Hopelijk ben ik weer voor een tijdje van het gezeur met mijn Griekse bank af. Vanmorgen heeft een vriendelijke, ietwat verlegen jongeman in het kantoor in Ano Toumba mijn ID-kaart langdurig bekeken, alsof het een zeldzame diamant was, en daarna wat gegoocheld met een computer. Ik moest vijf handtekeningen zetten en toen was alles blijkbaar in orde. Niet voor lang, vrees ik, want volgend jaar verloopt de geldigheid van mijn ID en krijg ik er eentje met een ander nummer. Dan maak ik maar weer een afspraak.
Zoals ik al eerder schreef is Ano Toumba een aangename wijk om te vertoeven, wat ik dan ook heb gedaan. Heerlijk koffie gedronken in het aangename café Idea in de Perevou en daarna nog even bij familie langsgelopen voor een smakelijke tiropita. Het was vanmorgen even lastig om een taxi te vinden in Ano Poli. Als er eens eentje voorbij kwam was hij bezet en reed hij door. Uiteindelijk zelf maar een taxi gebeld. Die was er binnen vier minuten en wat kan mij dat kleine bedragje extra voor de service schelen? Naar verluidt hebben ze in het hiernamaals, zo dat zou bestaan, alleen Il Banco di Santo Spirito en die vertrouw ik voor geen cent, dus voor mijn definitieve vertrek mag er best nog het een en ander worden uitgegeven.
Vrienden uit Thessaloniki willen eind mei een weekend naar Dordrecht komen, dus na een gezellig etentje in Konaki met een zwager en een nichtje heb ik bijna twee uur zitten zoeken naar logies. Niets, helemaal niets, op een paar hotels buiten het centrum na, waarvan ik hen uiteindelijk de goedkoopste heb aangeraden. Al die tijd verbaasde ik me dat er van alles was volgeboekt, ik kon het zo gek niet bedenken, tot ik me realiseerde dat dan het stoomfestival plaatsvindt. Ik had beter moeten weten, al is het natuurlijk ondanks dat slecht gesteld met het aantal hotelkamers ter stede en tien jaar getreiter en gezeik rond het Vrieseplein heeft de situatie er niet echt beter op gemaakt. Dordrecht mag dan de oudste stad van Holland zijn, het is nog maar de vraag of het ook de meest gastvrije is.
