Bajesklanten
Dit jaar hielden we onze familiedag in Veenhuizen. Omdat je met het openbaar vervoer vanuit Dordrecht eerder in Parijs bent dan in de voormalige Koloniën van Weldadigheid, heb ik er maar een weekeinde van gemaakt. Vrijdag heen, zondag terug. Ik zag eerlijk gezegd een beetje op tegen de reis, maar ik heb het me wel lekker makkelijk gemaakt door me vanaf station Assen met een taxi te laten vervoeren.
Je kunt in Veenhuizen comfortabel logeren in het voormalige ziekenhuis. Dat heet Bitter & Zoet, een naam die doet denken aan een apotheek. Ik had een kamer met uitzicht op de grazige, Drentse weiden. Die oogden wat somber door het bewolkte weer, al was de temperatuur voor september nog heel billijk.
Op de Dag zelve scheen nu en dan de zon. Hoewel ik er jaren geleden al eens was geweest en toen een rondleiding kreeg van een gepensioneerd directeur van de gevangenissen aldaar, was het interessant, hoewel tamelijk deprimerend, om de vroegere strafgevangenis, de Rode Pannen te bezoeken. We hadden een gids met aangename, onderkoelde humor. Uiteraard lieten we ons rondrijden in de boevenbus. Omdat het Open Monumentenweekend was, werden we bij het gevangenismuseum verwelkomd door de politiekapel, iets dat de in Veenhuizen verblijvende boeven niet vaak zal overkomen.
Aan het einde van de dag bezochten we brouwerij Maallust, dat is weer eens iets anders dan Visser. Mijn Mooie Madam, een dubbel, werd helaas veel te koud geserveerd. Ik neem het de brouwers niet kwalijk, maar Nederlanders leren het nooit dat je zo’n mooi donker bier niet ijskoud moet serveren. Dat gaat ten koste van de smaak, tenzij je je glas een kwartiertje in de zon laat staan, wat nu ook weer niet de bedoeling was.
Het diner genoten we in Bitter & Zoet, waarna ik, na de afsluitende whisky, slechts de trap op hoefde naar mijn bed. ’s Middags had ik nog even gedacht aan een avondwandelingetje, maar met die wolven tegenwoordig en met het oog op de lange terugreis, heb ik dat idee maar snel laten schieten.
