Uncategorized

Merkwaardig verhaal

Het was een bijzondere week. Veel cruisetours. Erg leuk om te doen, maar ik ben nu wel even toe aan de komende twee dagen rust. Het prettigst voor de gasten is als hun schip aan de Merwekade ligt of aan de Buitenwalevest. De Lange Wantijkade is stukken minder. Dan komen ze terecht in een dodelijk saaie buurt met de nodige hondenstront en zicht op een lelijk flatgebouw met volop rommel op de (met glas afgedekte) balkons. Vandaar moet je een eind door de saaiheid lopen om in het stadscentrum te komen. Wie ooit bedacht heeft dat dit een goede plek is om gasten te verwelkomen heeft volgens mij nog nooit vanaf daar gegidst. Ik vermoed een ambtenaar die de kade helemaal niet kent. Geen reclame voor de stad.

Donderdag gaf René Hissink een bijzonder kroegcollege in Visser. Een stoomcursus in cultuurverschillen. Het was buitengewoon interessant en leerzaam. Hij komt hopelijk in een volgend seizoen nog eens terug. In januari komt de geschiedenis van de fotografie aan bod, door Marian Vermeeren. Dat belooft ook weer een boeiende avond te worden.

Vrijdag was de naamdag van mijn zwager Savvas. Gebeld om hem ‘chronia polla’ te wensen. Hij vertelde dat onze Griekse boekhoudster een ander kantoor heeft betrokken, maar dat het telefoonnummer ongewijzigd is. Ze neemt door drukte niet vaak de telefoon op. Dat zou moeten verklaren waarom ik haar al een paar weken niet kan bereiken. Een merkwaardig verhaal, maar ik zal het begin januari wel weer eens proberen. Laat eerst de drukke decembermaand maar voorbij gaan.

Door |2025-12-07T12:40:20+00:007 december, 2025|Tags: |0 Reacties

Bij de Zuidhaven

De reünie van het Stedelijk Dalton Lyceum is alweer zestien dagen geleden. Ik geniet nog een beetje na van al die leuke ontmoetingen. Toen ik er nog lesgaf, werd aan het eind van het jaar altijd een fietstocht georganiseerd door de Dordtse Biesbosch. Een tocht met opdrachten, gemaakt door de sectie aardrijkskunde, want er moest ook worden geleerd. Ik stond tijdens de laatste tocht voor mijn pensionering met een paar collega’s langs de route om de fietsende jeugd zonodig op weg te helpen.

Een van de fietspaden stond wegens hevige regenval onder water. Verstandige leerlingen, meestal meisjes, reden een stukje om, stoere leerlingen, vaak jongens, gingen er dwars doorheen, met alle druipende gevolgen van dien. Gelukkig werkte het weer die dag mee. Er werd veel gelachen.

Het was in de buurt van de Zuidhaven. Als je in de richting van het Hollands Diep keek, zag je de stille, groene polders. Keek je in de richting van het gemaal, dan doemden op veel te korte afstand de flats van Sterrenburg op. De bebouwing mag niet over de Zeedijk, hebben we ooit afgesproken, maar met de overambitieuze plannen van de overheid voor dit eilandje van krap vijfennegentig vierkante kilometer, duizenden inwoners erbij, vrees ik voor de toekomst het ergste.

Door |2025-11-17T10:53:16+00:0017 november, 2025|Tags: , |0 Reacties

Wintertijd

Op 26 oktober gaat de wintertijd weer in. Helaas. Ik heb een hekel aan dat verzetten van de tijd, ik heb vooral een hekel aan lange, donkere avonden en ik zie niet in waarom dat gedoe heden ten dage nog enig nut heeft. Voor mij niet in ieder geval, maar je moet mee in die onzin, dus voor ik op de 26e mijn bed in duik gaan alle klokken een uur achteruit, behalve eentje.

