klok-2023

Over Kees Klok

Deze auteur heeft nog geen informatie verstrekt.
So far Kees Klok has created 236 blog entries.

Sintra

During our visit to Lisbon somewhere in the nineties we also made a day trip to Sintra, the beautiful village where lord Byron once lived for a while and where I stayed before with a friend when we explored Portugal long before I met Stella. We visited the former royal palace where once the Arab rulers lived and after them the kings of Portugal.

We also visited the palace of Pena, a kind of Disney like building from the nineteenth century. We thought the royal palace more interesting and romantic. Romantic is certainly the word for the well preserved historic centre of Lisbon, where we stayed near the Chiado in a hotel next to the famous bar A Brasilièra.

I took the photograph in a pub in Sintra of which I have forgotten the name. Stella looks a bit dreamy, probably thinking of the poems of Byron. She was a great lover of poetry and an excellent poet and translator of poetry herself.

Κατά την επίσκεψή μας στη Λισαβόνα κάπου στη δεκαετία του ενενήντα κάναμε επίσης μια ημερήσια εκδρομή στη Σίντρα, το όμορφο χωριό όπου κάποτε έζησε ο λόρδος Βύρωνας για λίγο και όπου έμεινα πριν με έναν φίλο όταν εξερευνούσαμε την Πορτογαλία πολύ πριν γνωρίσω τη Στέλλα. Επισκεφθήκαμε το πρώην βασιλικό παλάτι όπου κάποτε ζούσαν οι Άραβες ηγεμόνες και μετά από αυτούς οι βασιλιάδες της Πορτογαλίας.

Επισκεφθήκαμε επίσης το παλάτι της Pena, ένα είδος κτιρίου σαν Disney από τον δέκατο ένατο αιώνα. Θεωρήσαμε το βασιλικό παλάτι πιο ενδιαφέρον και ρομαντικό. Ρομαντικό είναι σίγουρα η λέξη για το καλά διατηρημένο ιστορικό κέντρο της Λισαβόνας, όπου μείναμε κοντά στο Chiado σε ένα ξενοδοχείο δίπλα στο διάσημο καφέ A Brasilièra.

Τράβηξα τη φωτογραφία σε ένα καφέ στη Σίντρα του οποίου ξέχασα το όνομα. Η Στέλλα φαίνεται λίγο ονειροπόλα, μάλλον σκέφτεται τα ποιήματα του Βύρωνα. Ήταν μεγάλη λάτρης της ποίησης και εξαιρετική ποιήτρια και μεταφράστρια η ίδια.

Door |2024-04-20T15:10:29+00:0020 april, 2024|Tags: , |0 Reacties

Roken

J.J. Voskuil schrijft in Martelaarschap (dagboeken): “Een man rookt altijd en bij voorkeur een pijp,” (pag. 306). Ik heb dat jaren gedaan. Daarbij waren mijn beide grootvaders het voorbeeld. Allebei aan de pijp en de sigaar. Sigaren rookte ik daarom ook.

Vooral na het overlijden van Stella was de pijp een grote troost, maar na mijn hartstilstand in 2016 ben ik er mee gestopt. Een paar weken geleden probeerde ik het weer eens, want ik houd altijd een voorraad rookwaar aan voor als het oorlog wordt. Ik vond het niet meer lekker en heb hem na een paar trekken uit laten gaan.

Een heel enkele keer wil ik nog weleens een sigaar roken, zo ongeveer eenmaal per jaar, bij een heel bijzondere gelegenheid, al moet die dan niet in een openbaar gebouw plaatsvinden. In onze betuttelaars- en verbiedersmaatschappij kan dat niet meer. Ik denk nog weleens aan mijn eerste jaren in het onderwijs. Toen rookten we gewoon nog een pijp in de klas en als de inspecteur kwam rookte hij vrolijk mee. Toch was dat onderwijs, als je de kranten van nu mag geloven, stukken beter dan dat van vandaag.

Foto: Pita Schrier

Door |2024-04-17T17:32:50+00:0017 april, 2024|Tags: |0 Reacties

Seks in de Renaissance

Eind april, als ik het goed heb op de 23e, verschijnt het boek Seks in de Renaissance van Marlisa den Hartog, universitair docent middeleeuwse geschiedenis aan de Universiteit Leiden. Waarom ben ik daar trots op? Omdat ik altijd trots ben als een oud-leerlinge promoveert, het dus verder brengt dan haar geschiedenisleraar en ook nog boeken schrijft.

Na twee jaar aan mijn proefschrift te hebben gewerkt, was ik het onderwerp zo zat, dat ik de pijp aan Maarten heb gegeven. Nee, niet aan Maarten van Rossem, bij wie ik weliswaar afstudeerde, maar aan een collega van hem. Daarna schreef ik twintig boeken, waarvan eentje over de geschiedenis van Griekenland vanaf 1821 en een over de geschiedenis van Cyprus (van de pre-historie tot heden). Dat heden moet je met een korrel zout nemen, want de laatste, bijgewerkte editie is van 2014.

Ik heb het boek van Marlisa uiteraard reeds gereserveerd en zal het met veel belangstelling lezen. Ze vertelde mij een tijdje geleden dat haar eerste geschiedeniswerkstuk, bij mij in de brugklas van het Stedelijk Dalton Lyceum in Dordrecht (veel mensen noemen dat het Dalton College, maar zo heeft het nooit geheten) ook over de Renaissance ging. Het zal niet zijn gegaan over seksualiteit in die periode. Waarover wel ben ik vergeten, maar ze zal er vast een goed cijfer voor hebben gehad.

