Hij is er!



Het wachten is nu op de tweede proefdruk. Die komt weer via de post, dus dat kan nog wel een weekje duren. Als alles in orde blijkt wordt het boek gepubliceerd. Ik twijfel of ik een bescheiden presentatie zal houden of niet. Mocht die er komen, dan wordt dat minstens in september, anders zitten mijn potentiële lezers allemaal nog in Griekenland of op Cyprus.

Er wordt altijd gezegd dat boeken in eigen beheer nooit hun weg naar de recensenten vinden. Mijn ervaring is dat als je publiceert bij een kleine uitgever die niet de mogelijkheden heeft van een Prometheus, een Bezige Bij of een Arbeiderspers, die boeken hun weg naar de meeste recensenten ook niet vinden. Een enkele uitzondering daargelaten. Mijn Griekenlandboek vindt zijn weg heus wel naar de beperkte groep echt in het land geïnteresseerde lezers, daar ben ik niet bang voor.
Om de laatste hand aan het boek te leggen wacht ik op de drukproef. Die is allang verstuurd en volgens ons topbedrijf Post.nl, dat van de befaamde nauwkeurigheid en degelijkheid, is hij ook allang bij mij bezorgd. Helaas. Ik zou haast zeggen uiteraard heb ik nog niets in de brievenbus aangetroffen en dat is gewoon heel vervelend.

In het Albert Schweitzer ziekenhuis werd direct met grote voortvarendheid een CT-scan gemaakt en werden allerlei tests gedaan. Ik moest aanvankelijk een nachtje ter observatie blijven, hoewel de duizeligheid langzamerhand was verdwenen. Na nog een serie tests, sloten de artsen een vasculair probleem echter toch uit. Conclusie: een storing in mijn evenwichtsorgaan. Mijn goede vriendin Lé, die direct te hulp was geschoten en wat spullen voor de nacht was gaan halen, kon me alsnog naar huis brengen. Daar hebben we bij een bakkie koffie van de schrik zitten bekomen. Naar de kroeg ben ik daarna maar even niet gegaan.
Once again I got away with it. One moment you are swinging at a pop festival and a couple of days later you are taken to hospital in an ambulance. What happened? Yesterday morning I suddenly felt dizzy. I sometimes feel light-headed for a moment and feel like I’m walking on a cloud, but that usually passes very quickly. Yesterday it didn’t go away and so I finally called my GP, who came immediately. To make a long story short: it could have been a cerebral infarction or a balance organ problem. Luckily I have a GP who doesn’t take any risks, so the ambulance was called.
A CT scan was immediately made with great speed at the Albert Schweitzer hospital and all kinds of tests were done. I initially had to stay overnight for observation, although the dizziness gradually disappeared. However, after another series of tests, the doctors ruled out a vascular problem. Conclusion: a disturbance in my balance organ. My good friend Lé, who immediately came to help and went to get some things for the night, took me home. There we recovered from the adventure with a coffee. After that I stayed home thinking going to my local wasn’t such a good idea.

Ondertussen liet het Griekenland Magazine weten te gaan vernieuwen en daarom te stoppen met mijn column. Omdat ik vanaf de oprichting aan het blad meewerkte en het me eerlijk gezegd langzamerhand wat te veel begon te worden, was dat ook voor mij een goed moment om mijn laatste column in te sturen. Zo blijft er weer wat meer tijd over voor de projecten waarmee ik bezig ben: het negende deel van mijn serie literaire-dagboeken, een derde boek met brieven aan Stella, de voorbereiding van een boek (of serie artikelen) over de 18e eeuw en wie weet misschien een bundeling van een aantal columns uit het Griekenland Magazine. De tijd zal het leren, want ik heb ook mijn lezingen nog en mijn leuk bijbaantje als stadsgids .
Dit weekeinde was weer het tweejaarlijkse stoomfestival in Dordrecht. Ik vond het, ondanks het kwakkelweer, zoals altijd een geweldig evenement. Ik zit er letterlijk bovenop, want de stoomtrein die van station Dordrecht CS naar Baanhoek rijdt en vice versa, komt vlak langs mijn huis.

