Uncategorized

Nog maar even nadenken

Langzamerhand begin ik alle regen en nattigheid zo hartgrondig zat te worden, dat ik er sterk aan denk mijn volgende bezoek aan Griekenland te vervroegen. Alleen… daar is het weer veel te warm voor een godvrezend mens. Nog maar even blijven nadenken dus en ondertussen er het beste van proberen te maken.

Vandaag begint het Big Rivers festival. Voor mij het hoogtepunt van het jaar. Vorig jaar was het tijdens Big Rivers prachtig weer, maar terwijl ik dit schrijf zeikt het alweer uren van de regen. Toch maar hopen dat het vanavond bij de aftrap droog is, want hoewel Big Rivers altijd geweldig is, zitten we niet op regen te wachten.

Waar ik wel op zit te wachten is de loodgieter, want het dak lekt. Die heeft het erg druk, vrees ik, want hij komt maar niet opdagen. Waar zijn de tijden van het Loodgietend Prijsdier van Gerard Reve gebleven?

Door |2024-07-12T10:42:52+00:0012 juli, 2024|Tags: , |0 Reacties

Donkere wolken

Het was gisteren mooi zomerweer. Een uitzondering die van mij regel mag worden. Ik had een stadswandeling met een bijzonder aardige familiegroep en ben daarna naar de Kunstkerk getogen voor het Nooit Terug literaire festival. Een paar optredens gevolgd, maar er was meer te doen in de stad. Bijvoorbeeld de afsluiting van het Bachfestival. De zon scheen, Dordrecht bruiste, de terrassen zaten vol, het leek even alsof er geen donkere wolken boven de Nederlandse kunst en cultuur hangen, nu we aanstonds een kabinet krijgen waarin een uitgesproken cultuurvijandige haatpartij is vertegenwoordigd. Niet eens een echte partij maar een stichting onder een dictator als eenhoofdig bestuurslid. Op mijn leeftijd telt elke dag genieten als een belangrijke dag. Gelukkig is de boekenmarkt er aanstaande zondag en hebben we in het weekeinde daarna het heerlijke Big Rivers-festival. Hoe lang nog?

Door |2024-06-30T11:06:29+00:0030 juni, 2024|Tags: , , |0 Reacties

Hemd

Steeds weer stuit ik op voorbeelden van slecht lezen. Ik kreeg een heleboel sympathieke reacties op mijn blog over het ziekenhuisavontuur. Goed bedoeld, wordt op prijs gesteld, maar de talloze wensen van ‘sterkte’ en ‘beterschap’ waren natuurlijk helemaal niet op hun plaats, want uit het stuk blijkt zonneklaar dat een en ander goed was afgelopen en ik al snel weer zo fit als een hoen was.

Nu is dit een voorbeeld waar je je onmogelijk aan kunt ergeren, maar wat ik wel bedenkelijk vind zijn sommige reacties op mijn ‘Warnaars’, miniaturen waarin de fictieve persoon Warnaar aan het woord is. Warnaar heeft bepaalde opvattingen en meningen, maar Warnaar is niet dezelfde persoon als zijn schepper. Hij is een verzonnen iemand die een rol speelt in een stukje literaire fictie. Jawel, hij is kritisch op van alles en nog wat en pissig over vele dingen, maar dat wil niet zeggen dat de schrijver van dat literaire proza die mening deelt, je kunt hen niet 1 op 1 vergelijken.

Dat doet een meneer X op Facebook wel. Die zint het niet dat Warnaar de kabinetsformatie een soap vindt en Wilders en aanhang extreem rechts noemt en gaat dan los met irritant geroep over ‘dat is jou onwaardig Kees’ en nog wat van dat gepruttel. Uiteraard heb ik dit voorbeeld van slecht lezen, of in dit geval kan ik beter zeggen van het niet door hebben wat het verschil tussen een schrijver en een verhaalfiguur is, van mijn Facebookpagina geschrapt. Het zou onaardig zijn zo iemand in zijn hemd te laten staan.

Door |2024-06-17T14:52:27+00:0017 juni, 2024|Tags: , |0 Reacties

Guilty pleasure

Zaterdag 8 juni was ik met vrienden bij Wantijpop, het grote, gratis popfestival dat ieder jaar in juni in Dordrecht plaatsvindt. Hoewel het weer fris was, we zitten in een vroege herfst, hadden we geluk dat het niet regende. Het was geweldig druk, ik denk de drukstbezochte editie tot nu toe. De krant sprak van een recordaantal bezoekers. Ondanks de enorme drukte zat de sfeer er goed in. Bij Claude stonden we vlak voor het podium, een waagstuk want ik wist niet of mijn rug het zou uithouden, maar bij verschillende nummers stond opa Klok lekker mee te swingen. Daarna moest ik wel even een plekkie zoeken om te zitten, maar al met al ging het goed. De PRF-behandeling die ik onlangs had aan een zenuwknoop lijkt vooralsnog goed aan te slaan.

