en die vreselijke maanden januari en februari die, ik heb het al eens eerder geschreven, in feite één lange maandag zijn. Maandag, de doodste dag van de week, vooral in Dordrecht, waar meer dan de helft van de horeca dan gesloten is.

Jaren geleden wilde ik eind november, begin december nog weleens een paar dagen naar Lissabon gaan, om de winter even te ontlopen en toen Stella nog leefde, brachten we de feestdagen in december meestal door in Thessaloniki, hoewel het in noord-Griekenland ook behoorlijk fris kan zijn. Je hebt er in ieder geval meer zon. De herfst met zijn melancholische kleuren vind ik daarentegen mooi. Niets beters dan ergens in een bosrijke omgeving op een verstilde, mistige herfstdag terug te denken aan wat voorgoed voorbij is. Ik word er bijna poëtisch van.

Wat de poëzie betreft beleef ik magere tijden, maar deel tien van mijn literair dagboek vordert. Met horten en stoten, dat wel, maar het groeit gestaag. Ondertussen maak ik plannen om een aantal van mijn miniaturen, ‘zeer korte verhalen’ zou A.L. Snijders zeggen, te bundelen. Het zijn nog maar plannen, maar het is goed om met het oog op de wintermaanden iets spannends in het vooruitzicht te hebben.

Door Kees Klok|2026-09-29T10:22:56+00:0029 september, 2026|Tags: boeken, Dordrecht, Lissabon, Thessaloniki|0 Reacties

Lees meer

Pisbakken

Het was een vrolijk en ontspannen feestje, de Pride in Dordrecht, afgelopen zaterdag. We zaten eerste rang op het terras van Visser toen de optocht langskwam onder aanvoering van een paar schatten van Caraïbische meiden van het zomercarnaval en de burgemeester, maar waarom de organisatie een rij meurende pisbakken pal voor het standbeeld van Johan en Cornelis de Witt had achtergelaten, zodat onze Dordtse helden de hele zondag in de stank zaten (en dat vlak na de herdenking van de moord op de gebroeders afgelopen donderdag!) vind ik nogal een misser. Waarom die dingen niet even op een minder prominente plek neergezet? Bijvoorbeeld op het nabij gelegen C. Buddingh’-plein, waar een blind paard toch geen schade kan aanrichten.

Thuis begonnen aan het laatste deel van de dagboeken van J.J. Voskuil. Mijn hemel wat had de man te stellen met die volstrekt onredelijke, gestoorde vrouw van hem! Dat hij haar nooit van de trap heeft geschopt mag een wonder van zelfbeheersing heten. Ondanks de aaneenschakeling van zin- en redeloze ruzies blijf ik er gefascineerd in doorlezen. Ooit waren de Voskuiltjes betrokken bij de organisatie Varkens in Nood, die zich keerde tegen de bioindustrie en in het bijzonder tegen de behandeling van varkens daarin. Sympathiek, maar het heeft geen bliksem geholpen. Ik ben er in het dagboek nog niets over tegengekomen, maar ik ben dan ook pas op bladzijde 96.

Gisteravond naar Zomergasten gekeken, het televisieprogramma dat helaas gaat verdwijnen. Sigrid Kaag was de hoofdgast. Wat een geweldige vrouw! Slim, betrokken, knap, verstandig, een intellectueel waar maar weinig mensen aan kunnen tippen. Zeker haar miezerige critici van extreem-rechts niet. Hadden we vooral maar veel van zulke mensen in het parlement, maar helaas, het kaas- en broodvolk stemt liever op dom schreeuwende grootsmoelen.

Door Kees Klok|2026-08-24T09:22:21+00:0024 augustus, 2026|Tags: Dordrecht, misser, Pride|0 Reacties

Lees meer

Taxi’s

Gebroeders De Witt

De hittegolven kijken voorlopig voorbij. Het weer is fris en wisselvallig, met buien. Dat verveelt snel. Wat mij betreft wordt het iedere dag dertig graden, met wat malse buitjes in de nachtelijke uren, maar wie bij de weerfabriek luistert naar mij?

Donderdag was ik bij de herdenking van de moord op de gebroeders De Witt. Ik heb gefilmd en een aantal van die beelden verwerkt in mijn ‘Praatje’ op youtube. Daar hoef ik dus niet over te schrijven. Je kunt het hier horen en zien.