De keukenklok blijft doorgaan met de zomertijd. Dat is mijn bescheiden daad van verzet en het scheelt me de beklimming van een wankel trapje om bij het ding te komen. Mensen op licht gevorderde leeftijd moeten bij voorkeur geen dingen als keukentrapjes beklimmen hoorde ik eens op een bijeenkomst van gepensioneerden. Ook moet er rubber onder de druppelkleedjes rond het toilet, anders kun je tijdens het wateren een onverwachte smak maken. In de badkuip met douche kun je beter een rubberen mat leggen, dat voorkomt een fatale uitglijder en natuurlijk wordt een fietshelm aangeraden.

Gemakshalve heb ik mijn bad laten vervangen door een inloopdouche met de stroefst mogelijke antislipvloer. Alleen in het pied-à-terre in Thessaloniki loop ik nog risico bij het nemen van een stortbad. Een fietshelm? Nee, daarvoor ben ik te gehecht aan mijn hoeden, of bij storm en regen een pet. Op mijn hoofd geen ei, hoe verstandig het ook zou zijn. Ik krijg langzamerhand een tikje de schurft aan al dat verstandig zijn. Nu mijn herfsttij des levens langzamerhand begint aan te breken vind ik dat ik het recht heb een beetje onverstandig te leven. Om het leuk te houden. Niet dat zeikerige, maar wel een flinke borrel op zijn tijd. Zo komt een mens de duistere maanden van de naderende wintertijd wel door. Nou ja, dat hoop ik dan.

Door |2025-10-22T14:01:26+00:0022 oktober, 2025|Tags: , |0 Reacties

Cliché

De tijd vliegt, luidt het bekende cliché, maar clichés kunnen maar al te waar zijn. Precies een week geleden bood ik enkele Griekse vrienden een maaltijd aan in het onvolprezen familierestaurant Konaki, in de buurt van mijn pied-à-terre in Thessaloniki. Het was een heerlijk zwoele avond na een mooie zomerdag, waarop we volop genoten van de gastvrijheid van eigenaar Dimitris en zijn dochter.

De zondag daarna vloog ik naar het winderige Nederland, waar ik voorlopig ben. Er moet historisch onderzoek worden gedaan, er staan lezingen op de agenda, er moet worden geschreven en tussendoor treed ik ook met plezier op als stadsgids in Dordrecht, maar ik ben me alweer aan het bezinnen op het volgende verblijf in Thessaloniki, dat zeker niet al te lang op zich zal laten wachten.

Hoewel ik zowel daar als in Dordrecht veel vrienden heb, en me dus in beide steden zeer thuisvoel, liggen de dierbare herinneringen aan Stella toch vooral in Thessaloniki. Drie van de vier vrienden waarmee ik at waren in haar tijd medestudenten aan de Aristoteles Universiteit. Het is troostend om met hen herinneringen aan haar op te halen.

Door |2025-09-26T09:56:44+00:0026 september, 2025|Tags: , , |0 Reacties

Alfa en omega

Een zangeres op straat met een stem waarmee ze beslist op het podium hoort. Daarachter een ‘zomaar even’ op de stoep geparkeerde vrachtwagen, met helemaal op de achtergrond de alfa en de omega van mijn gelukkige jaren met Stella, de Agia Sofia. Een septemberdag waarop het nog gewoon dertig graden werd in het hart van Thessaloniki.

Gisteren ben ik voor de rest van de herfst naar het winderige vaderland gevlogen. Vanmorgen heb ik voor het eerst sinds vele weken de verwarming aangezet. In Dordrecht worden vandaag de vloedschotten uitgeprobeerd, langs de huizenrij op de Voorstraat, die het eiland voor het water moeten behoeden. Hopelijk worden de gemeentewerkers niet omver gereden door kleuters op fatbikes. Wat heb ik die vooral niet gemist in Thessaloniki!

