tuin – Kees Klok

Overgewaaid

Aan de koffie. Net terug van het stembureau. Lekker makkelijk, want ik woon er vrijwel recht tegenover. Als het verder weg was geweest, was ik uiteraard ook gaan stemmen. Onze voorouders hebben niet voor niets voor het stemrecht gevochten, de gemeente is de dichtstbijzijnde bestuurslaag, waar je op allerlei manieren mee te maken hebt en als je niet gaat stemmen moet je ook niet zeuren en klagen over van alles wat je vindt dat er mis is in de stad.

Het lijkt lente te worden, al is de wind me te fris en mag de temperatuur nog wel iets omhoog. Ik heb de eerste mannen in korte broek alweer gezien. Ik blijf het een zotte dracht vinden. Zeker in de stad. Zo’n broek is iets voor de eigen tuin, maar de mensen lopen nu eenmaal graag rond in malligheden en lompen. Die rare spijkerbroeken met ‘designgaten’ bijvoorbeeld. Het schijnt dat het nu ook mode wordt om vooraf bevlekte broeken te dragen, de bedelaarslook zal ik maar zeggen. Ik hoop nog eens op de terugkeer van de corduroy bandplooibroek en verder zal de mode mij worst wezen.

Straks gaan de gerania naar buiten. Ik twijfel nog een beetje of het niet te vroeg is, maar ze staan al weken binnen in de weg, dus moeten ze maar de deur uit. Voor de paprikaplanten is het nog te vroeg, die gaan na de IJsheiligen de tuin in. De planten in de bloembakken hebben de winter niet overleefd, behalve een viooltje dat ergens vandaan over kwam waaien en nu dapper staat te bloeien. Dat mag blijven als ik de bakken over een poosje weer ga vullen.

Moet dat nou?

Hier en daar bloeit er nog iets in de tuin tussen de herfstkleuren. De paprikaplanten heb ik binnen gezet, want de nachten worden nu behoorlijk koud. Eens kijken of ik ze de winter kan laten overleven. De laatste paprika hebben we trouwens gisteren door de nasi gesneden. In februari gaan we hete pepers zaaien. Ik heb eerder geprobeerd die te kweken, maar toen kwamen ze om door de bladluis. Van bladluis hadden we dit jaar weinig last. Misschien doordat het in de tuin wemelde van de lieveheersbeestjes.

Vandaag begin ik aan fase twee van het literair dagboek, maar eerst moet nog de nodige correspondentie worden afgedaan. Veel daarvan uiteraard per e-mail. Mails naar vaste correspondenten en/of met een inhoud die ik van belang vind om te bewaren sla ik op. Een elektronische aanvulling op mijn archief. In dat archief moeten ergens de brieven zitten die ik in 1987 vanuit de Verenigde Staten aan Lupius schreef. Volgens mijn dagboek heb ik die van hem teruggekregen, maar ik kan ze niet meer vinden. Ik kan me niet voorstellen dat ze verloren zijn gegaan, maar tot nu toe heb ik er tevergeefs naar gezocht.

Gisteravond zag ik bij RTV-Dordrecht een aflevering van Ouwe jongens krentebrood, de plaatselijke versie van de landelijke babbelprogramma’s. Daar kwam Sinterklaas binnenstappen. Moet dat nou? dacht ik. Het ging over zijn paard. Vorig jaar had de organisatie kennelijk een paard gehuurd van iemand die het beest had verwaarloosd, wat de Partij voor de Dieren in de gordijnen had gejaagd. ‘Dat paard moet verboden worden!’ Ik word erg moe van die opgeheven vingers en die doordrammerij. Huur gewoon een gezond paard, dan is er niets aan de hand. Ik vrees dat er nog eens een idioot opstaat die voorstelt dat de sint op een fatbike zijn entree maakt.