
’s Morgens had ik een cruisetour met gasten uit de Engelstalige wereld. De meesten bleven nog een poosje in de stad, voordat ze weer naar het schip gingen. Met een klein groepje liep ik terug. We hadden een boeiend gesprek over architectuur, naar aanleiding van wat ik vertelde over de stadssanering in Dordrecht van de jaren zestig, die gepaard ging met een groot gebrek aan respect voor de geschiedenis van de stad. Gelukkig kwam daar een kentering in halverwege de jaren zeventig. We mogen vooral de PvdA daar nog steeds dankbaar voor zijn.
Ik moest mijn gasten naar de Lange Wantijkade brengen, een onaangename plek om toeristen te ontvangen, ik blijf het zeggen, maar je hebt er dichtbij wel de molen en het Energiehuis, beide goed voor een interessant verhaal. De molen was open en er werd ook gemalen. Een buitenkans voor enkele gasten die niet te moe waren van de wandeling. Mooi om de saaiheid van het Lijnbaangebied en de hondenstront langs de kade snel te vergeten.