geschiedenis

Komt dat horen!

Het is even zomer. Heerlijk. Het zwoele weer maakte zelfs de derde helft van de waardeloze wedstrijd Nederland-Oostenrijk op het terras van de Visser tot een genoegen. Vandaag wordt het nog ietsje warmer dan gisteren. Ik vind het prima, mijn limiet ligt zo’n beetje bij de vijfendertig graden boven nul, maar ik vraag me af hoeveel belangstellenden de verleidingen van het terras zullen trotseren om naar de presentatie te komen van de Keurbijbel, vanmiddag om 16.00u in de Dordtse openbare bibliotheek aan de Groenmarkt.

Aan mij zal het niet liggen. Ik ga met plezier de laatste hand leggen aan mijn verhaal, dat zal gaan over wat een Statenbijbel nu precies is, wat Dordrecht daarmee te maken heeft en hoe het komt dat de stad vanaf eind zestiende tot in de eerste helft van de zeventiende eeuw het centrum van de calvinistische boekdrukkerij was.

Ook in latere perioden kent Dordt, waar voor 1572 geen drukker te bekennen was, een aantal belangrijke boekdrukkers annex uitgevers, zoals de familie Van Braam, waarvan een dochter uiteindelijk trouwde met een telg uit een andere drukkersfamilie, Blussé. Tot begin twintigste eeuw was de firma Blussé & Van Braam actief in Dordt, zei het tenslotte uitsluitend als boekhandel aan het Scheffersplein. Als je denkt dat het vanmiddag over een saai onderwerp gaat, dan zit je geweldig fout, knoop dat maar even in je oren. Er is trouwens een borrel na. Prima met deze heerlijke temperaturen.

Door |2024-06-26T10:19:42+00:0026 juni, 2024|Tags: , , |0 Reacties

Dubbele seksuele moraal

Vanmiddag bij de presentatie geweest van het boek ‘Seks in de Renaissance’ van de Leidse historica dr. Marlisa den Hartog. Die vond plaats in SPUI25, het academisch-culturele podium van Amsterdam. Marlisa hield een buitengewoon boeiende voordracht over de dubbele seksuele moraal in het Italie van de Renaissance en in onze tijd. Het was de moeite van de treinreis naar Amsterdam, enigszins een aanslag op mijn rug, meer dan waard.

Door |2024-05-07T21:53:11+00:007 mei, 2024|Tags: , , |0 Reacties

Seks in de Renaissance

Eind april, als ik het goed heb op de 23e, verschijnt het boek Seks in de Renaissance van Marlisa den Hartog, universitair docent middeleeuwse geschiedenis aan de Universiteit Leiden. Waarom ben ik daar trots op? Omdat ik altijd trots ben als een oud-leerlinge promoveert, het dus verder brengt dan haar geschiedenisleraar en ook nog boeken schrijft.

Na twee jaar aan mijn proefschrift te hebben gewerkt, was ik het onderwerp zo zat, dat ik de pijp aan Maarten heb gegeven. Nee, niet aan Maarten van Rossem, bij wie ik weliswaar afstudeerde, maar aan een collega van hem. Daarna schreef ik twintig boeken, waarvan eentje over de geschiedenis van Griekenland vanaf 1821 en een over de geschiedenis van Cyprus (van de pre-historie tot heden). Dat heden moet je met een korrel zout nemen, want de laatste, bijgewerkte editie is van 2014.

Ik heb het boek van Marlisa uiteraard reeds gereserveerd en zal het met veel belangstelling lezen. Ze vertelde mij een tijdje geleden dat haar eerste geschiedeniswerkstuk, bij mij in de brugklas van het Stedelijk Dalton Lyceum in Dordrecht (veel mensen noemen dat het Dalton College, maar zo heeft het nooit geheten) ook over de Renaissance ging. Het zal niet zijn gegaan over seksualiteit in die periode. Waarover wel ben ik vergeten, maar ze zal er vast een goed cijfer voor hebben gehad.

Door |2024-04-13T13:20:04+00:0013 april, 2024|Tags: |0 Reacties

Zonnig

In maart 2007 moesten we naar een feest in Friesland. Op de terugweg naar Dordrecht besloten Stella en ik tot een kleine pelgrimage naar Greonterp, waar ooit Gerard Reve woonde in huize Het Gras.

Greonterp ligt aan het einde van de wereld, letterlijk op een terp. Tegenover de voormalige Reve-residentie staat een kapel. Een van de schaarse bewoners van de terp zag ons en bood bereidwillig aan een foto te maken.

We staan er zonnig op en kijken vol optimisme de toekomst in. Dat duurde tot tweede kerstdag van hetzelfde jaar, toen Stella overleed.