Vriendin L. is met haar zeilschip vanuit Guernsey naar Bretagne gevaren. Ze ligt in een ‘port a flot’. Volgens het internet is dat een haven met een constant waterpeil. De dichtstbijzijnde plaats van enige betekenis is Lannion, denk ik, als ik de kaart van MarineTraffic met die uit de atlas vergelijk. Bij Bretagne moet ik altijd denken aan de Vlaamse schrijver Jan Deloof (1930), die veel uit het Bretons vertaalde. Ik leerde Jan kennen in de tijd dat ik meewerkte aan Kruispunt. Ik bewonder hem om zijn veelzijdigheid.

Over een paar weken ga ik enkele dagen naar Veenhuizen. Aanleiding is onze jaarlijkse familiedag. Ik heb een gunstig bekend staand hotel besproken en ga er heen met het openbaar vervoer. Vanaf Assen neem ik een taxi. Als dat maar goed gaat. Vooralsnog heb ik meer vertrouwen in de taxi dan in de trein, maar ik waag het er maar op. Ik zou een auto kunnen huren, maar dan kan ik onderweg niet lezen. Bovendien heb ik zo lang niet gereden dat ik bang ben dat ik het een beetje ben verleerd.

Over taxi’s gesproken. Vriendin I. betaalde, na het missen van de bus en de pont, bijna honderd euro voor een ritje van Dordrecht naar Papendrecht. Die taxi moest omrijden, omdat de Papendrechtse brug er voor maanden uit ligt. Voor honderd euro brengt een taxi mij van Dordrecht naar Schiphol. Dat ritje is fors langer, ik denk dat vriendin L. is getild.

Door Kees Klok|2026-08-22T10:17:48+00:0022 augustus, 2026|Tags: Dordrecht, geschiedenis, Johan en Cornelis de Witt, literatuur, reizen|0 Reacties

Lees meer

Vrolijk in de drup

Gisteren een heel plezierige stadstour gedaan met een groep Engelsen en een bijzonder leuke dame uit Wales. Onderweg werden we overvallen door twee enorme stortbuien waarvoor we eerst schuilden in een portiek op de Aardappelmarkt en later in de onderdoorgang van de Grote Markt naar het Scheffersplein, waar het toenmalige gemeentebestuur tijdens de stadssanering van de jaren zestig in een onvergeeflijke aanval van megalomanie het waaggebouw heeft laten afbreken. Met veel humor werd aan de buien het hoofd geboden en toen we ondanks het schuilen tot de conclusie kwamen dat we niet natter konden worden, hebben we ons vrolijk van de regen in de drup gewaagd. Terug bij het riviercruiseschip vond de dame uit Wales dat anderhalf uur toch eigenlijk veel te kort is om een prachtstad als Dordrecht te verkennen. Ze had groot gelijk, maar wil je al onze bijna tweeduizend gemeentelijke en rijksmonumenten bewonderen, dan moet je daar toch zeker een paar dagen voor uittrekken.

Ondertussen jubelden de planten in mijn tuin over al het water dat zo plotseling, na een forse droogte, over hen werd uitgestort. De regenton zit ook weer goed vol en het fijnstof van de doorgaande weg, honderd meter verderop, is weer even weggespoeld. Onvoorstelbaar hoe smerig het tuinmeubilair wordt van het verkeer dat daar voorbij komt.

Gelukkig is het de komende tijd een beetje rustig omdat het vakantietijd is en nogal wat stadgenoten in hun automobiel op weg zijn naar de bosbranden in Frankrijk, vermoed ik. Ik blijf lekker op mijn eiland, zodat ik geen last heb van de werkzaamheden aan de Moerdijkbrug, die aan het spoor naar Rotterdam, de afgesloten Papendrechtse brug en het verbod op het meenemen van fietsen in de boemel naar Geldermalsen. Allemaal feestelijkheden in een en dezelfde week. Dat verbod en die brugafsluiting gaan trouwens nog maanden duren. Dat zie ik maar als een ongewenste toegift.

Door Kees Klok|2026-07-27T10:09:59+00:0027 juli, 2026|Tags: Dordrecht, openbaar vervoer, toerisme, verkeershinder|0 Reacties

Lees meer

Liever op dan in het water

Je moet niet te snel in superlatieven vervallen, maar gisteren had ik weer een erg leuke lezing aan boord van een cruiseschip dat Dordrecht aandeed. Britse gasten, voor mij dus een soort thuiswedstrijd, maar vooral een belangstellend, ontwikkeld publiek. Dat bleek weer uit de interessante gesprekken die ik na afloop had. De man verantwoordelijk voor het ‘entertainment’ aan boord, vroeg me of er in Dordrecht ook een openluchtzwembad is. Die vraag kon ik bevestigend beantwoorden. Het dichtstbijzijnde is het Wantijbad, dat tijdens de hittegolf van de afgelopen dagen stijf gesloten was voor het publiek wegens uit de hand gelopen werkzaamheden. Of dat het gevolg is van een domme planning of het werk van een klunzige aannemer, weet ik niet. Wel wist RTV-Dordrecht te melden dat medewerkers van het bad er vrijdag met hun kinderen hebben gezwommen.

