Ik was nauwelijks binnen bij Visser of het begon gisteren te sneeuwen. Uiteindelijk een centimeter of drie, vier, maar omdat de temperatuur net boven nul was, werd het al snel een glibberige blubberzooi. Ik wilde de fiets laten staan en een taxi terug nemen, maar dat zou lang duren. ‘Druk,’ kregen we steeds te horen. Tja, Dordrecht, zodra het even regent of sneeuwt is er op korte termijn geen taxi meer te krijgen. Hoe anders is dat in Thessaloniki.
Uiteindelijk met de fiets aan de hand gaan lopen tot aan de Vrieseweg na de Singel, waar was gestrooid en het veilig fietsen was. Aan het begin van onze straat, waar sinds de bouw in de jaren tien van de vorige eeuw nog nooit een strooiwagen doorheen is gereden, voor de zekerheid maar weer afgestapt en het laatste stukje gelopen. Op mijn licht gevorderde leeftijd begin ik meer en meer een angsthaas te worden.
Het probleem met mijn Griekse bank is eindelijk opgelost. Heeft me vier telefoontjes naar Athene gekost, maar daar kun je geen rekening voor sturen. Ik dacht eerst dat het aan mijn nieuwe telefoon lag, maar het was toch een technisch probleem aan de andere kant van Europa. De vluchten naar Thessaloniki en Athene voor later in het voorjaar geboekt. Ik vlieg weer, zoals meestal tegenwoordig, business class. Dat is beter voor mijn rug houd ik mij voor en wel zo prettig reizen, al is reizen op zich nooit echt aangenaam. Het kan pas leuk worden als je ergens bent.
