Pictura

Een middagje Dordtse cultuur

Het was een enerverende middag gisteren. Allereerst fietste ik naar de Trinitatiskapel, waar het boek Dordts Vinyl, samengesteld door Gabriëlle Tielenburg en Ruud Verkerk, werd gepresenteerd. Aan dit fraai uitgevoerde overzicht van meer zestig jaar Dordtse muziekmakers mocht ik een bescheiden aandeel leveren met een stuk over de Stichting Produktiegroep Bobby Kinghe, die al meer dan vijftig jaar een rol speelt in de Dordtse muziekwereld. De presentatie en de interessante tentoonstelling van parafernalia uit de Dordtse muziekscene uit de privécollectie van Ruud Verkerk werd opgeluisterd door de groep Cozile waarin ook de bekende gitarist en drummer John Noce Santoro meespeelt. Hij kreeg het eerste exemplaar uitgereikt.

Vervolgens moest ik mij haasten naar Pictura, waar de expositie van de Salon der Leden, onder de titel ‘In goed gezelschap’, werd geopend door Frans van Lent, bekend Dordts beeldend kunstenaar en werkend lid van het oudste en nog steeds springlevende ’teekengenooschap’. De expositie maakte een overweldigende indruk, een ware explosie van talent. Heel bijzonder dat Dordrecht zoveel begenadigde beeldende kunstenaars binnen haar muren heeft. De expositie is te zien tot 20 december (op woensdag tot en met zondagmiddag geopend) en je mist werkelijk veel als je hem niet gaat bezoeken.

Na afloop togen we met enkele kunstenaars, waaronder Lé en Robert-Jan van ’t Hoff (een directe nazaat van Abraham van Strij) naar Visser, waar het zoals vrijwel iedere zaterdagmiddag druk, maar oergezellig was. Robert-Jan en ik aten vervolgens Grieks bij Olympiada, waarna ik enige moeite had met recht fietsen, maar desalniettemin veilig thuiskwam, waar het hoog tijd was om mijn bed in te rollen.

Lé ‘Voor het weten’ (midden), Jan Barel The Forest and the Zoo (links), Robert-Jan van ’t Hoff Kathaars Landschap (rechts)

 

Door |2026-11-16T07:39:13+00:0015 november, 2026|Tags: , , , |0 Reacties

Traditionele weg

Het was weer een plezierige ervaring om aan boord van een riviercruiseschip een lezing te geven over de hoogtepunten (en een enkel dieptepunt) uit de geschiedenis van Dordrecht. Het was voor een Engels gezelschap. Een klein beetje een thuiswedstrijd dus, met een fraai uitzicht over het drukste rivierenkruispunt van Europa. Eerder, op eerste paasdag, had ik een stadswandeling met een groepje Amerikanen. Voordeel van een kleine groep is dat je meer persoonlijk contact hebt dan wanneer het aantal gasten erg groot is. Even dreigde een spettertje regen, maar dat woei snel over. Aardige, enthousiaste mensen die er ook niets aan kunnen doen dat er een, op zijn zachtst gezegd, eigenaardige meneer bij hen president is. Hopelijk nog maar voor heel even, maar dat houd ik voor me. Die mensen komen voor Dordrecht en haar boeiend verleden, niet voor mijn gedachten over het wereldgebeuren.

Voor die wandeling een bezoek gebracht aan het atelier van Lé in Pictura (open atelier route). Ze is weer met een indrukwekkend werk bezig. Later dit jaar gaat ze in Dordrecht exposeren. Ik kijk daar nu al naar uit. Aan andere ateliers ben ik niet toegekomen, want eerst luisterde ik ’s morgens naar mijn favoriete programma op Radio 1 (OVT van de VPRO) en vroeg in de middag moest ik met mijn gasten op stap. Daarna was het te laat en bovendien riep de stamkroeg waar de dag diende nabesproken.

