Vanmiddag bij de presentatie geweest van het boek ‘Seks in de Renaissance’ van de Leidse historica dr. Marlisa den Hartog. Die vond plaats in SPUI25, het academisch-culturele podium van Amsterdam. Marlisa hield een buitengewoon boeiende voordracht over de dubbele seksuele moraal in het Italie van de Renaissance en in onze tijd. Het was de moeite van de treinreis naar Amsterdam, enigszins een aanslag op mijn rug, meer dan waard.
Eind april, als ik het goed heb op de 23e, verschijnt het boek Seks in de Renaissance van Marlisa den Hartog, universitair docent middeleeuwse geschiedenis aan de Universiteit Leiden. Waarom ben ik daar trots op? Omdat ik altijd trots ben als een oud-leerlinge promoveert, het dus verder brengt dan haar geschiedenisleraar en ook nog boeken schrijft.
Na twee jaar aan mijn proefschrift te hebben gewerkt, was ik het onderwerp zo zat, dat ik de pijp aan Maarten heb gegeven. Nee, niet aan Maarten van Rossem, bij wie ik weliswaar afstudeerde, maar aan een collega van hem. Daarna schreef ik twintig boeken, waarvan eentje over de geschiedenis van Griekenland vanaf 1821 en een over de geschiedenis van Cyprus (van de pre-historie tot heden). Dat heden moet je met een korrel zout nemen, want de laatste, bijgewerkte editie is van 2014.
Ik heb het boek van Marlisa uiteraard reeds gereserveerd en zal het met veel belangstelling lezen. Ze vertelde mij een tijdje geleden dat haar eerste geschiedeniswerkstuk, bij mij in de brugklas van het Stedelijk Dalton Lyceum in Dordrecht (veel mensen noemen dat het Dalton College, maar zo heeft het nooit geheten) ook over de Renaissance ging. Het zal niet zijn gegaan over seksualiteit in die periode. Waarover wel ben ik vergeten, maar ze zal er vast een goed cijfer voor hebben gehad.
Op mijn Youtube-kanaal is weer een boekenpraatje verschenen. Dit keer over reizen in de middeleeuwen en de geschiedenis van de Osmaanse sultans.
Hoewel ik altijd meen weinig ambities te hebben, heb ik het nogal druk. Ik neem met enige regelmaat ‘Praatjes’ en ‘Boekenpraatjes’ op voor mijn Youtube kanaal, wat het nodige aan leeswerk vergt. Ik geef regelmatig lezingen, meestal over geschiedkundige onderwerpen, ik werk aan een nieuw brievenboek en aan een volgend deel van mijn literair dagboek, ik houd nog altijd een dagboek bij en ik werk af en toe als free-lance stadsgids. Ik zit vaak in het Regionaal Archief Dordrecht om onderzoek te doen voor een artikel en nu heb ik de ambitie om nog eens een geschiedenisboek te schrijven. Mijn moeder, ze is negentig geworden, zei altijd: ‘Ik heb eigenlijk helemaal geen tijd om dood te gaan.’ Ik lijk in veel opzichten op mijn moeder, geloof ik.
Het is vandaag alweer zestien jaar geleden dat de eerste stadsdichter van Dordrecht, Jan Eijkelboom, overleed. Ik denk nog vaak aan hem en lees ook regelmatig nog zijn gedichten. Hij was de grote man achter de Dordtse Dichterskring (door sommige leden ook wel Dichtkring genoemd), waar ik nog steeds lid van ben. Hij vertelde tijdens onze samenkomsten vaak prachtige verhalen. Als dichter heb ik veel van hem geleerd en ik ben nog altijd een beetje trots dat de veranda van het huis van Stella en mij, waar hij op een zonnige dag eens koffie dronk, hem aanzette tot zijn gedicht Veranda’s vooral. Stella heeft een aantal gedichten van Jan in het Grieks vertaald, waar ze in verschillende tijdschriften verschenen. Slechts enkele maanden nadat Stella overleed, moesten we afscheid nemen van Jan. Twee mensen die ik met liefde en weemoed gedenk. De foto nam ik in 2004, toen we met een groepje Dordtse en Zeeuwse dichters rond het tijdschrift Ballustrada, waaronder Stella en Jan, optraden in Middelburg. De man die signeert is dichter Andre van der Veeke, hoofdredacteur van Ballustrada.
Het gebeurt nog weleens dat ik door een bekende, inmiddels gepensioneerde, Dordtse journalist word aangeduid als schaker. Het klopt, ik heb in mijn jonge jaren gespeeld bij Schaakclub Dordrecht, destijds in de landbouwschool aan de Oranjelaan. Later ging ik spelen bij Groothoofd, in een lokaal aan het Steegoversloot, en tenslotte heb ik een tijdje meegedaan bij De Willige Dame, toen die schaakte in Visser aan de Groenmarkt.