Door |2024-04-13T13:20:04+00:0013 april, 2024|Tags: |0 Reacties

In blijde verwachting

Soms gebeuren dingen sneller dan gedacht. Zelfs in de wereld der schone letteren. In mei al komt mijn nieuwe dichtbundel Voor je het weet uit. Met de uitgever, Liverse, zijn we aan het bekijken wanneer hij wordt gepresenteerd. Dat zal hoogstwaarschijnlijk ook in mei zijn en uiteraard in Dordrecht, niet alleen de oudste stad van Holland, maar ook nog eens de navel van de wereld. Vraag dat maar aan Zeus. Het is een bundel die begint met een lofzang en eindigt met een testament. De conclusies zijn aan de lezer.

Door |2024-04-11T09:13:09+00:0011 april, 2024|Tags: , |0 Reacties

Zonnig

In maart 2007 moesten we naar een feest in Friesland. Op de terugweg naar Dordrecht besloten Stella en ik tot een kleine pelgrimage naar Greonterp, waar ooit Gerard Reve woonde in huize Het Gras.

Greonterp ligt aan het einde van de wereld, letterlijk op een terp. Tegenover de voormalige Reve-residentie staat een kapel. Een van de schaarse bewoners van de terp zag ons en bood bereidwillig aan een foto te maken.

We staan er zonnig op en kijken vol optimisme de toekomst in. Dat duurde tot tweede kerstdag van hetzelfde jaar, toen Stella overleed.

Door |2024-04-08T10:26:04+00:008 april, 2024|Tags: |0 Reacties

Verloren zoon

Grappig dat als ik mensen vertel dat ik naar Griekenland ga, ze me altijd een fijne vakantie toewensen. Griekenland, dat is voor bijna iedereen vakantie, maar je kunt er natuurlijk ook naartoe voor werk, onderzoek of familiebezoek. Dat is bij mij het geval.

Als ik in Griekenland ben verblijf ik meestal in Thessaloniki en soms ook even in Athene. Ik bezoek ook weleens een eiland, maar dan meestal eentje waar vrienden of familie wonen. Ik ben geen zonaanbidder en houd al helemaal niet van liggen bakken op een strand. Wel geniet ik in Griekenland van het eten.

Vlakbij het appartement in de Akropoleos, waar ik woon als ik in Thessaloniki ben, is een leuk familierestaurant, Konaki, waar je uitstekend en tegen zeer billijke prijzen kunt eten. In Athene eet ik meestal bij Zorbas in de Lisiou. Bij beiden word ik altijd als een soort verloren zoon ontvangen.

Foto: Anastasia Mavroyianni

Door |2024-04-06T10:08:46+00:006 april, 2024|Tags: |0 Reacties

Literair-dagboek IX

Tot nu toe publiceerde ik bij Uitgeverij Liverse acht delen van mijn literair-dagboek. Deel negen is in de maak. Ik heb nog geen idee wanneer het zal verschijnen, maar ik heb in ieder geval een flink begin gemaakt. Hierbij een fragment:

“Zondag, 7 mei 1989: Stella belde gisteravond om half elf dat ze veilig was aangekomen. Ze had in Belgrado wel problemen gehad met de autoriteiten over een transitvisum. Die Joegoslaven dachten even wat aan haar te verdienen. Van de British Council heeft ze bericht gehad dat haar aanvraag voor een beurs is afgewezen. Engeland is dus van de baan. Jammer, maar het is niet anders.”

Door |2024-03-28T10:14:04+00:0028 maart, 2024|Tags: , |0 Reacties

Spartaans

In de jaren negentig werkte Stella een aantal jaren op het Griekse consulaat in Düsseldorf. In die tijd hadden we een weekendhuwelijk. Of ik reisde met de trein naar Duitsland of Stella kwam met de auto naar Dordrecht. Het reizen per trein ging toen gemakkelijker dan nu. Je stapte in Dordrecht op de intercity naar Keulen en hoefde onderweg maar eenmaal over te stappen. Tegenwoordig moet je vaker overstappen, want treinreizen moet worden gestimuleerd vinden we in Nederland. Om dat te bevorderen zijn ook de meeste stationsrestauraties afgeschaft. Stella verdiende als diplomaat aanzienlijk meer dan ik met mijn schamele lerarentractement. Vandaar die auto.

We huurden een appartement aan de Kennedydamm. Op stand en slechts tien minuten lopen van de charmante Alltstadt. Op de bovenste verdieping van een gebouw uit de jaren dertig. Een Spartaanse tijd. Er zat geen lift in. Ik droom nog weleens van het sjouwen met de boodschappen.

Door |2024-03-24T10:36:29+00:0024 maart, 2024|Tags: |0 Reacties

Kluizenaar

In de zomer van 2008 was ik enkele dagen te gast in het klooster van Megista Lavra in de monnikenrepubliek Athos. Samen met een vriend, Kostas, was ik uitgenodigd door de abt, een voormalig student van hem. Vanuit het klooster maakten we wandeltochten door de omgeving. Op een van die tochten zochten we een kluizenaar op, maar die bleek afwezig. Een uitstapje naar Thessaloniki hoorden we later.

We picknickten op de avli, de binnenplaats van de kluis. De kluizenaar moet al een tijdje afwezig zijn geweest, want zijn aangrenzende moestuin stond er angstig uitgedroogd bij. In de tuin was een waterput. We gaven de gewassen grondig water en wandelden daarna met een tevreden gevoel terug naar Megista Lavra, waar vader Lazaros, de monnik die ons door de abt als oppasser was toegewezen, al klaar stond met feta en tsipouro.

Door |2024-03-19T14:52:44+00:0019 maart, 2024|Tags: , |0 Reacties
Ga naar de bovenkant