Over de terugreis van Athene naar Dordrecht heb ik niets te klagen. Ondanks een e-mail van de KLM dat het vliegtuig tien minuten vertraging had, kwamen we keurig op tijd aan op Schiphol. Ook de taxi’s naar en van de vliegvelden waren op tijd, met aardige, hulpvaardige chauffeurs. Het heeft wat gekost, maar zo kon ik moeiteloos de werkzaamheden aan het spoor omzeilen. Jaren te weinig in het spoor investeren betekent nu jarenlang in de ellende en de rotzooi moeten zitten om het allemaal weer goed te maken.
We vlogen vanuit Athene in noordelijke richting en passeerden daarbij Thessaloniki. Even voelde ik spijt dat ik daar niet wat langer ben gebleven, maar dat kwam dit keer niet uit. Morgen voor een paar dingetjes, niet ernstig, maar wel noodzakelijk, een gang door de medische wereld en zondag – en daar zie ik naar uit – de presentatie van Verscholen in het groen. Om 16.00u in Visser in Dordrecht, noteer het even.
Inmiddels is het bevrijdingsdag. Je kunt de radio of televisie niet aanzetten of de krant opslaan of je wordt met je neus op het belang van het vieren van de vrijheid gedrukt. Terecht, maar op bevrijdingsdag heb je maar een keer in de vijf jaar een vrije dag. Ik vind dat een beetje hypocriet van de overheid, maar wat wil je in een land dat met nationale feestdagen zo gierig is als het onze? 1 Mei vrij, zoals overal in Europa? Vergeet het maar. Op de Dag van de Arbeid zal de arbeider arbeiden!
Gisteren heb ik de Dordtse draad weer opgepakt en ben ik een pizza gaan eten bij Costa d’Oro. Om acht uur werd ook daar twee minuten stilte gehouden, een ernstig moment waar iedere gast zich gelukkig aan hield. In voorgaande jaren ging ik wel naar de herdenking op het Sumatraplein, maar sinds er een kans is dat ook plaatselijke volksvertegenwoordigers met het gedachtengoed van Wilders of Baudet aanwezig zijn, heb ik daar moeite mee.