Claude heeft wel veel jonge fans, viel me op. Vooral meisjes van een jaar of veertien, vijftien, die van alle nummers ook de (gedeeltelijk) Franse teksten vrolijk meezongen. Dat wordt veel Frans in het eindexamenpakket in de komende jaren, denk ik. Duits mag er wat mij betreft ook wel weer in, desnoods verplicht. Ik vind het iedere keer weer gênant als ik hoor dat Duitse toeristen in de stad Engels moeten spreken, omdat er in de horeca nauwelijks meer een jonge Dordtenaar is die Duits spreekt. Dan voel ik de verloedering van ons onderwijs door merg en been gaan. Nauwelijks iets weten van aardrijkskunde en geschiedenis, beroerd kunnen lezen en slechts matig Engels spreken, meer niet, en dan denken dat je wel even naar de universiteit kan.

Ik wil niet zeggen dat vroeger alles beter was, maar het onderwijs dat ik zelf heb genoten vanaf de havo-top van de Gemeentelijke Pedagogische Akademie (geweldige school met vooruitstrevende K in de naam, maar later door de gemeente verkwanseld aan Rotterdam) in ieder geval wel. Toen ik geschiedenis ging studeren kon je maar beter je talen kennen. Anders kwam je niet ver in de Griechische Geschichte van Erich Bayer en snapte je geen zak van de onvertaalde Franse citaten in de toenmalige editie van Herfsttij der Middeleeuwen van Johan Huizinga.

Het muzikale hoogtepunt van Wantijpop vond ik het optreden van Vera and the Sleepover Club. Die speelden op het Popcentralepodium, maar hadden wat mij betreft op het hoofdpodium mogen staan. Na dat optreden ben ik langzamerhand afgedropen naar huis, want men moet de goden niet verzoeken. In de buurt van dat podium verkochten ze trouwens goede patat. Een guily pleasure hoort er natuurlijk bij!

Foto: Lé Holshuijsen

Door |2024-06-10T14:40:45+00:0010 juni, 2024|Tags: , , |0 Reacties

Bevrijdingsdag

Een afwisselende bevrijdingsdag gehad. Ik werd gevraagd in te vallen voor een collega stadsgids. Dat werd een prettige wandeling met een groep Amerikanen. Aardige en belangstellende mensen. Zelfs het weer werkte mee. Daarna naar het terras van Visser gegaan, waar blueszanger en geweldige toetsenist Roel Spanjer optrad. Mooie muziek in een lekker zonnetje. ’s Morgens een stuk geschreven voor een liber amicorum, terwijl ik luisterde naar het onvolprezen radioprogramma Onvoltooid Verleden Tijd van de VPRO.

Met Ronald Peters Favier een programma gemaakt voor de presentatie van onze boeken in Visser op 22 mei om 17.00u. We houden het eenvoudig. We vertellen wat over de boeken en lezen voor uit eigen werk. Een kort en bondig optreden van vijftig minuten met een behoorlijke pauze ertussen. Daarna kunnen de boeken gekocht worden (ter plekke met enige korting) en eventueel gesigneerd. Uiteraard gaan we achteraf aan de borrel.

Deze week heb ik ook weer een boekenpraatje op het Kanaal van Kees gezet. Na een maand aan andere dingen te hebben besteed, heb ik die draad weer met plezier opgepakt.

Door |2024-05-06T11:15:38+00:006 mei, 2024|Tags: , , |0 Reacties

Roken

J.J. Voskuil schrijft in Martelaarschap (dagboeken): “Een man rookt altijd en bij voorkeur een pijp,” (pag. 306). Ik heb dat jaren gedaan. Daarbij waren mijn beide grootvaders het voorbeeld. Allebei aan de pijp en de sigaar. Sigaren rookte ik daarom ook.

Vooral na het overlijden van Stella was de pijp een grote troost, maar na mijn hartstilstand in 2016 ben ik er mee gestopt. Een paar weken geleden probeerde ik het weer eens, want ik houd altijd een voorraad rookwaar aan voor als het oorlog wordt. Ik vond het niet meer lekker en heb hem na een paar trekken uit laten gaan.