Door |2025-09-22T06:11:52+00:0022 september, 2025|Tags: |0 Reacties

Oedeem

Gisteren werd eindelijk de koffer gebracht. Iemand in Amsterdam had hem waarschijnlijk over het hoofd gezien. Goed dat ik ook een foto van de eerste boarding card, die van de geschrapte vlucht, naar Aegean Airways heb gemaild, samen met een gedetailleerde beschrijving van de koffer. Nog geen uur later kreeg ik een telefoontje dat hij op Schiphol was gelokaliseerd. Enfin, eind goed al goed.

Vandaag heb ik Stella’s mooie gedicht De nimf van het noorden, over Thessaloniki, op Facebook gezet. De Griekse versie, met daarbij een link naar University Studio Press, waar haar Griekse dichtbundel nog steeds te bestellen is. Op verschillende internet sites staan gedichten van haar. Negen van de tien keer zonder mij eerst iets te vragen, maar dat vind ik niet erg. Het is veel belangrijker dat haar gedichten gelezen worden en vaak weten die mensen, die het uit enthousiasme doen en niet voor het gewin, niet dat ik de rechthebbende ben.

Maandag met Claudia Damen, die onderweg was naar een workshop voedselfotografie in Afytos, de stad in geweest. Eerst naar Bazaar, waar ik heel lang niet was geweest, en daarna naar Odysseas, waar we uitstekend hebben gegeten. Net daarvoor kreeg ik ineens wat oedeem onder mijn rechteroog. Beetje hinderlijk, maar inmiddels is het slinkende. De oorzaak is waarschijnlijk een strontje op mijn ooglid. ‘Altijd wat en zelden wat goeds’, zou mijn moeder zeggen. De foto bij Bazaar is door een vriendelijke Duitser uit Oost-Friesland gemaakt.

Door |2025-09-17T10:39:52+00:0017 september, 2025|Tags: , , |0 Reacties

Sufkoppen

Zondag had ik een vlucht met zeer veel vertraging. Ik zou oorspronkelijk via Frankfurt naar Thessaloniki vliegen, maar die vlucht werd geschrapt, zodat ik via München moest. Mijn koffer zou worden ‘omgelabeld’ en meekomen. Nou niet dus. Het ding staat misschien nog in Amsterdam, of zweeft ergens boven Duitsland. Ik heb aangifte van vermissing gedaan en ‘ze’ zijn op zoek. Geen idee hoe dat in zijn werk gaat, maar ‘ze’ hebben nog geen succes, vrees ik.

Ondertussen heb ik op de Kapani, de onvolprezen centrale markt hier, het nodige aan ondergoed, sokken, hemden, een journalistenvest en een overhemd gekocht. Daarmee houd ik het voorlopig wel vol. Gewoon een kwestie van even een handwasje na de verschoning. Bij de supermarkt in de buurt hebben ze alles wat nodig is voor de persoonlijke verzorging en gelukkig zat alles wat echt belangrijk en onmisbaar is in de handbagage. Ik bewaar wel de bonnen, want uiteraard ga ik terug in Nederland een schadeclaim indienen.

Het weer is prachtig, de mensen doorgaans aardig, al gedragen ze zich in het verkeer nogal maniakaal en ik zit hoog, droog en comfortabel in het Tijdelijk Schrijfhuis in de schilderachtige Ano Polis. Je moet wel uitkijken dat je bij het lopen niet je poten breekt, want de trottoirs, voor zover voorhanden, zitten vol gaten en kuilen. Bij de nabije supermarkt verkopen ze ook tsipouro, ouzo, metaxa en whisky en na de dagelijkse avondmaaltijd in Konaki wordt nog langdurig nagepraat. Ik hoef daarna alleen de hoek maar om, dus op wat ongerief na door die koffer, dankzij die sufkoppen op Schiphol, heb ik eigenlijk weinig te klagen.

