Schotland

Kasteel in Schotland

Heel blij met het portret dat Lé van me heeft geschilderd. Het moet nog even drogen, maar ik heb er al een mooie plek voor. Ik moest denken aan de portretten van jonkheer Stoop en zijn vrouw in het Dordrechts Museum. Het zou er zo naast kunnen, maar ik ben geen jonkheer, hoewel de stamboom van mijn overgrootmoeder, Anna Recourt, waarschijnlijk teruggaat tot Waalse landadel uit de buurt van Luik. Als kind las ik ergens, in de Robbedoes of de Donald Duck, over iemand die geheel onverwacht een kasteel in Schotland erfde. Zou ik ook wel willen, maar dan moet er een echte geest rondwaren, want wat heeft een mens anders aan een kasteel in Schotland?

Minder blij ben ik met mijn Griekse bank. Ik heb een nieuwer type smartphone, maar de inlogcode die ik nodig heb om bij mijn rekening te komen komt op dit toestel niet binnen en het lukt dus ook niet de app te activeren. Al twee keer met Athene gebeld. De eerste meneer was hulpvaardig, probeerde van alles, maar nog zonder succes. De tweede was een kastje-naar-de-muur-type. Ik moest maar bij mijn provider aan de bel trekken. Daar is alles in orde en andere berichten uit Griekenland, via e-mail of Viber, bereiken me probleemloos. Volgende week verder.

Gisteren een nuttige en vooral gezellige bijeenkomst van het werkgroepje Vertel je verhaal. Na de succesvolle bijeenkomst van oktober organiseren we een tweede bijeenkomst waar nieuwe en iets minder nieuwe Nederlanders hun waar gebeurde verhaal vertellen. Dit keer op zondagmiddag 29 maart om 16.00u in Visser. Zet het maar vast in je agenda. Daarna thuis gegeten, anders had ik eten moeten weggooien en daar ben ik niet van. Dat heb ik overgehouden aan de verhalen van mijn moeder over de hongerwinter.

Door Kees Klok|2026-02-07T11:53:44+00:007 februari, 2026|Tags: Leonie Holshuijsen, Schotland, Vertel je verhaal|0 Reacties

Lees meer

Culloden

De afgelopen twee weken heb ik tussen alle drukke bedrijven door naar een aantal afleveringen van Outlander gekeken. Historische fictie, waarin een verpleegster net na de Tweede Wereldoorlog door aanraking van een menhir in het Schotland van de achttiende eeuw terechtkomt. In de tijd van de inval door Bonnie Prince Charlie, ofwel Charles Edward Stuart (1720-1788). Hij leidde in 1745 de opstand van Schotse aanhangers van het huis Stuart, die de vader van Edward op de troon van Schotland, Engeland en Ierland wilden, in plaats van George II van Hannover. Als het gelukt was, zou er toen al sprake zijn geweest van koning Charles III.

Het avontuur mislukte, de Schotten werden bij Culloden vernietigend verslagen, waarmee de kans dat er ooit weer een Stuart zou regeren definitief van de baan was. Voor zover ik hem heb gezien, ik ben pas aan het einde van het tweede seizoen en er komen er nog vijf, is het een prachtig verfilmde serie, hoe onwaarschijnlijk het verhaal ook is. Er speelt een Nederlandse actrice in mee, Lotte Verbeek, in de rol van Geillis Duncan. Ze spreekt, voor zover ik dat kan beoordelen, met een vlekkeloos Schots accent.

Na Culloden brak een dieptepunt aan in de Schotse geschiedenis. De Highland Clearances, waarbij tienduizenden Schotten gedwongen werden de hooglanden te verlaten, die daar in feite nooit meer van zijn bekomen. Denkend aan die treurige geschiedenis stuitte ik, op zoek naar iets geheel anders, op deze foto, die ik in 1978 maakte tijdens een reis door de Highlands en de Outer Hebrides. Zou het toeval zijn?

Door Kees Klok|2024-12-20T12:06:10+00:0020 december, 2024|Tags: geschiedenis, Schotland|0 Reacties

Lees meer

Dagdroom

In 1978 maakte ik met een goede vriend (beiden op dat ogenblik vrijgezel), een reis door Schotland. Na een tocht door de hooglanden arriveerden we in het charmante havenplaatsje Ullapool. Vandaar voeren we naar Stornoway op het eiland Lewis, een van de Buiten-Hebriden. Nadat we Lewis hadden verkend reisden we zuidwaarts naar Harris, dat aan Lewis zit vastgeplakt. Een schiereiland in feite.

Op een zonnige dag reden we naar de zuidelijkste punt van Harris, naar het gehucht Rodel, dat in al zijn rust en eenzaamheid diepe indruk op me maakte. De enige weg over het eiland hield daar op. Ik ben er nooit meer geweest, maar zou er altijd nog eens willen kijken. Het zal wel geheel anders zijn dan op de foto, vermoed ik. Misschien ook niet. Sommige plekken op aarde zijn tijdeloos. Ik vond Rodel buitengewoon inspirerend, maar het is er nooit meer van gekomen, zoals met veel van mijn voornemens.

Over de reis door Schotland schrijf ik in mijn literair dagboek dat gaat over de jaren 1975-1979 en als titel Een zootje ongeregeld heeft. Ik wil die reis best nog weleens maken, maar niet alleen. Het liefst samen met de vrouw die, naar ik hoop, ooit mijn Florence Dugdale wordt, maar op wie het wachten is. Misschien een even zoete dagdroom als een terugkeer naar Rodel.

Door Kees Klok|2024-07-03T14:05:11+00:003 juli, 2024|Tags: reizen, Schotland|0 Reacties

Lees meer