In mijn tijd als bestuurslid van de stichting Bobby Kinghe deden we mee aan het plaatselijke teamschaak. Viertallen die namens een organisatie of bedrijf een competitie speelden. Bij Bobby Kinghe zat Kees Buddingh’ aan het eerste bord, Gerrit de Wolf aan het tweede en Han van Gorkom aan het derde. Ik was de vulling voor het vierde bord.
Soms won ik weleens, maar een groot schaker ben ik nooit geworden. Het was leuk, maar geen roeping. De geschiedenis en de schone letteren waren van meer belang. Toen De Willige Dame van Visser verhuisde naar de Trinitatiskapel ben ik ermee gestopt. Een paar keer werd ik gevraagd om weer mee te doen, maar schaken zonder er een sigaartje bij te mogen roken, nee, dank u, ik houd het liever bij de aangename herinneringen.
Dit is de enige foto die ik heb waarop alle vier mijn grootouders staan. Vooraan opa en oma Klok en daar achter opa en oma Bekker. Hij is gemaakt op de trouwdag van mijn ouders, 29 oktober 1947. Vandaar de deftige kleding en de hoge hoed van grootvader Bekker. Ze trouwden eerst in het stadhuis van Dordrecht en daarna in de Augustijnenkerk. Van de huwelijksdag is een film gemaakt door mijn vaders zus, tante Marie. Helaas is tante Marie jong overleden en is de film zoekgeraakt voordat ik hem heb kunnen zien.
Behalve dat ik af en toe werk als stadsgids in Dordrecht, voor Ontdek Dordrecht, geef ik ook regelmatig lezingen. Die gaan over verschillende onderwerpen. Bijvoorbeeld over het ontstaan van Dordrecht of andere locale onderwerpen zoals de geschiedenis van de Dordtse letteren of beroemde Dordtenaren. Ook geef ik lezingen over onderwerpen uit de geschiedenis van het moderne Griekenland of Cyprus. Nog niet zolang geleden ging het bij een gezelschap over de geschiedenis van Cyprus ten tijde van de Lusignans (1192-1489), toen het een klein, maar in een korte periode regionaal invloedrijk koninkrijk was. Aan verschillende universiteiten gaf (en geef) ik gastcolleges over Griekse onderwerpen, zoals De metamorfose van Thessaloniki (1900-2000) of Griekenland en de VS, een moeizaam huwelijk (1947-1967). Ik ben voor lezingen te boeken, maar onder voorwaarden. Zo vraag ik altijd een honorarium, want gratis werkende loodgieters bestaan ook niet, en moet bij lange reistijden voor een hotelkamer worden gezorgd. Aan afgelegen oorden die met het openbaar vervoer moeilijk te bereiken zijn begin ik niet meer.
Gisteren heb ik mijn laatste ‘Praatje’ van 2023 opgenomen en op mijn Youtube-kanaal gezet. Ik ‘vlog’ (wat een rotwoord) daar al jaren. Enerzijds plaats ik ‘Boekenpraatjes’, waarin ik boeken bespreek, voornamelijk romans en geschiedkundige werken. De ‘Praatjes’ zou ik ook aan de stamtafel in de kroeg kunnen houden. Gewoon leuk om te doen en zolang het me plezier geeft ben ik van plan om er mee door te gaan.
Voor 2024 wil ik me in de ‘Boekenpraatjes’ meer gaan richten op geschiedkundige werken. Geschiedenis is tenslotte mijn vak. Daarnaast wil ik in andere ‘vlogs’ (kunnen we daar echt niet een mooier woord voor bedenken?) ook wat meer inhoudelijke aandacht aan geschiedenis gaan besteden, als ik daar tijd voor kan vrijmaken, want ook in het komende jaar wil ik doorgaan met onderzoek naar de geschiedenis van Dordrecht en mij verder verdiepen in die van het moderne Griekenland, Cyprus en de Levant. Ik stel mij voor af en toe een verhaal op te nemen over een onderwerp waar ik mee bezig ben, of ik neem misschien weleens een van de lezingen op die ik regelmatig houd.
Wat lezingen betreft, daar kun je me voor boeken. Wel moet het niet te ver van Dordrecht zijn en treed ik slechts bij uitzondering ’s avonds op. Het moet tenslotte leuk blijven en gratis is het natuurlijk niet, dat zeg ik er ook maar direct bij.
Om je een idee te geven: in het recente verleden gaf ik onder meer lezingen over de geschiedenis van de Dordtse Letteren, over het Departement Dordrecht van de Maatschappij tot Nut van ’t Algemeen, de geschiedenis van de Dordtse Riedijk, Cyprus ten tijde van de Lusignans, de Griekse Burgeroorlog en de geschiedenis van Thessaloniki.
Op mijn weblog een commentaar op de neergang van de leesvaardigheid van Nederlandse leerlingen en de treurige staat van het onderwijs van kennisvakken als aardrijkskunde en geschiedenis.