Het Wantijbad roept bij mij altijd koude herinneringen op aan de zwemles in mijn lagere schooltijd. Na de zomervakantie werden die lessen in september nog in het Wantijbad gegeven. Dan kwam je ’s morgens vroeg met de klas aanfietsen en zag je dat verdomde bordje voor het raam van de kassa met de watertemperatuur. Altijd rond de zestien graden, soms minder, wat het zwemmen nog akeliger maakte. Ik weet het, er zijn mensen die in de winter graag buiten zwemmen, die dat heerlijk vinden, maar ik heb er een pesthekel aan. Misschien komt mijn credo dat water er niet is om in te liggen, maar om over te varen, daar vandaan. Wie zal het zeggen?

Glibberige herinneringen heb ik aan de periode dat je aan de hengel moest zwemmen. Dan kreeg je een koude, slijmerig aanvoelende leren band om je heen. Was je wat verder gevorderd dan volstond de badmeester met een haak onder je kin en als die niet meer nodig was, werd je geacht in het diepe te springen. Deed je dat vanwege de waterkoude niet snel genoeg, dan duwde het hoofd der school (in onze tijd van titelinflatie heet zo iemand directeur) je er onverbiddelijk in. Hij was wel zo sportief om er uiteindelijk zelf ook in te springen, maar dat maakte nooit dat ik het schoolzwemmen, hoe noodzakelijk het is, ook maar eventjes leuk vond.

Door Kees Klok|2026-06-29T10:23:45+00:0029 juni, 2026|Tags: Dordrecht, geschiedenis, herinneringen, Wantijbad|0 Reacties

Lees meer

Getreiter en gezeik

Hopelijk ben ik weer voor een tijdje van het gezeur met mijn Griekse bank af. Vanmorgen heeft een vriendelijke, ietwat verlegen jongeman in het kantoor in Ano Toumba mijn ID-kaart langdurig bekeken, alsof het een zeldzame diamant was, en daarna wat gegoocheld met een computer. Ik moest vijf handtekeningen zetten en toen was alles blijkbaar in orde. Niet voor lang, vrees ik, want volgend jaar verloopt de geldigheid van mijn ID en krijg ik er eentje met een ander nummer. Dan maak ik maar weer een afspraak.

Zoals ik al eerder schreef is Ano Toumba een aangename wijk om te vertoeven, wat ik dan ook heb gedaan. Heerlijk koffie gedronken in het aangename café Idea in de Perevou en daarna nog even bij familie langsgelopen voor een smakelijke tiropita. Het was vanmorgen even lastig om een taxi te vinden in Ano Poli. Als er eens eentje voorbij kwam was hij bezet en reed hij door. Uiteindelijk zelf maar een taxi gebeld. Die was er binnen vier minuten en wat kan mij dat kleine bedragje extra voor de service schelen? Naar verluidt hebben ze in het hiernamaals, zo dat zou bestaan, alleen Il Banco di Santo Spirito en die vertrouw ik voor geen cent, dus voor mijn definitieve vertrek mag er best nog het een en ander worden uitgegeven.

Vrienden uit Thessaloniki willen eind mei een weekend naar Dordrecht komen, dus na een gezellig etentje in Konaki met een zwager en een nichtje heb ik bijna twee uur zitten zoeken naar logies. Niets, helemaal niets, op een paar hotels buiten het centrum na, waarvan ik hen uiteindelijk de goedkoopste heb aangeraden. Al die tijd verbaasde ik me dat er van alles was volgeboekt, ik kon het zo gek niet bedenken, tot ik me realiseerde dat dan het stoomfestival plaatsvindt. Ik had beter moeten weten, al is het natuurlijk ondanks dat slecht gesteld met het aantal hotelkamers ter stede en tien jaar getreiter en gezeik rond het Vrieseplein heeft de situatie er niet echt beter op gemaakt. Dordrecht mag dan de oudste stad van Holland zijn, het is nog maar de vraag of het ook de meest gastvrije is.

