Het slechte weer, de gruwzame ‘donkere dagen voor kerstmis’, en een stevige verkoudheid, hebben toch nog wat opgeleverd. Er staat weer een praatje op mijn Youtubekanaal en ook Warnaar heeft van zich laten horen. Ondertussen staat de tuin weer eens voor een deel onder water en vrees ik dat de dompelpomp eerstdaags de verandakelder in moet. Heerlijk zo’n herfst!
Op het Kanaal van Kees van staat weer een nieuw ‘praatje’. Dit keer over mijn komende weekendactiviteiten en enkele herinneringen aan wat echt oude mensen ‘die goeie ouwe tijd’ noemen.
Komend weekeinde heb ik het een beetje druk. Vrijdagavond spreek ik in de Trinitatiskapel in de Vriesestraat bij de presentatie van ‘Leeuw & Zwaard’ van Edjo Frank. Zaterdag houd ik een praatje over Johannes Eusebius (Janus) Voet in de Augustijnenkerk. Voet was een veelzijdige figuur, die vooral bekend is geworden door zijn grote aandeel in de psalmberijmingen van 1773. Hoe veelzijdig hij verder was, zal uit mijn praatje blijken. Twee keer spreken in een kerk dus. Ze hebben gemeen dat ze van binnen zeer fraai zijn, maar helaas niet gezegend met een goede akoestiek. Het enige kerkgebouw in Dordrecht dat ik ken met een perfecte akoestiek, is de Remonstrantse kerk in de Cornelis de Wittstraat. In de Augustijnenkerk ligt Aelbert Cuyp begraven en daar zijn mijn ouders in 1947 getrouwd. Voet ligt in de Nieuwkerk begraven. Van de akoestiek in de Remonstrantse kerk heb ik in mijn jeugd, als zoon van de kosteres, dankbaar met vrienden gebruik gemaakt, want als tiener had je in de jaren zestig uiteraard een bandje en in die kerk konden we ongestoord repeteren, maar dit alles uiteraard terzijde.
In 1848 richtte een aantal Engelse kunstschilders de Pre-Raphaelite Brotherhood op, een beweging die zich afzette tegen de ‘officiële’ academische schilderkunst, zoals voorgeschreven door de Royal Academy of Arts. De Pre-Raphaelieten wilden terug naar de ‘eenvoudige’ schilderkunst van voor Rafaël (1483-1520). Na 1860 verandert de beweging enigszins van karakter. Men gaat meer en meer het zogenaamde estheticisme aanhangen, waarbij de schoonheid, de esthetische waarde, van een kunstwerk het belangrijkste werd. Vaak hadden deze schilderijen een melancholische ondertoon, die mij vooral in mijn studententijd nogal aansprak. In enkele kritieken van mijn dichtbundels wordt ook gewag gemaakt van een lichte melancholie in sommige van mijn gedichten. Een mooi voorbeeld van de latere Pre-Raphaelieten vormt het werk van John William Waterhouse (1849-1917). Een van zijn bekendste schilderijen is The Lady of Shalott, geïnspireerd door het gelijknamige gedicht van lord Alfred Tennyson, dat gaat over de Arthurlegende uit de Engelse geschiedenis. Het schilderij is te zien in de Tate Gallery in Londen.
Op het Kanaal van Kees is een nieuw ‘praatje’ toegevoegd. Dit keer over de wederwaardigheden die mij vorige week in het Albert Schweitzer ziekenhuis zijn overkomen en een uitstapje naar de talk-show van Kees Thies en Marjolein Meijers, vanavond in Kunstmin in Dordrecht.
Op 8 november ben ik een van de gasten in de talk-show van Kees Thies en Marjolein Meijers, in theater Kunstmin in Dordrecht. Het thema waarover wij ons buigen is ‘de jaren zestig’. De jaren zestig, die zich mijns inziens uitstrekken vanaf de loonexplosie in 1963 tot de oliecrisis van 1973, betekenden op een aantal, vooral sociaal-culturele, terreinen een belangrijk breukvlak in de geschiedenis. We gaan bekijken hoe deze periode nog doorwerkt in onze tijd.