Verder de afgelopen dagen alvast bezig geweest met enige voorbereiding voor de presentatie van Verscholen in het groen. De meeste uitnodigingen zijn de deur uit. Alles via e-mail, al druk ik er nog wel eentje af voor vriend G., die niet in het bezit is van enigerlei computerapparatuur, e-mail of wat daar ook op lijkt, zaken die hij verafschuwt. Hij moet het zelf weten, moeilijker kun je het jezelf in deze tijd niet maken, maar dan gaat het ook helemaal volgens de traditionele weg, via een envelop met een postzegel. Ook al is de voor mij dichtstbijzijnde brievenbus (schandalig zoveel als het postbedrijf er heeft weggehaald) nog geen honderd meter van zijn huis.

Door |2026-04-08T10:26:40+00:008 april, 2026|Tags: , , , , |0 Reacties

Code

Foto: Lé

Nachtvorst na een verregende dag. Dat betekent weer allerlei codes in delen van het land. Zou iemand zich daar nu werkelijk iets van aantrekken? Een paar weken geleden kwam er zo’n waarschuwing omdat een storm over het land zou trekken. Het zal ongetwijfeld op sommige plekken hard hebben gewaaid, maar op ons eiland viel het alles mee, een windje, dat was het wel.

Twee dingen waar ik slecht tegen kan: winters weer en vergaderen. In deel IX van het literair dagboek, waaraan ik dagelijks braaf werk (we halen publicatie in het voorjaar wel), moet ik vaak vergaderen. Te vaak. Eerlijk gezegd waren dat vergaderen en het inkorten met een week van de zomervakantie belangrijke redenen om een punt achter mijn loopbaan in het onderwijs te zetten. Altijd weer die mannetjes en vrouwtjes, mannetjes vaker, die tijdens de rondvraag toch nog eens een plasje moesten doen over een onderwerp waarover allang was besloten, altijd weer een kletsmeier die over niet ter zake doende dingen begon, altijd weer een haantje dat zichzelf te graag hoorde praten.

Toch was ik gisteren weer eens op een vergadering. In Pictura, het oudste Teekengenootschap van Nederland. Daar ben ik kunstlievend lid van. Het was vooral koud in de vergaderruimte, want hoe verwarm je met winters weer een kolossaal zestiende eeuws gebouw? De kille zit was echter de moeite waard. Aan het einde ging het over kunst. Goede vriendin Lé gaf een presentatie van haar werk en die was geweldig. Daarna gingen we samen met een nazaat van Abraham van Strij, in 1774 een van de vier oprichters van Pictura, borrelen in een nabij gelegen etablissement. Dat zit in een goed verwarmd pand uit 1902 met een fraaie Jugendstil-gevel.

Door |2025-11-20T10:08:10+00:0020 november, 2025|Tags: , |0 Reacties

Pictura

Gisteren met mijn goede vriendin Lé Holshuijsen naar de nieuwjaarsborrel van het stokoude, maar nog springlevende Pictura geweest. Behalve de borrel en een indrukwekkende dichterlijke voordracht, werden er drie tentoonstellingen geopend. In de zaal Consolation, in de foyer Achter de stilte en in de kelder een ‘verrassing’, Roundabout, van een groep jonge kunstenaars.

Het was bijzonder gezellig en fijn een aantal oude bekenden weer eens te spreken, maar om de tentoonstellingen goed en op ons gemak te bekijken gaan we binnenkort nog eens uitgebreid terug.

In Pictura krijg ik altijd wat nostalgische gevoelens. Ik ontmoette er Kees Buddingh’ voor het eerst in 1969, begin van een vriendschap tot zijn overlijden in 1985. Ik kwam regelmatig over de vloer bij Ton en Nelly van Dalen, die in de jaren zeventig beheerders van het gebouw waren en woonden waar nu de foyer is. Ik trad er enige malen als dichter op en nu heeft Lé er haar atelier. Pictura is ook de plek waar ik als kleuter kennismaakte met Lou ten Bosch (1923-2018), toen mijn moeder mij meenam naar een van zijn pantomime voorstellingen. Later werd Lou de beste tekenleraar die ik ooit heb gehad en een vriend. Toen hij naar landgoed ’t Waliën in Warnsveld verhuisde, werd het contact minder, maar toch bezocht ik Lou en zijn vrouw Ank nu en dan met andere vrienden, tot zijn overlijden op hoge leeftijd.

Door |2025-01-12T12:31:56+00:0012 januari, 2025|Tags: , , |0 Reacties
Ga naar de bovenkant