Blog – Pagina 9 – Kees Klok

4 11, 2025

Iconen

Door Kees Klok|2025-11-18T09:26:23+00:004 november, 2025|Tags: FC Dordrecht, herinneringen, Stella|0 Reacties

FC Dordrecht heeft gisteren thuis met 0-1 verloren van Almere. Dat betekent dat ze gezakt zijn naar de tiende plaats. Ik zag de wedstrijd op televisie. Daarna zapte ik wat en kwam zo langs een van die babbelprogramma’s: Pauw & De Wit. Ik ben even blijven hangen want in het publiek zat een onwaarschijnlijk mooie, jonge vrouw. Daarna tijdig naar bed gegaan.

Er was de hele avond op televisie veel aandacht voor het overlijden van Joost Prinsen. De ene icoon na de andere valt weg. Ik ben weliswaar geen icoon, maar je vraagt je soms af ‘wanneer ben ik aan de beurt?’

Vanmorgen om kwart over zeven op en eerst een pagina geschreven aan het literair dagboek IX. Daarna ontbeten. Op 4 december 1990 was ik bij een concert van The Pogues in Vredenburg in Utrecht, maar het dagboek vermeldt niet met wie. Ik ben het vergeten, maar ik vermoed met Gerrit en Thijs. Stella was in elk geval in Düsseldorf, waar ze moest waarnemen omdat de chef was teruggeroepen naar Athene.

Lees meer

2 11, 2025

Geweldig geslaagd!

Door Kees Klok|2025-11-02T12:37:54+00:002 november, 2025|Tags: reünie, Stedelijk Dalton Lyceum|0 Reacties

VWO6-geschiedenis 2008

Gisteren was ik bij de reünie van het Stedelijk Dalton Lyceum, locatie Overkampweg in Dordrecht, de plek waar ik de laatste elf jaren van mijn onderwijsloopbaan doorbracht. Het was een heel geslaagde en drukbezochte bijeenkomst. Heel veel oud-leerlingen en ook de nodige oud-collega’s. Ik kan de gesprekken die ik voerde niet tellen, maar wat was het fijn om zoveel oud-leerlingen te spreken en te horen hoe hun levens na het VWO zijn verlopen. Verrassend was het aantal meisjes dat huisarts is geworden, aanzienlijk meer oud-leerlingen dan ik me herinnerde zijn ook geschiedenis gaan studeren. Dat vervult je als oud-leraar geschiedenis altijd met een beetje bescheiden trots.

In een uitpuilend lokaal 201, mijn vroegere lokaal, gaf ik een minilesje over een aantal broodje aap-verhalen uit de geschiedenis van Dordrecht, wat erg leuk was om te doen. Zoals iedere schoolmeester vroeger had ik een krijtje op zak, maar een bord daarvoor ontbrak. Het is tegenwoordig allemaal ‘smartborden’ en elektronica wat de klok slaat, maar gelukkig hing er ook een bord waarop ik met een stift kon schrijven. Ik was het bordschrijven na zoveel jaren nog niet verleerd. We hebben veel gelachen en even ging de gedachte door me heen dat ik misschien maar weer moet gaan lesgeven. Hoewel, de bureaucratische rambam om het lesgeven heen en het dan weer moeten vergaderen, banden die gedachte snel weer uit.

De sfeer was uitstekend, evenals de organisatie (petje af!), en gelukkig waren alle reünisten boven de achttien dus werden er bier en een wijntje geschonken. Hoewel niet erg bevordelijk voor mijn rug was het geweldig erbij te zijn. Eenmaal thuis lag ik wel om tien uur al in bed. Tja, we houden het maar op de lichtgevorderde leeftijd.

Lees meer

25 10, 2025

Verliefd en verlegen

Door Kees Klok|2025-10-25T11:10:45+00:0025 oktober, 2025|Tags: boeken, herinneringen|0 Reacties

Deze week ben ik weer flink gevorderd met deel IX uit mijn serie literaire dagboeken. Ik zit nu op ruim 55.000 woorden en in november 1990. Nog even gedisciplineerd doorwerken en dan kunnen we aan de boekproductie gaan denken. Eerst komt dan nog het herlezen, schrappen en schaven. Vervolgens komt de externe redactrice in beeld, daarna volgt nog een kritische ronde en uiteindelijk het definitieve manuscript, de drukproeven, de correctie, het wonder van de geboorte en dan de publiciteit. Ik heb een kern van vaste lezers, voor wie ik het onder meer doe, maar die mag best een beetje uitgebreid worden.

