historicus en letterkundige

Blog van Kees

10 09, 2025

Sufkoppen

Door |2025-09-10T15:13:31+00:0010 september, 2025|Tags: , |0 Reacties

Zondag had ik een vlucht met zeer veel vertraging. Ik zou oorspronkelijk via Frankfurt naar Thessaloniki vliegen, maar die vlucht werd geschrapt, zodat ik via München moest. Mijn koffer zou worden ‘omgelabeld’ en meekomen. Nou niet dus. Het ding staat misschien nog in Amsterdam, of zweeft ergens boven Duitsland. Ik heb aangifte van vermissing gedaan en ‘ze’ zijn op zoek. Geen idee hoe dat in zijn werk gaat, maar ‘ze’ hebben nog geen succes, vrees ik.

Ondertussen heb ik op de Kapani, de onvolprezen centrale markt hier, het nodige aan ondergoed, sokken, hemden, een journalistenvest en een overhemd gekocht. Daarmee houd ik het voorlopig wel vol. Gewoon een kwestie van even een handwasje na de verschoning. Bij de supermarkt in de buurt hebben ze alles wat nodig is voor de persoonlijke verzorging en gelukkig zat alles wat echt belangrijk en onmisbaar is in de handbagage. Ik bewaar wel de bonnen, want uiteraard ga ik terug in Nederland een schadeclaim indienen.

Het weer is prachtig, de mensen doorgaans aardig, al gedragen ze zich in het verkeer nogal maniakaal en ik zit hoog, droog en comfortabel in het Tijdelijk Schrijfhuis in de schilderachtige Ano Polis. Je moet wel uitkijken dat je bij het lopen niet je poten breekt, want de trottoirs, voor zover voorhanden, zitten vol gaten en kuilen. Bij de nabije supermarkt verkopen ze ook tsipouro, ouzo, metaxa en whisky en na de dagelijkse avondmaaltijd in Konaki wordt nog langdurig nagepraat. Ik hoef daarna alleen de hoek maar om, dus op wat ongerief na door die koffer, dankzij die sufkoppen op Schiphol, heb ik eigenlijk weinig te klagen.

Foto: Anke & Lienke van Nugteren

2 09, 2025

Terugkijken

Door |2025-09-02T10:02:15+00:002 september, 2025|Tags: , |0 Reacties

Ik heb het nog even nagekeken in de VPRO-gids, maar daar stond toch echt dat BBC1 op 1 september om 22.30u aflevering drie van King & Conqueror zou uitzenden, de nieuwe, met enige bravoure aangekondigde serie over Willem de Veroveraar. Dat bleek dus niet het geval. In plaats van terug te gaan naar het boek dat ik aan het lezen ben, Gaasbeekse vertellingen van Sarah de Grauwe, ging ik wat zappen en zo kwam ik eerst bij een ’talkshow’ (alleen dat woord al ergert me mateloos, evenals dat domme ‘hosten’) onder leiding van Eva Jinek en daarna bij Lubach.

Het gelul bij Jinek, waar het stompzinnige, politieke geruzie in het inmiddels dubbel gevallen kolderkabinet en de Tweede Kamer nog eens dunnetjes over werd gedaan, liet ik al snel voor wat het was. Je zou in deze tijd weleens willen horen wat voor plannen de partijen hebben voor na de verkiezingen, maar niets van dit alles. Ook het woord Gaza, waarover het meest recente gebakkelei toch is ontstaan, heb ik niet horen vallen, maar dat kan ik door mijn snelle vlucht naar Lubach hebben gemist.

Van Lubach heb ik ook maar een fragment gezien. Sinds hij weg is bij de publieke omroep, heb ik de indruk dat zijn programma nogal riekt naar verschaald bier en rode wijn die al te lang in een open fles heeft gestaan, maar dat is natuurlijk mijn vooroordeel jegens commerciële zenders.

