Vanmorgen in het nieuws het bericht dat het bedrijf dat onze DigiD beheert in buitenlandse, Amerikaanse, handen dreigt te vallen. Onbegrijpelijk dat de overheid zo’n dienst niet zelf heeft opgezet. Onbegrijpelijk dat wordt toegestaan dat zo’n vitaal deel van onze infrastructuur aan een ander land wordt uitgeleverd. Het rotsvaste vertrouwen van de generatie van mijn ouders in de Verenigde Staten is allang verdampt. Onder Trump is het een onbetrouwbare bondgenoot geworden. Is het nog wel een bondgenoot?
Eigenlijk moet ik stoppen om ’s morgens na het opstaan direct het radionieuws aan te zetten en bij het ontbijt de krant te lezen. Het is slecht voor mijn humeur, maar je kunt het je niet veroorloven niet op de hoogte te zijn. Wie niet of slecht is geïnformeerd kan al snel slachtoffer worden van de leugens van extremisten en complothalvegaren.
Gisteravond was ik bij Oud-Dordrecht, waar Marianne Eekhout, conservator geschiedenis bij het Dordrechts Museum, de Johan de Witt-lezing hield. Een boeiend verhaal, een kijkje achter de voordeur van Johan de Witt. Zoals meestal was het in de Trinitatiskapel. Een prachtige ruimte, maar met een akoestiek van likmevestje en stoelen die vreselijk zijn voor mijn rug. De gezellige borrel achteraf maakte echter veel goed.
