dagboek

Flop

Brigitte Bardot is overleden. Ze bereikte de respectabele leeftijd van eenennegentig jaar. Toen ik zestien was, in dat jaar precies de helft van haar leeftijd, vond ik het een prachtige vrouw. In de klas zat een meisje dat veel van haar weghad. Onze eigen BB, maar ik, onzekere puber, was nog iets te verlegen voor de liefde. Ik durfde haar nauwelijks te groeten. Onze BB is jong gestorven. De Franse ontwikkelde zich later niet alleen tot dierenactiviste, maar ook tot een akelige, extreem-rechtse vrouw.

In 1967 meerde een schip af aan het Groothoofd in Dordrecht voor opnamen van de film Professor Columbus. Ze hadden figuranten nodig. Een deel van de klas wilde dat wel. Tot onze verbazing kregen we daarvoor zomaar vrij van school. Of onze BB onder de figuranten was herinner ik mij niet.

Een van de actrices was Phil Bloom, die rondliep als naakte hippie. Een jaar later zou zij als eerste vrouw bloot verschijnen in het VPRO-programma Hoepla. Heel Nederland stond op zijn kop, zoals het in het preutse, hedendaagse tijdsgewricht wellicht weer zou gebeuren.

Twee dagen sjouwden we rond op dat schip, daarna keerde de rust terug aan het Groothoofd. Vol verwachting trokken we maanden later naar de bioscoop. We waren een seconde of twee in beeld. Geen wonder dat Professor Columbus volledig flopte.

Door |2025-12-30T13:52:10+00:0030 december, 2025|Tags: , |0 Reacties

Afsluiten

Foto: Marieke van Leeuwen

Net terug van de bijeenkomst van de Dordtse Dichterskring, bij Kees-Jan Visser, een buurtgenoot. Daarvoor een dagje rustig aan gedaan. Zaterdag viel ik in voor een collega bij een Viking-tour en morgen doe ik dat weer. Tussendoor, gisteren dus, een stadswandeling gedaan met drie aardige, Nederlandse echtparen. Leuk dat het schilderij van Turner, van de pakketboot uit Rotterdam voor Dordrecht, in het Dordtse ‘panorama’ op het Scheffersplein figureert. Net nu het origineel in februari in het Dordrechts Museum te zien zal zijn, dankzij de samenwerking van het museum met Yale University.

Na de wandeling uitgerust bij Visser, waar het gezellig druk was. Daarna moest ik mij op de fiets door een mensenmassa op de Visbrug worstelen. Dat Dwaalspoor is best aardig, maar verkeerstechnisch is er niet goed over nagedacht. Ik stap gewoon van de fiets en ga een stukje lopen, maar er komen ook auto’s en (tot zes uur) bussen over de Visbrug. Waarom tijdens Dwaalspoor de Visstraat, Groenmarkt en Grote Kerksbuurt niet even tijdelijk voor alle verkeer afsluiten? Veel mensen denken ten onrechte dat het wandelstraten zijn met alle gevaarlijke toestanden van dien.

Ik ben sowieso niet onder de indruk van het Dordtse verkeersbeleid. Het weghalen van de stoplichten op de kruising Singel-Vrieseweg levert al jaren levensgevaarlijke situaties op. Ook op de kruising Dubbeldamseweg Noord en de Singel zouden stoplichten moeten staan. De slinger die je moet maken vanuit de Krispijntunnel de Spuiweg op is ernstig mallotig en gevaarlijk en zo kan ik nog wel wat zaken noemen. Al die idiote ‘punaises’ bijvoorbeeld, waarvan menig automobilist denkt dat het een rotonde is. Het zou me niets verbazen als het allemaal is bedacht door ambtenaren die van Dordt alleen de route van het station naar het stadskantoor kennen.

Door |2025-12-22T22:45:46+00:0022 december, 2025|Tags: , |0 Reacties

Buitenkans

Even een dagje rust voor we weer een drukke week ingaan. Gisteren was ik bij goede vrienden op een verjaardag. Het kroonjaar werd gevierd met een voortreffelijk Indisch buffet. Je kunt op alle mogelijke manieren denken over het koloniale verleden, maar op culinair gebied hebben we er mooie dingen aan overgehouden.

’s Morgens had ik een cruisetour met gasten uit de Engelstalige wereld. De meesten bleven nog een poosje in de stad, voordat ze weer naar het schip gingen. Met een klein groepje liep ik terug. We hadden een boeiend gesprek over architectuur, naar aanleiding van wat ik vertelde over de stadssanering in Dordrecht van de jaren zestig, die gepaard ging met een groot gebrek aan respect voor de geschiedenis van de stad. Gelukkig kwam daar een kentering in halverwege de jaren zeventig. We mogen vooral de PvdA daar nog steeds dankbaar voor zijn.