Eerder op avond miste ik de documentaire Het geweten van Israël van Nadia Boussaid over Gaza, maar die heb ik vanmorgen teruggekeken. Hij heeft mij diep geraakt. De volkerenmoord die Israël onder leiding van Netanyahu pleegt zou niemand onberoerd moeten laten, zeker niet Nederland, dat altijd pretendeerde voorop te lopen als het ging om internationaal recht en dat nu keihard door het ijs is gezakt. Diep respect heb ik voor de Israëliërs die weigeren in het leger te gaan om niet medeplichtig te worden aan genocide. Diepe walging voor de verantwoordelijken voor de moord op onschuldige burgers, journalisten, vrouwen, kinderen. Diepe walging voor de man die ik hoorde zeggen ‘iedereen in Gaza is schuldig’.

Nu moet ik natuurlijk zeggen dat wat Hamas op 7 oktober deed ook verschrikkelijk is, anders gaat er altijd wel iemand roepen dat ik een antisemiet ben en een terroristische organisatie steun. Ja, wat er op 7 oktober 2023 is gebeurd is ook verschrikkelijk. Ik praat dat allerminst goed, maar misschien is het verstandig om eens terug te gaan in het verleden, na te gaan hoe de geschiedenis vanaf de stichting van Israël is verlopen, om te begrijpen waarom dit deel van het Midden-Oosten zoveel bloedig geweld kent en waarom er wellicht iets van waarheid zit in de stelling ‘Hamas is een schepping van Israël’.

Het geweten van Israel is hier terug te zien.

29 08, 2025

Rust zacht, Leo!

Door |2025-08-29T10:24:16+00:0029 augustus, 2025|Tags: |0 Reacties

Bij wijze van uitzondering een fragment uit mijn dagboeknotities van vandaag: “Woensdagavond is Leo Schellinger overleden. Er ging een schok door Dordrecht, wat goed te merken was op Facebook en in de plaatselijke pers. De kleine zanger en grote entertainer, ook geliefd oud-conciërge van de Statenschool, is niet meer. Nooit meer ‘Bring it on home to me’ op Big Rivers, waar hij maar liefst negentien keer optrad.

Ik kende Leo zestig jaar. Hij woonde een paar huizen verder van vrienden in de Leliestraat, waar ik hem voor het eerst ontmoette, een jaar voordat hij ging optreden met zijn eerste band. Ik was toen veertien, Leo vijftien. Woensdag is de uitvaart. Gaan we alweer afscheid nemen van een kleurrijke generatiegenoot.”

26 08, 2025

Ondanks de drukte

Door |2025-08-26T20:43:54+00:0026 augustus, 2025|Tags: , |0 Reacties

Ondanks alle drukte van deze week toch nog kans gezien een ‘praatje’ op mijn Youtube-kanaal te zetten. Op de een of andere manier vind ik het plezierig tegen een toch volkomen onbekend publiek te praten. Er komen soms aardige reacties binnen, op Youtube zelf, of op de ‘sociale’ media. Er zit ook weleens een onbeschaafde reaguurder tussen. Op zulke types reageer ik nooit, die flikker ik direct van mijn Facebook of Linkedin af. Op het laatst genoemde platform gebeurt dat overigens zelden.

18 08, 2025

Weinig schade

Door |2025-08-18T09:45:25+00:0018 augustus, 2025|Tags: , |0 Reacties

Twee weken geleden had ik een ongelukje met het rijwiel. Ik raakte heel licht de fietstas van de vriendin met wie ik op weg was, verloor mijn evenwicht en landde pontificaal bovenop mijn fiets. Weinig schade. Ja, de handel van de voorrem brak af, maar die levensgevaarlijke rem gebruik ik nooit, dus reparatie kan wachten tot mijn fietsenmaker terug is van vakantie. Verder had ik een kleine bloeduitstorting op het embonpoint en een schaafwondje op mijn voorhoofd.

Niets bijzonders dus, maar schaafwondjes zien er altijd erger uit dan ze zijn. Daarom heb ik even gewacht met het opnemen en op Youtube zetten van een nieuw ‘praatje’. Inmiddels is het wondje genezen en het praatje hier verschenen.

Er wordt ook aan een nieuw Boekenpraatje gewerkt, maar daarvoor is altijd enig leeswerk nodig en dat kost tijd. Ik denk dat het nieuwe eind september verschijnt, uiteraard weer over enkele historische werken. Collega Guus en ik zijn druk doende met de achttiende eeuw, maar ook andere perioden uit de geschiedenis blijven boeien. Dat hoor je in het praatje van deze week.