In oktober 1990 was er een reünie waarop ik een aantal oud-schoolgenoten ontmoette. Daaronder Marianne, het mooiste meisje van de klas, waar ik indertijd heel erg verliefd op was. Ik schreef gedichten voor haar, die ik haar niet durfde sturen. Gelukkig maar. Het waren slechte gedichten. Ik vind het niet erg dat ze verloren zijn gegaan.

Marianne vertelde dat ze mij wel een interessante jongen vond, vooral omdat ik bij de schoolkrant zat en soms wat provocerende stukjes in het plaatselijke suffertje schreef. Ze vond me ook een beetje arrogant, omdat ik nooit wat tegen haar zei. Ik heb maar niet gezegd dat ik doodsbang was om afgewezen te worden als ik haar zou aanspreken. Puber, verliefd en verlegen. Beroerder kan het eigenlijk niet.

Lees meer

22 10, 2025

Wintertijd

Door Kees Klok|2025-10-22T14:01:26+00:0022 oktober, 2025|Tags: column, zomer- en wintertijd|0 Reacties

Op 26 oktober gaat de wintertijd weer in. Helaas. Ik heb een hekel aan dat verzetten van de tijd, ik heb vooral een hekel aan lange, donkere avonden en ik zie niet in waarom dat gedoe heden ten dage nog enig nut heeft. Voor mij niet in ieder geval, maar je moet mee in die onzin, dus voor ik op de 26e mijn bed in duik gaan alle klokken een uur achteruit, behalve eentje.

De keukenklok blijft doorgaan met de zomertijd. Dat is mijn bescheiden daad van verzet en het scheelt me de beklimming van een wankel trapje om bij het ding te komen. Mensen op licht gevorderde leeftijd moeten bij voorkeur geen dingen als keukentrapjes beklimmen hoorde ik eens op een bijeenkomst van gepensioneerden. Ook moet er rubber onder de druppelkleedjes rond het toilet, anders kun je tijdens het wateren een onverwachte smak maken. In de badkuip met douche kun je beter een rubberen mat leggen, dat voorkomt een fatale uitglijder en natuurlijk wordt een fietshelm aangeraden.

Gemakshalve heb ik mijn bad laten vervangen door een inloopdouche met de stroefst mogelijke antislipvloer. Alleen in het pied-à-terre in Thessaloniki loop ik nog risico bij het nemen van een stortbad. Een fietshelm? Nee, daarvoor ben ik te gehecht aan mijn hoeden, of bij storm en regen een pet. Op mijn hoofd geen ei, hoe verstandig het ook zou zijn. Ik krijg langzamerhand een tikje de schurft aan al dat verstandig zijn. Nu mijn herfsttij des levens langzamerhand begint aan te breken vind ik dat ik het recht heb een beetje onverstandig te leven. Om het leuk te houden. Niet dat zeikerige, maar wel een flinke borrel op zijn tijd. Zo komt een mens de duistere maanden van de naderende wintertijd wel door. Nou ja, dat hoop ik dan.

Lees meer

15 10, 2025

Unieke kans

Door Kees Klok|2025-10-15T14:03:04+00:0015 oktober, 2025|Tags: beeldende kunst, Griekenland, reizen|0 Reacties

Ik ben een liefhebber van de Haagse School en van de ‘Hollandse’ wolkenluchten die je tegenkomt op sommige schilderijen van Willem Roelofs, J.H. Weissenbruch of Gerard Bilders, om een paar namen te noemen. Soms kom je zo’n lucht op onverwachte plekken tegen. Begin mei was ik een paar dagen op het Griekse eiland Syros en daar zag ik, wandelend langs de haven, deze prachtige wolkenlucht.

Even vond ik het jammer dat ik qua tekenen nooit verder gekomen ben dan een hert bij een vijver aan een bosrand. Bedoeld ter illustratie van een fictieve biologieles aan wat toen nog de ‘lagere school’ heette. Gelukkig hebben smartphones tegenwoordig vaak heel behoorlijke camera’s, al vind ik fotograferen met mijn digitale spiegelreflex net even prettiger.

