Het gaf een goed gevoel om weer even in mijn oude buurt rond te lopen. Ik was onderweg naar familie, maar wat aan de vroege kant. Mooie kans om een paar herinneringen op te halen, daarom liet ik me door de taxi afzetten bij het kruispunt Lambrakis-Pafsilypou. Daar was vroeger de orfanotrofia, het meisjesweeshuis dat op een gegeven ogenblik leeg kwam te staan en werd bewoond door krakers. Die waren de eigenaar van het pand, de kerk, een doorn in het oog. Er gebeurde van alles dat God verboden had, beweerde men. Het gebouw werd verkocht aan de gemeente, die het sloopte en er een plantsoen aanlegde. De bushalte heet nog steeds Orfanotrofia. Je moet de geschiedenis in ere houden.
Het is vandaag Goede Vrijdag. Dat dienen we te weten, daarom slaat met enige regelmaat bij alle kerken en kloosters een klok. Toen de taxi langs de Agia Varvara reed galmde de zoon van God uit de luidsprekers om er nog een schepje bovenop te doen. Ik liep binnen bij banketbakker Dimitris, waar ik een praatje maakte met het meisje dat daar sinds jaar en dag bedient. Ze is ondertussen een vermoeid ogende middelbare vrouw geworden. Bakker Dimitris is een paar maanden geleden overleden, vertelde ze, nog in de kracht van zijn leven. Nieuws dat je liever niet wil horen, maar waar je niet omheen kunt.
Ik kocht op haar aanraden een tsoureki, een zoet paasbrood, voor de familie. Je kunt hier nu eenmaal niet met een chocolade paashaas aankomen.