Door Kees Klok|2026-04-27T13:07:45+00:0027 april, 2026|Tags: Dordrecht, festivals, Griekenland, Thessaloniki|0 Reacties

Lees meer

Traditionele weg

Het was weer een plezierige ervaring om aan boord van een riviercruiseschip een lezing te geven over de hoogtepunten (en een enkel dieptepunt) uit de geschiedenis van Dordrecht. Het was voor een Engels gezelschap. Een klein beetje een thuiswedstrijd dus, met een fraai uitzicht over het drukste rivierenkruispunt van Europa. Eerder, op eerste paasdag, had ik een stadswandeling met een groepje Amerikanen. Voordeel van een kleine groep is dat je meer persoonlijk contact hebt dan wanneer het aantal gasten erg groot is. Even dreigde een spettertje regen, maar dat woei snel over. Aardige, enthousiaste mensen die er ook niets aan kunnen doen dat er een, op zijn zachtst gezegd, eigenaardige meneer bij hen president is. Hopelijk nog maar voor heel even, maar dat houd ik voor me. Die mensen komen voor Dordrecht en haar boeiend verleden, niet voor mijn gedachten over het wereldgebeuren.

Voor die wandeling een bezoek gebracht aan het atelier van Lé in Pictura (open atelier route). Ze is weer met een indrukwekkend werk bezig. Later dit jaar gaat ze in Dordrecht exposeren. Ik kijk daar nu al naar uit. Aan andere ateliers ben ik niet toegekomen, want eerst luisterde ik ’s morgens naar mijn favoriete programma op Radio 1 (OVT van de VPRO) en vroeg in de middag moest ik met mijn gasten op stap. Daarna was het te laat en bovendien riep de stamkroeg waar de dag diende nabesproken.

Verder de afgelopen dagen alvast bezig geweest met enige voorbereiding voor de presentatie van Verscholen in het groen. De meeste uitnodigingen zijn de deur uit. Alles via e-mail, al druk ik er nog wel eentje af voor vriend G., die niet in het bezit is van enigerlei computerapparatuur, e-mail of wat daar ook op lijkt, zaken die hij verafschuwt. Hij moet het zelf weten, moeilijker kun je het jezelf in deze tijd niet maken, maar dan gaat het ook helemaal volgens de traditionele weg, via een envelop met een postzegel. Ook al is de voor mij dichtstbijzijnde brievenbus (schandalig zoveel als het postbedrijf er heeft weggehaald) nog geen honderd meter van zijn huis.

Door Kees Klok|2026-04-08T10:26:40+00:008 april, 2026|Tags: boeken, boekpresentatie, Dordrecht, Leonie Holshuijsen, Pictura|0 Reacties

Lees meer

Afsluiten

Foto: Marieke van Leeuwen

Net terug van de bijeenkomst van de Dordtse Dichterskring, bij Kees-Jan Visser, een buurtgenoot. Daarvoor een dagje rustig aan gedaan. Zaterdag viel ik in voor een collega bij een Viking-tour en morgen doe ik dat weer. Tussendoor, gisteren dus, een stadswandeling gedaan met drie aardige, Nederlandse echtparen. Leuk dat het schilderij van Turner, van de pakketboot uit Rotterdam voor Dordrecht, in het Dordtse ‘panorama’ op het Scheffersplein figureert. Net nu het origineel in februari in het Dordrechts Museum te zien zal zijn, dankzij de samenwerking van het museum met Yale University.

Na de wandeling uitgerust bij Visser, waar het gezellig druk was. Daarna moest ik mij op de fiets door een mensenmassa op de Visbrug worstelen. Dat Dwaalspoor is best aardig, maar verkeerstechnisch is er niet goed over nagedacht. Ik stap gewoon van de fiets en ga een stukje lopen, maar er komen ook auto’s en (tot zes uur) bussen over de Visbrug. Waarom tijdens Dwaalspoor de Visstraat, Groenmarkt en Grote Kerksbuurt niet even tijdelijk voor alle verkeer afsluiten? Veel mensen denken ten onrechte dat het wandelstraten zijn met alle gevaarlijke toestanden van dien.

Ik ben sowieso niet onder de indruk van het Dordtse verkeersbeleid. Het weghalen van de stoplichten op de kruising Singel-Vrieseweg levert al jaren levensgevaarlijke situaties op. Ook op de kruising Dubbeldamseweg Noord en de Singel zouden stoplichten moeten staan. De slinger die je moet maken vanuit de Krispijntunnel de Spuiweg op is ernstig mallotig en gevaarlijk en zo kan ik nog wel wat zaken noemen. Al die idiote ‘punaises’ bijvoorbeeld, waarvan menig automobilist denkt dat het een rotonde is. Het zou me niets verbazen als het allemaal is bedacht door ambtenaren die van Dordt alleen de route van het station naar het stadskantoor kennen.