De locomotieven van de Dordtse stoomtrein zijn overigens niet in Engeland, maar in Duitsland gebouwd. Dat vernam ik van mijn collega Guus de Landtsheer, een expert op het gebied van treinen. Als je de machines goed onderhoudt, zijn ze bijna onverslijtbaar. Ik moet daar weleens aan denken als ik voor de zoveelste keer vertraging op het spoor heb wegens een kapotte trein die in de weg staat. Misschien moeten we gewoon weer terug naar de stoomtractie. Ik ben onmiddellijk voor. Ook omdat mijn Rotterdamse opa machinist was op een stoomlocomotief. Toen de NS in 1958 de laatste stoomlocomotief de deur uitdeed, nu ja, niet helemaal, de 3737 staat in het Spoorwegmuseum in Utrecht, was opa al een aantal jaren met pensioen, maar hij kwam vaak naar ons in Dordrecht (hij had als oud-machinist altijd vrij reizen eerste klas) met zijn prachtige verhalen over het spoor.
Ook de vlootschouw was weer indrukwekkend, ondanks de regen. ‘Het is maar water,’ zou mijn goede vriend Gerard zeggen, maar ik ben toch maar sneller dan anders een plekje in Costa d’Oro gaan zoeken. Gelukkig was het zaterdag en zondag gedeeltelijk droog, zodat ik zonder nat pak die prachtige schepen (ik kan er ook niets aan doen, maar mijn Dordtse opa was zeeman, ook altijd met geweldige verhalen) kon bewonderen en al die andere stoommachines die de Industriële Revolutie, de basis van onze moderne maatschappij, mogelijk maakten. Veel van de antieke bussen waren trouwens ook een feest der herkenning. Even terug naar vroeger tijden. Daar word ik als historicus gelukkig van.

Η παρουσίαση της συλλογής διηγημάτων του Ronald Peters Favier και της ποιητικής μου συλλογής, χθες στο Visser της Ντόρντρεχτ, είχε μεγάλη προσέλευση. Ήταν ένα όμορφο απόγευμα και ακολούθησε ένα ωραίο δείπνο με μιά καλή φίλη στο εστιατόριο Olympiada. Το βιβλίο μου (Voor je het weet) είναι διαθέσιμο από τα βιβλιοπωλεία, αλλά μπορείτε επίσης να το παραγγείλετε απευθείας από τον εκδότι ή από εμένα. Εάν παραγγείλετε απευθείας από εμένα, μπορείτε να υποδείξετε εάν θα θέλατε να υπογράφω.
Foto: Lé Holshuijsen

Είμαι πολύ χαρούμενος που η νέα μου ποιητική συλλογή θα παρουσιαστεί σήμερα το απόγευμα στο Visser στο Ντόρντρεχτ. Περιέχει ποιήματα που έγραψα τα τελευταία έξι χρόνια. Αν και μου αρέσει να γράφω ποίηση και να τη μεταφράζω (εφόσον έχω χρόνο), γράφω πολύ περισσότερη πρόζα. Διηγήματα, δοκίμια, κριτικές, κομμάτια για την ιστορία και φυσικά το ημερολόγιό μου από το οποίο έχω σχεδόν 104 τόμους, ξεκινώντας τον Αύγουστο του 1975. Σκέφτομαι τώρα να γράψω ένα άλλο βιβλίο ιστορίας για το οποίο κάνω κάποια έρευνα στα τοπικά αρχεία σχετικά με το 18ο αιώνας. Αν και αποφοίτησα στη σύγχρονη ιστορία, όλο και περισσότερο ενδιαφέρομαι για τον συναρπαστικό 18ο αιώνα. Το φθινόπωρο θα συνεισφέρω ένα άρθρο για το «πνεύμα» του 18ου αιώνα στο ολλανδικό λογοτεχνικό περιοδικό Ballustrada.

Vanmiddag om 14.30u ben ik in de uitzending bij Via Cultura. Ik vertel daar over het boek in het bijzonder en over de dichtkunst in het algemeen, tenminste, als daar naar wordt gevraagd. Het is prachtig zomerweer, maar je kunt Via Cultura terugkijken, dus ga gerust naar een terras of ergens op een strand liggen bakken. Je kunt ook naar de interessante tentoonstellingen in het Dordrechts Museum over Pictura en de gebroeders Van Strij of Kunst voor de kost. Ze hebben daar airco en een lommerrijke tuin. Ook nooit weg bij 28 graden.
Foto: Henk Littel