Foto: Anke & Lienke van Nugteren

Door |2025-09-10T15:13:31+00:0010 september, 2025|Tags: , |0 Reacties

Ondanks de drukte

Ondanks alle drukte van deze week toch nog kans gezien een ‘praatje’ op mijn Youtube-kanaal te zetten. Op de een of andere manier vind ik het plezierig tegen een toch volkomen onbekend publiek te praten. Er komen soms aardige reacties binnen, op Youtube zelf, of op de ‘sociale’ media. Er zit ook weleens een onbeschaafde reaguurder tussen. Op zulke types reageer ik nooit, die flikker ik direct van mijn Facebook of Linkedin af. Op het laatst genoemde platform gebeurt dat overigens zelden.

Door |2025-08-26T20:43:54+00:0026 augustus, 2025|Tags: , |0 Reacties

Esthetisch geslaagd

Maandagmiddag verscheen een clubje kleurrijk geklede dames op het terras van Centre Ville. Danseressen uit het noorden van Thailand, zo vernamen we desgevraagd. Waar en wanneer ze gingen dansen werd niet duidelijk, de dames glimlachten vriendelijk, maar waren verder weinig mededeelzaam.

Hun kleding was wel een groot contrast met de smakeloze lorren waarin veel Dordtse dames en heren zich op zomerdagen kleden. Al die mannen die voor joker lopen in belachelijke halfkorte broeken, sommigen met daaronder sandalen waarin de vreselijkst ogende sokken. Anderen met blote voeten, ook in sandalen, met uitzicht op zo’n reeks onverzorgde kalknagels.

Ook de dames kunnen er wat van. Hoeveel lillend vlees zie je op een middag niet op de Voorstraat lopen in veel te korte broekjes of rokjes die misschien leuk staan bij een tiener, maar niet bij een moeke van tegen de negentig kilo?

Ik heb ook een buik, maar die laat ik echt niet onder mijn t-shirt uit hangen. Een t-shirt draag ik alleen in de tuin, nooit op straat, maar dit terzijde. En dan hebben we ook nog die overdaad aan tatoeages. Goed, iedereen mag erbij lopen hoe hij of zij wil, maar ik hoef het niet allemaal esthetisch geslaagd te vinden.

Door |2025-07-30T09:18:39+00:0030 juli, 2025|Tags: , |0 Reacties

Forse boezem

De Dordtse boekenmarkt, afgelopen zondag, is ongeveer letterlijk in het water gevallen door de vele regenval. Onze tuin was blij, maar verder was het vooral zuur als je bedenkt dat het de dagen ervoor schitterend zomerweer was. Op dinsdag zelfs zevenendertig graden, wat in het land weer tot de nodige hysterie leidde. Gezeur over hitteplannen en gemekker over wat bejaarden wel of niet moesten doen.

Ik zou in afwisseling met cabaretière Hilde de Jong optreden in de tuin van het Dordrechts Museum. Dat konden we gezien het weer gevoeglijk vergeten, maar het programma was verplaatst naar de wijnbar van Art & Dining (het museumrestaurant) en ietwat aangepast, omdat ook het Estudiantina Ensemble, dat op het Statenplein zou spelen, naar binnen was gehaald. We traden in plaats van drie keer allemaal twee keer op, wat resulteerde in een leuke, afwisselende middag, die afgesloten werd met swingende, Latijns-Amerikaanse muziek.

De wijnbar ziet uit op het gebouw waarin vroeger School Vest zat. Daar heb ik twee jaar lang op school gezeten en ik was er veel later kwekeling. Ik had in die dagen verkering met een meisje dat studeerde voor kleuterleidster. Toen was het idee om de kleuterschool samen te voegen met de lagere school tot basisschool nog niet geboren en was er voor kleuterleidsters een aparte opleiding, de KLOS. De directrice in die tijd viel op door een forse boezem. Ze verbood haar leerlingen tijdens de praktijklessen broeken te dragen. En dat in hetzelfde gebouw als de progressiefste Pedagogische Akademie van Nederland.

Door |2025-07-08T11:07:54+00:008 juli, 2025|Tags: , , |0 Reacties
Ga naar de bovenkant