Een heel enkele keer wil ik nog weleens een sigaar roken, zo ongeveer eenmaal per jaar, bij een heel bijzondere gelegenheid, al moet die dan niet in een openbaar gebouw plaatsvinden. In onze betuttelaars- en verbiedersmaatschappij kan dat niet meer. Ik denk nog weleens aan mijn eerste jaren in het onderwijs. Toen rookten we gewoon nog een pijp in de klas en als de inspecteur kwam rookte hij vrolijk mee. Toch was dat onderwijs, als je de kranten van nu mag geloven, stukken beter dan dat van vandaag.

Foto: Pita Schrier

Door |2024-04-17T17:32:50+00:0017 april, 2024|Tags: |0 Reacties

Verloren zoon

Grappig dat als ik mensen vertel dat ik naar Griekenland ga, ze me altijd een fijne vakantie toewensen. Griekenland, dat is voor bijna iedereen vakantie, maar je kunt er natuurlijk ook naartoe voor werk, onderzoek of familiebezoek. Dat is bij mij het geval.

Als ik in Griekenland ben verblijf ik meestal in Thessaloniki en soms ook even in Athene. Ik bezoek ook weleens een eiland, maar dan meestal eentje waar vrienden of familie wonen. Ik ben geen zonaanbidder en houd al helemaal niet van liggen bakken op een strand. Wel geniet ik in Griekenland van het eten.

Vlakbij het appartement in de Akropoleos, waar ik woon als ik in Thessaloniki ben, is een leuk familierestaurant, Konaki, waar je uitstekend en tegen zeer billijke prijzen kunt eten. In Athene eet ik meestal bij Zorbas in de Lisiou. Bij beiden word ik altijd als een soort verloren zoon ontvangen.

Foto: Anastasia Mavroyianni

Door |2024-04-06T10:08:46+00:006 april, 2024|Tags: |0 Reacties

Ambities

Hoewel ik altijd meen weinig ambities te hebben, heb ik het nogal druk. Ik neem met enige regelmaat ‘Praatjes’ en ‘Boekenpraatjes’ op voor mijn Youtube kanaal, wat het nodige aan leeswerk vergt. Ik geef regelmatig lezingen, meestal over geschiedkundige onderwerpen, ik werk aan een nieuw brievenboek en aan een volgend deel van mijn literair dagboek, ik houd nog altijd een dagboek bij en ik werk af en toe als free-lance stadsgids. Ik zit vaak in het Regionaal Archief Dordrecht om onderzoek te doen voor een artikel en nu heb ik de ambitie om nog eens een geschiedenisboek te schrijven. Mijn moeder, ze is negentig geworden, zei altijd: ‘Ik heb eigenlijk helemaal geen tijd om dood te gaan.’ Ik lijk in veel opzichten op mijn moeder, geloof ik.

Door |2024-03-10T11:17:29+00:009 maart, 2024|Tags: , , |0 Reacties

Begin en einde

Stella bakte altijd zelf ons brood. Toen ze ziek werd nam ik dat van haar over en na haar overlijden ben ik er mee doorgegaan. Zonder broodmachine, gewoon het handwerk, lekker kneden, de boel laten rijzen, weer kneden en laten rijzen en dan de oven in. Op de een of andere manier raak ik er van in een goed humeur, vooral van de heerlijke geur als het deeg staat te rijzen en als het verse resultaat ligt af te koelen.

Door |2024-03-02T12:06:10+00:002 maart, 2024|Tags: |0 Reacties

Zestien jaar alweer

Het is vandaag alweer zestien jaar geleden dat de eerste stadsdichter van Dordrecht,  Jan Eijkelboom, overleed. Ik denk nog vaak aan hem en lees ook regelmatig nog zijn gedichten. Hij was de grote man achter de Dordtse Dichterskring (door sommige leden ook wel Dichtkring genoemd), waar ik nog steeds lid van ben. Hij vertelde tijdens onze samenkomsten vaak prachtige verhalen. Als dichter heb ik veel van hem geleerd en ik ben nog altijd een beetje trots dat de veranda van het huis van Stella en mij, waar hij op een zonnige dag eens koffie dronk, hem aanzette tot zijn gedicht Veranda’s vooral. Stella heeft een aantal gedichten van Jan in het Grieks vertaald, waar ze in verschillende tijdschriften verschenen. Slechts enkele maanden nadat Stella overleed, moesten we afscheid nemen van Jan. Twee mensen die ik met liefde en weemoed gedenk. De foto nam ik in 2004, toen we met een groepje Dordtse en Zeeuwse dichters rond het tijdschrift Ballustrada, waaronder Stella en Jan, optraden in Middelburg. De man die signeert is dichter Andre van der Veeke, hoofdredacteur van Ballustrada.

Door |2024-02-27T13:42:17+00:0027 februari, 2024|Tags: , |0 Reacties
Ga naar de bovenkant