9 08, 2025

Spiegelbeeld

Door |2025-08-09T06:41:49+00:009 augustus, 2025|Tags: , |0 Reacties

Ik was er nog niet geweest, in het Depot van Boijmans in Rotterdam (in de volksmond De Pot). Een uniek, spiegelend gebouw in de vorm van een bloempot met op het dak een restaurant omringd door bomen en struiken. Binnenin is het voornamelijk doorzichtig, met hier en daar een glazen vloer waardoor je diep in het gebouw kijkt. Nogal een opgave voor iemand met hoogtevrees, zoals ik.

Ik heb het niet op hoogten en hoewel de ‘skyline’ van Rotterdam vanaf het dak van De Pot indrukwekkend is, houd ik het liever bij laagbouw. Ik hoop dan ook dat de megalomane plannen voor het Dordtse Maasterras niet door zullen gaan, al is er natuurlijk niemand die mij gaat dwingen in te trekken in een woontoren. Als ik moet kiezen tussen de Zalmhaventoren in Rotterdam of de Hofstraat in Dordrecht, dan wordt dat zonder aarzeling het laatste.

Ik heb mij zo goed en zo kwaad als mogelijk over mijn hoogtevrees heengezet en ben met het zweet in mijn handen door het gebouw gaan zwerven, samen met Lé, een goede vriendin. We hebben ook deelgenomen aan een rondleiding door een medewerkster. Dat bracht ons in een van de ruimten waar de collecties liggen een opgeslagen. Ik moest denken aan mijn bezoek, vorig jaar, aan het depot van de gemeente Dordrecht, nabij de Moerdijkbrug, waar ik ineens met een duizend jaar oude schedel in mijn handen stond. Hier mochten we, terecht, er liggen zeer kwetsbare voorwerpen, niets aanraken.

Na afloop zaten we nog even op een bank in het Museumpark en ontdekten we ons spiegelbeeld in De Pot. Op grote hoogte keken we vanaf de begane grond naar onszelf. Een bijzondere ervaring.

Foto: Lé Holshuijsen

30 07, 2025

Esthetisch geslaagd

Door |2025-07-30T09:18:39+00:0030 juli, 2025|Tags: , |0 Reacties

Maandagmiddag verscheen een clubje kleurrijk geklede dames op het terras van Centre Ville. Danseressen uit het noorden van Thailand, zo vernamen we desgevraagd. Waar en wanneer ze gingen dansen werd niet duidelijk, de dames glimlachten vriendelijk, maar waren verder weinig mededeelzaam.

Hun kleding was wel een groot contrast met de smakeloze lorren waarin veel Dordtse dames en heren zich op zomerdagen kleden. Al die mannen die voor joker lopen in belachelijke halfkorte broeken, sommigen met daaronder sandalen waarin de vreselijkst ogende sokken. Anderen met blote voeten, ook in sandalen, met uitzicht op zo’n reeks onverzorgde kalknagels.

Ook de dames kunnen er wat van. Hoeveel lillend vlees zie je op een middag niet op de Voorstraat lopen in veel te korte broekjes of rokjes die misschien leuk staan bij een tiener, maar niet bij een moeke van tegen de negentig kilo?

Ik heb ook een buik, maar die laat ik echt niet onder mijn t-shirt uit hangen. Een t-shirt draag ik alleen in de tuin, nooit op straat, maar dit terzijde. En dan hebben we ook nog die overdaad aan tatoeages. Goed, iedereen mag erbij lopen hoe hij of zij wil, maar ik hoef het niet allemaal esthetisch geslaagd te vinden.

