De tijd vliegt, luidt het bekende cliché, maar clichés kunnen maar al te waar zijn. Precies een week geleden bood ik enkele Griekse vrienden een maaltijd aan in het onvolprezen familierestaurant Konaki, in de buurt van mijn pied-à-terre in Thessaloniki. Het was een heerlijk zwoele avond na een mooie zomerdag, waarop we volop genoten van de gastvrijheid van eigenaar Dimitris en zijn dochter.
De zondag daarna vloog ik naar het winderige Nederland, waar ik voorlopig ben. Er moet historisch onderzoek worden gedaan, er staan lezingen op de agenda, er moet worden geschreven en tussendoor treed ik ook met plezier op als stadsgids in Dordrecht, maar ik ben me alweer aan het bezinnen op het volgende verblijf in Thessaloniki, dat zeker niet al te lang op zich zal laten wachten.
Hoewel ik zowel daar als in Dordrecht veel vrienden heb, en me dus in beide steden zeer thuisvoel, liggen de dierbare herinneringen aan Stella toch vooral in Thessaloniki. Drie van de vier vrienden waarmee ik at waren in haar tijd medestudenten aan de Aristoteles Universiteit. Het is troostend om met hen herinneringen aan haar op te halen.