Ik moest mijn gasten naar de Lange Wantijkade brengen, een onaangename plek om toeristen te ontvangen, ik blijf het zeggen, maar je hebt er dichtbij wel de molen en het Energiehuis, beide goed voor een interessant verhaal. De molen was open en er werd ook gemalen. Een buitenkans voor enkele gasten die niet te moe waren van de wandeling. Mooi om de saaiheid van het Lijnbaangebied en de hondenstront langs de kade snel te vergeten.

Door |2025-12-14T13:25:33+00:0014 december, 2025|Tags: , |0 Reacties

Italiaanse brandy

Gisteren raakten we in Centre Ville in gesprek met een groepje Amerikaanse toeristen. Ze hadden net een wandeling met een collega gids achter de rug en waren enthousiast over Dordrecht. Leuk hen nog even te kunnen vertellen dat mijn grootvader in het pand van Centre Ville is geboren. Dat was in 1891. Ik heb zijn geboorteacte gevonden in het archief. Het klopt precies. Het is een verhaal dat ik wel meer vertel als ik mensen in Centre Ville spreek.

We namen met een ‘merry Christmas’ en een ‘happy new year’ afscheid. Of het werkelijk een happy 2026 wordt met Trump in het Witte Huis vraag ik me af, maar daar hebben we het maar niet over gehad.

Ik was vast van plan om thuis te koken, alles daarvoor lag al klaar op het aanrecht, maar toch kwam ik met een vriendin terecht bij Costa d’ Oro. Het was weer goed toeven in de oudste pizzeria van de oudste stad van Holland. De herinneringen daar stapelen zich op. Het was het eerste restaurant waar ik met Stella at, toen ze voor het eerst naar Nederland kwam en het laatste waar we aten voor ze overleed. Ik kwam er voor het eerst met vrienden na een weekend in Parijs, in het vroege voorjaar van 1973, en ik kom er nog altijd. Helaas is een aantal van die vrienden inmiddels ook overleden. Dat stemt soms wat weemoedig en dan neem ik maar snel een Vecchia Romagna, een niet te versmaden Italiaanse brandy. Dat helpt altijd.

Door |2025-12-09T11:17:17+00:009 december, 2025|Tags: , |0 Reacties

Buskruit

Gisteren een rondleiding gehad in een deel van wat ooit ’s lands wapenarsenaal was, aan de Houttuinen in Dordrecht. In 1790 gebouwd, meen ik te hebben onthouden, op de plaats waar ook eerder al magazijnen van het leger stonden. Buskruit naast de Grote Kerk. Ik moest even denken aan de ontploffing van het kruitschip in Leiden, in 1807, maar gelukkig staat de Grote Kerk er nog. Nu en dan valt een steen uit de toren, maar daarover schreef de krant geruststellend dat de constructie veilig was. In Rome is onlangs een middeleeuwse toren ingestort. Daarvoor hoeven we, als we de BOGA’s (de Boven Ons Gestelde Autoriteiten) mogen geloven, niet te vrezen.

Het was een buitenkans zo’n stuk erfgoed tijdens de restauratie van binnen te bekijken. Dank aan de huidige eigenaar en mijn collega stadsgids Pieter van Loon. Ik vond alleen de nogal uitgesleten trap naar de tweede etage een tikje eng. Dat komt door mijn rug en mijn leeftijd. Eenmaal boven zag ik een meisje met lichte tred dezelfde trap op huppelen en door een deur verdwijnen naar de belendende horecazaak. Die heette vroeger De Kazerne, een verkeerde naam, want het arsenaal was nooit een kazerne.

De Kazerne had een nachtvergunning. Nachthoreca trekt types aan die je liever niet wilt in je stad. Ik moest denken aan het voormalige café Noordzicht, dat wij ‘Nooitdicht’ noemden. Het is verdwenen, evenals vermaarde etablissementen als Sprankje Groen en Wolkje Blauw. Mijn overgrootvader had tot 1946 een kroeg op de hoek van de Nieuwbrug en de Wijnstraat. Die sloot hij als het avond werd. Hij was nogal matineus ingesteld. Later zat daar nog een tijdje de Lord Lister. Ook verdwenen in wat schrijver L.H. Wiener zo mooi ‘de mist der mensen’ noemt.

Door |2025-12-08T11:14:47+00:008 december, 2025|Tags: , |0 Reacties
Ga naar de bovenkant