25 07, 2025

Gladiolen

Door |2025-07-25T08:41:12+00:0025 juli, 2025|Tags: , |0 Reacties

Hoe die paar gladiolen in de tuin terecht zijn gekomen is me een raadsel, maar al jarenlang komen er enkele tot bloei. Ik vermoed dat Stella ze een keer heeft geplant. Dat moet dan achttien jaar of meer geleden zijn. Gisteren zag ik de eerste weer bloeien, er komen er nog een stuk of wat bij. Helaas is de vlinderstruik door een of andere ziekte getroffen. Hij bloeit wel een beetje, maar oogt nogal minnetjes. Ook de lavas, die altijd welig tiert, is aan het verbleken. De munt daarentegen groeit als nooit tevoren, evenals de klimroos.

Vijfenveertig jaar geleden kocht ik het huis waarin ik nog steeds woon, vooral vanwege de veranda. Die deed mij denken aan Nederlands-Indië, het land dat niet meer bestaat en waar ik ook nooit ben geweest, maar waarover ik veel heb gelezen en als nogal romantische jongeling veel heb gedroomd. De enige oud-kolonie van Nederland die ik uitgebreid heb bezocht was Suriname. Dat was een fantastische reis, maar niet lang daarna kwam 8 december 1982. Ik ben er nooit meer geweest en gezien mijn licht gevorderde leeftijd en afgenomen reislust, zal ik er ook wel niet meer komen. Toch denk ik nog vaak aan die verstilde ogenblikken aan de oever van de rivier, als de zon onderging op Stoelmanseiland.

Op zwoele zomeravonden zit ik graag op de veranda. Te lezen of zomaar wat te mijmeren. Een heel enkele keer steek ik daarbij weleens een klein sigaartje op. Een guilty pleasure die het leven dragelijk houdt.

18 07, 2025

Er staat weer een ‘praatje’ op Youtube.

Door |2025-07-18T11:38:30+00:0018 juli, 2025|Tags: , , |0 Reacties

Er staat weer een nieuwe ‘praatje’ op mijn Youtube-kanaal. Deze keer gaat het over de verregende Dordtse boekenmarkt, waaraan ik toch nog een positieve bijdrage kon leveren. Ook gaat het over het Big Rivers festival, dat dit jaar zijn 25e editie beleefde en ik spreek over het zeer leesbare boek Bobby-Dear van Lenny van Gessel, een uitgave van Avenir Publishing. En passant heb ik het over mijn medewerking aan een podcast van de Dordtse openbare bibliotheek over Johan de Witt, wiens vierhonderdste geboortejaar in Dordrecht uitgebreid wordt gevierd.

8 07, 2025

Forse boezem

Door |2025-07-08T11:07:54+00:008 juli, 2025|Tags: , , |0 Reacties

De Dordtse boekenmarkt, afgelopen zondag, is ongeveer letterlijk in het water gevallen door de vele regenval. Onze tuin was blij, maar verder was het vooral zuur als je bedenkt dat het de dagen ervoor schitterend zomerweer was. Op dinsdag zelfs zevenendertig graden, wat in het land weer tot de nodige hysterie leidde. Gezeur over hitteplannen en gemekker over wat bejaarden wel of niet moesten doen.

Ik zou in afwisseling met cabaretière Hilde de Jong optreden in de tuin van het Dordrechts Museum. Dat konden we gezien het weer gevoeglijk vergeten, maar het programma was verplaatst naar de wijnbar van Art & Dining (het museumrestaurant) en ietwat aangepast, omdat ook het Estudiantina Ensemble, dat op het Statenplein zou spelen, naar binnen was gehaald. We traden in plaats van drie keer allemaal twee keer op, wat resulteerde in een leuke, afwisselende middag, die afgesloten werd met swingende, Latijns-Amerikaanse muziek.

De wijnbar ziet uit op het gebouw waarin vroeger School Vest zat. Daar heb ik twee jaar lang op school gezeten en ik was er veel later kwekeling. Ik had in die dagen verkering met een meisje dat studeerde voor kleuterleidster. Toen was het idee om de kleuterschool samen te voegen met de lagere school tot basisschool nog niet geboren en was er voor kleuterleidsters een aparte opleiding, de KLOS. De directrice in die tijd viel op door een forse boezem. Ze verbood haar leerlingen tijdens de praktijklessen broeken te dragen. En dat in hetzelfde gebouw als de progressiefste Pedagogische Akademie van Nederland.

Ga naar de bovenkant