Door Kees Klok|2025-12-22T22:45:46+00:0022 december, 2025|Tags: dagboek, Dordrecht|0 Reacties

Lees meer

Merkwaardig verhaal

Het was een bijzondere week. Veel cruisetours. Erg leuk om te doen, maar ik ben nu wel even toe aan de komende twee dagen rust. Het prettigst voor de gasten is als hun schip aan de Merwekade ligt of aan de Buitenwalevest. De Lange Wantijkade is stukken minder. Dan komen ze terecht in een dodelijk saaie buurt met de nodige hondenstront en zicht op een lelijk flatgebouw met volop rommel op de (met glas afgedekte) balkons. Vandaar moet je een eind door de saaiheid lopen om in het stadscentrum te komen. Wie ooit bedacht heeft dat dit een goede plek is om gasten te verwelkomen heeft volgens mij nog nooit vanaf daar gegidst. Ik vermoed een ambtenaar die de kade helemaal niet kent. Geen reclame voor de stad.

Donderdag gaf René Hissink een bijzonder kroegcollege in Visser. Een stoomcursus in cultuurverschillen. Het was buitengewoon interessant en leerzaam. Hij komt hopelijk in een volgend seizoen nog eens terug. In januari komt de geschiedenis van de fotografie aan bod, door Marian Vermeeren. Dat belooft ook weer een boeiende avond te worden.

Vrijdag was de naamdag van mijn zwager Savvas. Gebeld om hem ‘chronia polla’ te wensen. Hij vertelde dat onze Griekse boekhoudster een ander kantoor heeft betrokken, maar dat het telefoonnummer ongewijzigd is. Ze neemt door drukte niet vaak de telefoon op. Dat zou moeten verklaren waarom ik haar al een paar weken niet kan bereiken. Een merkwaardig verhaal, maar ik zal het begin januari wel weer eens proberen. Laat eerst de drukke decembermaand maar voorbij gaan.

Door Kees Klok|2025-12-07T12:40:20+00:007 december, 2025|Tags: Dordrecht|0 Reacties

Lees meer

Vrienden

Job Degenaar draagt voor.

Gisteren de hele dag in de stad doorgebracht. Allereerst in de bibliotheek bij ‘Koffie met…’ waar de veertigste sterfdag van C. (Kees) Buddingh’ werd herdacht. In een stampvolle Blauwe Kamer hield Ton Delemarre een pleidooi voor een dubbelstandbeeld van Buddingh’ en Otto Dicke. Biograaf Wim Huijser vertelde over Buddingh’ en zijn werk. Hij droeg daarbij een aantal van Buddingh’s gedichten voor, met ongeveer dezelfde intonatie van Kees zelf. Mooi om te horen.

Vriend en kunstbroeder Job Degenaar, die helemaal voor Buddingh’ uit Lemmer was gekomen, las het gedicht dat hij schreef voor de bundel De Blauwbilgorgel 65 jaar! (uitgeverij Liverse 2007). Na afloop dronken we koffie bij Centre Ville, het geboortehuis van mijn grootvader. Job nam daarna deel aan de Buddingh’-wandeling die ’s middags plaatsvond, ik verkaste naar Het Magazijn voor een ontmoeting met vriendin Lé. Ze liet foto’s zien van het werk waarmee ze op het ogenblik bezig is in haar atelier in het naburige Pictura.

Na afloop wederom naar Centre Ville gefietst, waar we vaak op maandag met vrienden bijeenkomen, omdat Visser, zoals te veel horeca in Dordrecht, op die dag gesloten is. Ondanks het verwarmde terras was het binnen aangenamer. We dronken een borrel op de verjaardag van vriendin Gerrie.

Tenslotte met vriendin Wil en haar kleindochter gegeten bij Costa d’ Oro. Een heerlijke pizza met extra pepers en knoflook. Zondag at ik ook al pizza, bij Olivia, waar het eveneens warm en gezellig was, met collega en vriend Erick Kila, met wie ik naar Inter Amicos was geweest, dat het toneelstuk De Gallileistraat speelde in hun intieme theater in de Christiaan de Wetstraat, waar ze onlangs de foyer mooi verbouwd hebben. Het is vooral in de donkere dagen voor kerst prettig veel vrienden te hebben.

Door Kees Klok|2025-11-26T12:11:30+00:0025 november, 2025|Tags: Dordrecht, herdenken, literatuur|0 Reacties

Lees meer