Door |2024-04-08T10:26:04+00:008 april, 2024|Tags: |0 Reacties

Spartaans

In de jaren negentig werkte Stella een aantal jaren op het Griekse consulaat in Düsseldorf. In die tijd hadden we een weekendhuwelijk. Of ik reisde met de trein naar Duitsland of Stella kwam met de auto naar Dordrecht. Het reizen per trein ging toen gemakkelijker dan nu. Je stapte in Dordrecht op de intercity naar Keulen en hoefde onderweg maar eenmaal over te stappen. Tegenwoordig moet je vaker overstappen, want treinreizen moet worden gestimuleerd vinden we in Nederland. Om dat te bevorderen zijn ook de meeste stationsrestauraties afgeschaft. Stella verdiende als diplomaat aanzienlijk meer dan ik met mijn schamele lerarentractement. Vandaar die auto.

We huurden een appartement aan de Kennedydamm. Op stand en slechts tien minuten lopen van de charmante Alltstadt. Op de bovenste verdieping van een gebouw uit de jaren dertig. Een Spartaanse tijd. Er zat geen lift in. Ik droom nog weleens van het sjouwen met de boodschappen.

Door |2024-03-24T10:36:29+00:0024 maart, 2024|Tags: |0 Reacties

Kluizenaar

In de zomer van 2008 was ik enkele dagen te gast in het klooster van Megista Lavra in de monnikenrepubliek Athos. Samen met een vriend, Kostas, was ik uitgenodigd door de abt, een voormalig student van hem. Vanuit het klooster maakten we wandeltochten door de omgeving. Op een van die tochten zochten we een kluizenaar op, maar die bleek afwezig. Een uitstapje naar Thessaloniki hoorden we later.

We picknickten op de avli, de binnenplaats van de kluis. De kluizenaar moet al een tijdje afwezig zijn geweest, want zijn aangrenzende moestuin stond er angstig uitgedroogd bij. In de tuin was een waterput. We gaven de gewassen grondig water en wandelden daarna met een tevreden gevoel terug naar Megista Lavra, waar vader Lazaros, de monnik die ons door de abt als oppasser was toegewezen, al klaar stond met feta en tsipouro.

Door |2024-03-19T14:52:44+00:0019 maart, 2024|Tags: , |0 Reacties

De schone letteren

Eind 1978 werd mijn verhalenbundel Centre Ville gepresenteerd in de Statenzaal in het Hof. Een uitgave van de Culturele Raad Dordrecht in de zogenaamde Dordtreeks. Een zeer bescheiden boekje met een fraaie omslag, ontworpen door kunstenaar Bas Damme.

De presentatie werd zo druk bezocht, dat er niet voor iedereen plaats was. Niet vanwege mijn populariteit als debuterend schrijver, maar omdat het Willem Breuker Collectief de muzikale begeleiding deed.

Jarenlang sierde het titelverhaal een placemat van het gelijknamige café-restaurant hoek Visbrug-Voorstraat. Daar werd op 28 juli 1891 mijn grootvader Cornelis Bekker geboren. Mijn overgrootvader had er tot 1900 een koffiehuis, dat hij in dat jaar overdeed aan zijn zus en zwager. Zelf begon hij toen een café op de hoek van de Nieuwbrug en de Wijnstraat. Daar was hij tot 1946 actief. Jaren later kreeg de zaak bekendheid onder de naam Lord Lister. Nu is er een goudsmid gevestigd.

Foto: Marion Vomberg

Door |2024-03-15T13:18:00+00:0015 maart, 2024|Tags: , , |0 Reacties

Llandudno

This picture must have been taken in 1963 on one of our family visits to England. I remember we took a boat from Liverpool to Llandudno in Wales. We are gathered on the Great Orme looking down at Llandudno pier which is partly visible. The picture shows my mum and dad, as well as my auntie Ann (my mother’s sister) my little sister, my three English cousins and myself. I believe uncle Harold took the photograph as he’s not in the picture. Of all these people only my cousin Brian, my sister and myself are still alive.

Door |2024-03-04T16:01:32+00:004 maart, 2024|Tags: |0 Reacties

Stadse stof

De eerste keer bezocht ik Lissabon in gezelschap van mijn goede vriend Gerrit de Wolf, de tweede keer met mijn vrouw Stella. Beiden zijn inmiddels overleden, wat foto’s uit die tijd een weemoedige lading geeft. Enkele malen vloog ik er alleen naartoe. Ik was vanaf het eerste ogenblik verliefd op Lissabon.

De laatste keer was ik met een bevriend Grieks echtpaar. Zij leven gelukkig nog. Bij elk bezoek waren er enkele vaste ankerplaatsen, zoals Nicola op het Rossio, Martinho d’ Arcada aan het grote plein bij de Taag en A Brasilièra op het Chiado. Hotel Borges in de Rua Garrett, vlakbij het Chiado is altijd mijn verblijfplaats als ik in Lissabon ben.

Soms ontkom je niet aan de vele schoenpoetsers die langs de terrassen zwerven. Op een ochtend bij Nicola heb ik mijn schoenen ook maar eens laten poetsen. Er zat nogal wat stadse stof op en je gunt zo’n man zijn verdiensten, ook al voelde het een beetje ongemakkelijk.

Door |2024-02-29T14:36:00+00:0029 februari, 2024|Tags: , |0 Reacties
Ga naar de bovenkant