Op de achtergrond staat het hotel waar ik altijd logeer als ik Syros bezoek. Op een landtong met zicht op de haven en de zee. In de verte, op een half uur varen, doemt het eiland Tinos op. De volgende morgen ontbeet ik op het terras aan de zonovergoten haven. De rest van de dagen hebben we geen wolk meer gezien.

Lees meer

13 10, 2025

Literaire verrassing

Door Kees Klok|2025-10-13T11:06:28+00:0013 oktober, 2025|Tags: literair dagboek, literatuur, Stella|0 Reacties

Deel IX van mijn literaire dagboeken vordert gestaag. Ik zit nu op ruim 50.000 woorden en er komt nog het een en ander bij, want we zijn aangekomen in september 1990. We hebben net in Dordrecht onze bruiloft gevierd voor de Nederlandse en Engelse vrienden en familieleden. Het was een mooie, zwoele nazomeravond, zodat we ook de tuin en de veranda konden gebruiken, anders hadden we niet geweten waar we de vele gasten moesten laten. Stella heeft een paar dagen in de keuken gestaan om alle, uiteraard Griekse, hapjes klaar te maken. Ik mocht me daar niet mee bemoeien, ‘want jij hebt alleen maar verstand van Indisch en Surinaams eten.’ Dat at ze overigens graag. Doorgaans kookte Stella doordeweeks Grieks en maakte ik in de weekeinden iets Indisch of Surinaams. Tenzij we natuurlijk uit eten gingen, meestal bij Costa d’ Oro op de Voorstraat.

September kwam met een literaire verrassing. Maatstaf, toen een befaamd literair tijdschrift, zou drie gedichten van me plaatsen, maar toen de bewijsexemplaren arriveerden, bleken dat er vier te zijn. Later zouden Stella en ik er nog met enige regelmaat gedichten of vertalingen in publiceren.

Zou er nog iemand zijn van de jongere generaties die weet wat Maatstaf was? Ik vrees met grote vreze, gezien de droevige staat van het literatuuronderwijs op onze scholen. Met het geschiedenisonderwijs is het helaas niet anders gesteld. Vandaar het verontrustende aantal onwetende en onnozele kiezers. Je schrikt van de stompzinnige antwoorden die je soms krijgt als je mensen vraagt waarom ze in ’s hemelsnaam voor extremisten op rechts of links stemmen. Als je niets weet van de geschiedenis kun je er ook geen lering uit trekken.

Lees meer

7 10, 2025

Huwelijksreis

Door Kees Klok|2025-10-07T12:14:44+00:007 oktober, 2025|Tags: Griekenland, herinneringen|0 Reacties

Het werk aan literair dagboek IX heeft een poosje stilgelegen. Tja, mijn verblijf in Thessaloniki en bij terugkomst allerlei zaken die waren blijven liggen en geregeld moesten worden, maar vandaag ben ik weer met goede moed verder gegaan en met veel plezier. We zijn in het dagboek op huwelijksreis. Die ging naar Skiathos, Skopelos en Alonissos. Ik dacht mij daar veel van te herinneren, maar er zijn nogal wat details uit mijn geheugen weggezakt.

Vandaag zitten we op Skopelos, waar we aan de haven een uitstekend visrestaurant vonden. Al lezende en tijdens het bewerken van de aantekeningen dacht ik: ‘Konden we die reis nog maar eens overdoen.’ Wat voor indrukken zouden we nu opdoen, vijfendertig jaar verder? Veel meer toerisme, vrees ik, met de aanklevende ellende van megahotels aan de stranden en hoogbouw. Zou de citroenboom achter het huis waar we logeerden en waar we vrijuit van mochten plukken er nog staan? Zou dat charmante huis zelf er nog wel staan?

De reis voert ons in de komende dagen naar Alonissos, waar we optrokken met een bevriend echtpaar. Zij lerares Frans, een collega van Stella. Ze hadden een boot waarmee we naar afgelegen strandjes voeren. Soms zagen we zeeschildpadden en een enkele keer dolfijnen. Eigenlijk ben ik geen strandmens, ik ben vooral iemand van op het water en niet erin en dan al dat zand of die kiezelstenen, maar Stella baadde graag in zee en als ik er eenmaal in lag, was het toch ook wel een beetje aangenaam. Laat ik echter niet op de zaken vooruit lopen, morgen verder met het dagboek.

Ondertussen heb ik ook nog een nieuw boekenpraatje opgenomen. Dat vind je hier.

