toerisme

Zoals het niet moet

Het was een drukke week. Door de lage waterstanden komen er meer riviercruiseschepen naar Dordrecht dan normaal en dat betekent volop werk voor de stadsgidsen van Ontdek Stadswandelingen, waarvan, zoals de oplettende lezers weten, ik er nu en dan een ben. Leuk om als historicus ontspannen door je stad te wandelen en daarbij te vertellen over de geschiedenis en cultuur, maar ik moet het met het oog op mijn rug wel vol kunnen houden. Nu helpt de wekelijkse fysio-fitness om die problemen onder controle te houden, maar meer dan een rondje per dag zit er voor mij niet in.

Het is fijn dat we niet met al te grote groepen werken, een twintigtal gasten per gids is wel het absolute maximum. Het prettigst is een wat kleinere groep omdat je dan meer persoonlijk contact hebt met de bezoekers, die werkelijk uit alle windstreken komen. Ik gids in het Nederlands (uiteraard), Engels, Duits en Grieks, al komen Grieken tot nu toe uitsluitend naar Nederland om hier te werken en niet om vakantie te vieren, geloof ik. Nu en dan ontmoet je bijzondere mensen wat tot interessante gesprekken kan leiden. Zoals onlangs een hoogbejaarde Arabist uit de voormalige DDR die boeiende verhalen had over zijn werk en de plaatsen waar hij in dat kader verbleef. Een groot kenner van het Nabije Oosten. Ook sprak ik een een gepensioneerd hoogleraar van de University of Minnesota waaraan ik zelf korte tijd met een Fulbright-beurs verbleef. Hij doceerde geen geschiedenis, dus we hebben elkaar in die tijd niet ontmoet, maar zoiets schept wel een band. Zo kan ik nog een poosje doorgaan.

Ik ken vrijwel alle stadsgidsen die in Dordrecht actief zijn, of het nu voor Ontdek Stadswandelingen, het VVV of het Gilde is, maar gisteren zag ik een mij onbekende collega aan het terras van Visser voorbij lopen met een stoet van naar schatting tussen de veertig en vijftig gasten, allen uitgerust met een ‘oortje’ zodat hij ze via een microfoon kon toespreken. Wie de man was en van welk schip deze mensen kwamen, weet ik niet, maar dat is toerisme zoals het absoluut niet moet. Wat hij van Dordrecht weet kan ik niet bevroeden, maar als je met zo’n idioot grote groep minuten lang voor de deur van Coffeelicious staat te praten en vervolgens achteloos voorbij loopt aan het beeld van Ary Scheffer, heb ik zo mijn bedenkingen, al was die groep ook veel te groot om met zijn allen om dat beeld te kunnen staan. Met meer dan veertig man op stap, ik moet er niet aan denken!

Vrolijk in de drup

Gisteren een heel plezierige stadstour gedaan met een groep Engelsen en een bijzonder leuke dame uit Wales. Onderweg werden we overvallen door twee enorme stortbuien waarvoor we eerst schuilden in een portiek op de Aardappelmarkt en later in de onderdoorgang van de Grote Markt naar het Scheffersplein, waar het toenmalige gemeentebestuur tijdens de stadssanering van de jaren zestig in een onvergeeflijke aanval van megalomanie het waaggebouw heeft laten afbreken. Met veel humor werd aan de buien het hoofd geboden en toen we ondanks het schuilen tot de conclusie kwamen dat we niet natter konden worden, hebben we ons vrolijk van de regen in de drup gewaagd. Terug bij het riviercruiseschip vond de dame uit Wales dat anderhalf uur toch eigenlijk veel te kort is om een prachtstad als Dordrecht te verkennen. Ze had groot gelijk, maar wil je al onze bijna tweeduizend gemeentelijke en rijksmonumenten bewonderen, dan moet je daar toch zeker een paar dagen voor uittrekken.

Ondertussen jubelden de planten in mijn tuin over al het water dat zo plotseling, na een forse droogte, over hen werd uitgestort. De regenton zit ook weer goed vol en het fijnstof van de doorgaande weg, honderd meter verderop, is weer even weggespoeld. Onvoorstelbaar hoe smerig het tuinmeubilair wordt van het verkeer dat daar voorbij komt.

Gelukkig is het de komende tijd een beetje rustig omdat het vakantietijd is en nogal wat stadgenoten in hun automobiel op weg zijn naar de bosbranden in Frankrijk, vermoed ik. Ik blijf lekker op mijn eiland, zodat ik geen last heb van de werkzaamheden aan de Moerdijkbrug, die aan het spoor naar Rotterdam, de afgesloten Papendrechtse brug en het verbod op het meenemen van fietsen in de boemel naar Geldermalsen. Allemaal feestelijkheden in een en dezelfde week. Dat verbod en die brugafsluiting gaan trouwens nog maanden duren. Dat zie ik maar als een ongewenste toegift.