Stoere zeevrouw
Een paar dagen geleden was ik bij de mondhygiëniste. Nooit geweldig, maar ze doet het goed. Ze vertelde dat ze weggaat bij de firma. Jammer, ik was net aan haar gewend en als het erop aankomt ben ik weinig geporteerd van veranderingen. Politiek ben ik links, zij het nogal gematigd, maar in het dagelijks leven eigenlijk een tikje behoudend. Dat bevalt goed.
Jammer dat de temperaturen weer min of meer normaal zijn voor de tijd van het jaar. Ik voel me het meest senang als het tussen de vijfentwintig en dertig graden is, met ’s nachts als ik slaap een mals buitje voor de tuin. Er is voor het weekeinde echter enige hoop op iets warmer weder. Het mag ook best een beetje vochtige warmte zijn. Toen ik lang geleden door Suriname reisde beviel het klimaat me uitstekend. Ik denk nog weleens terug aan die reis. Ergens in huis ligt het manuscript van het boek dat ik erover schreef. De Bezige Bij zag er eerst wel wat in, maar mijn redacteur overleed voor het zover was en zijn opvolger wilde er niets van weten. Misschien iets voor Amforeas, maar dan moet ik alles herschrijven en ik ben bang dat ik daar een tikje te lui voor ben. Actueel is die reis natuurlijk allang niet meer.
Denkend aan Suriname: gisteren Gravenberch. Een Surinamer in Nederlands-Indië uitgelezen. Interessant boek door Paul van der Heijden (familie van de legendarische ‘generaal Eenoog’?), maar wel heel erg gedetailleerd, met soms merkwaardige uitglijertjes (bijvoorbeeld Jopie Pengel twee keer als ‘president’ van Suriname en in 1901 koningin Emma in plaats van Wilhelmina). Het wordt binnenkort onderwerp in een van mijn Boekenpraatjes.
Vriendin L. is begonnen aan een tocht naar Griekenland met haar zeiljacht. Stoere zeevrouw. Ik volg haar via de scheepsradar. Ze heeft net de haven van Blankenbergen verlaten op koers naar Het Kanaal. Verderop wachten de Golf van Biskaje en na de Zuilen van Hercules de Barbarijse piraten, maar ze zal zich er ongetwijfeld dapper doorheen slaan. In mijn tienerjaren gingen we regelmatig zeilen met de boot van de broer van vriend P. Die had zelf door druk werk zijn interesse in zeilen wat verloren, waar wij mooi gebruik van maakten, maar wel veilig in de Biesbosch.
