De ‘Anastasi’ de verrijzing van Christus, werd in de buurt gevierd met wat bescheiden knalvuurwerk. Veel had het niet om het lijf. Bij de buurtkerk zal het druk zijn geweest, te oordelen naar de vele deelnemers aan de traditionele processie van Goede Vrijdag. Klokslag twaalf uur komt de pope naar buiten om het licht met de gelovigen te delen, die dat weer onder elkaar doorgeven. Daarna wordt het tijd voor een feestmaal, thuis met familie of in een restaurant. Nu ja, gelovigen, de aanwezigen, want je maakt mij niet wijs dat al die mensen het opstandingsverhaal werkelijk geloven
Ik ben thuis gebleven. Het is mooi, dramatisch toneel, maar ik ben het stadium van de kinderlijke naïviteit en aanklevend geloof in de bijbelse verhalen al heel lang ontgroeid. Ik heb, hoewel opgegroeid in een verlicht, remonstrants gezin, zodat de refo’s het niet geloven, op de zondagsschool in Dordrecht degelijk les gehad in bijbelse geschiedenis. Daar was geen ontkomen aan, want mijn vader gaf er les. Ik heb later aan de opgedane kennis veel gehad tijdens mijn studie geschiedenis, met als bijvak kunstgeschiedenis. Er is tenslotte een hele cultuur op de menselijk wanen uit verre tijden gebouwd, zij het een nogal gewelddadige, zoals de geschiedenis ons toont, en die kun je maar beter van binnenuit leren kennen.
Het christendom heeft vele gezichten en die zijn niet allemaal even fraai. Wie kennis wil nemen van de gewelddadigheid van het vroege geloof moet The Darkening Age van Catherine Nixey maar eens lezen. Vrolijk Pasen!