Er staat weer een nieuw boekenpraatje on-line op het Kanaal van Kees. Dit keer gaat het over de middeleeuwen, met The Greatest Knight van Thomas Asbridge, een boek over het leven van William Marshall en over de moderne tijd, namelijk over Een eervol bestaan, de geschiedenis van het KNIL door Vilan van de Loo.
Tijdens mijn studie moest je enkele zogenaamde bijvakken volgen. Tegenwoordig heet dat een ‘minor’, anders snapt de spoken word-generatie het niet meer. Er werd vanuit de opleiding enige druk uitgeoefend op de studenten om vooral sociaal-economische geschiedenis te nemen, dat zou geweldig belangrijk, ja bijna onmisbaar zijn als je je als historicus wilde ontplooien. Ik heb me van die druk niets aangetrokken en koos als bijvakken koloniale geschiedenis en kunstgeschiedenis. Ik heb daar nooit spijt van gekregen en profiteer bij ieder bezoek aan een museum nog steeds van wat ik bij die vakken opstak.
Binnen kunstgeschiedenis is de tijd van pakweg 1850 tot 1940 mijn favoriete periode. Hedendaagse kunst kon mij aanvankelijk maar matig bekoren, maar in de loop der jaren is dat langzamerhand veranderd. Ik heb meer oog gekregen voor eigentijdse kunst en begin die steeds meer te waarderen. Zo heb ik genoten van de overzichtstentoonstelling van het werk van Richard van den Dool, nog niet zo lang geleden in het Dordrechts Museum. Zijn abstracte landschappen zijn wonderbaarlijk inspirerend.
Iemand van wie het werk mij ook bijzonder interesseert, is de Dordtse schilderes Leonie (Lé) Holshuijsen. Ik heb haar intensief gevolgd vanaf het ogenblik dat ze aan de kunstacademie te Arendonk begon, waarvan ze inmiddels is afgestudeerd. Het is fascinerend om een groot talent zich te zien ontwikkelen en te groeien. Bij mij aan de muur hangt een indrukwekkend schilderij van haar, dat me iedere morgen bij het openen van de gordijnen weer treft en boeit, een werk dat nooit zal vervelen.
Op haar website is die ontwikkeling te volgen, een ontwikkeling die, naar ik zeker weet, nog lang zal doorgaan en tot nog meer verrassende kunstwerken zal leiden. Werk van haar is op het ogenblik ook te zien bij De Kinky Kapper, Voorstraat 253, Dordrecht.
Vandaag kreeg ik bericht van Uitgeverij Liverse dat deze boeken van mij nog leverbaar zijn. Bestellen kan via verkoop@liverse.nl.
Balancerend op de rand van Europa is een bundeling van artikelen en columns die ik schreef op het terrein van de moderne Griekse geschiedenis en cultuur in een aantal tijdschriften waaronder het Griekenland Magazine, Lychnari (een uitgave van het Nederlands Genootschap voor Nieuwgriekse Studies), Spiegel Historiael, Kleio (een uitgave van de Vereniging van Leraren Geschiedenis en Staatsinrichting in Nederland) en Tetradio (jaarboek van het Griekenland Centrum van de Universiteit Gent).
Vrijwel alle belangrijke ontwikkelingen in de geschiedenis van na 1821 komen aan bod, terwijl ook aandacht wordt besteed aan de (toenmalige) Griekse actualiteit (het boek is van 2013). Het is geen overzichtswerk, zoals mijn boek over Cyprus, maar duidt wel de hoofdlijnen van de moderne Griekse geschiedenis. Het is nog verkrijgbaar via mij (en binnenkort waarschijnlijk ook weer via de boekhandel) en kost 15 euro, exclusief verzendkosten.