Lees meer

26 09, 2025

Cliché

Door Kees Klok|2025-09-26T09:56:44+00:0026 september, 2025|Tags: Griekenland, Stella, Thessaloniki|0 Reacties

De tijd vliegt, luidt het bekende cliché, maar clichés kunnen maar al te waar zijn. Precies een week geleden bood ik enkele Griekse vrienden een maaltijd aan in het onvolprezen familierestaurant Konaki, in de buurt van mijn pied-à-terre in Thessaloniki. Het was een heerlijk zwoele avond na een mooie zomerdag, waarop we volop genoten van de gastvrijheid van eigenaar Dimitris en zijn dochter.

De zondag daarna vloog ik naar het winderige Nederland, waar ik voorlopig ben. Er moet historisch onderzoek worden gedaan, er staan lezingen op de agenda, er moet worden geschreven en tussendoor treed ik ook met plezier op als stadsgids in Dordrecht, maar ik ben me alweer aan het bezinnen op het volgende verblijf in Thessaloniki, dat zeker niet al te lang op zich zal laten wachten.

Hoewel ik zowel daar als in Dordrecht veel vrienden heb, en me dus in beide steden zeer thuisvoel, liggen de dierbare herinneringen aan Stella toch vooral in Thessaloniki. Drie van de vier vrienden waarmee ik at waren in haar tijd medestudenten aan de Aristoteles Universiteit. Het is troostend om met hen herinneringen aan haar op te halen.

Lees meer

22 09, 2025

Alfa en omega

Door Kees Klok|2025-09-22T06:11:52+00:0022 september, 2025|Tags: Thessaloniki|0 Reacties

Een zangeres op straat met een stem waarmee ze beslist op het podium hoort. Daarachter een ‘zomaar even’ op de stoep geparkeerde vrachtwagen, met helemaal op de achtergrond de alfa en de omega van mijn gelukkige jaren met Stella, de Agia Sofia. Een septemberdag waarop het nog gewoon dertig graden werd in het hart van Thessaloniki.

Gisteren ben ik voor de rest van de herfst naar het winderige vaderland gevlogen. Vanmorgen heb ik voor het eerst sinds vele weken de verwarming aangezet. In Dordrecht worden vandaag de vloedschotten uitgeprobeerd, langs de huizenrij op de Voorstraat, die het eiland voor het water moeten behoeden. Hopelijk worden de gemeentewerkers niet omver gereden door kleuters op fatbikes. Wat heb ik die vooral niet gemist in Thessaloniki!

Lees meer

17 09, 2025

Oedeem

Door Kees Klok|2025-09-17T10:39:52+00:0017 september, 2025|Tags: literatuur, Stella, Thessaloniki|0 Reacties

Gisteren werd eindelijk de koffer gebracht. Iemand in Amsterdam had hem waarschijnlijk over het hoofd gezien. Goed dat ik ook een foto van de eerste boarding card, die van de geschrapte vlucht, naar Aegean Airways heb gemaild, samen met een gedetailleerde beschrijving van de koffer. Nog geen uur later kreeg ik een telefoontje dat hij op Schiphol was gelokaliseerd. Enfin, eind goed al goed.

Vandaag heb ik Stella’s mooie gedicht De nimf van het noorden, over Thessaloniki, op Facebook gezet. De Griekse versie, met daarbij een link naar University Studio Press, waar haar Griekse dichtbundel nog steeds te bestellen is. Op verschillende internet sites staan gedichten van haar. Negen van de tien keer zonder mij eerst iets te vragen, maar dat vind ik niet erg. Het is veel belangrijker dat haar gedichten gelezen worden en vaak weten die mensen, die het uit enthousiasme doen en niet voor het gewin, niet dat ik de rechthebbende ben.

Maandag met Claudia Damen, die onderweg was naar een workshop voedselfotografie in Afytos, de stad in geweest. Eerst naar Bazaar, waar ik heel lang niet was geweest, en daarna naar Odysseas, waar we uitstekend hebben gegeten. Net daarvoor kreeg ik ineens wat oedeem onder mijn rechteroog. Beetje hinderlijk, maar inmiddels is het slinkende. De oorzaak is waarschijnlijk een strontje op mijn ooglid. ‘Altijd wat en zelden wat goeds’, zou mijn moeder zeggen. De foto bij Bazaar is door een vriendelijke Duitser uit Oost-Friesland gemaakt.

Lees meer

Blog van Kees