klok-2023

Over Kees Klok

Deze auteur heeft nog geen informatie verstrekt.
So far Kees Klok has created 235 blog entries.

Buitenkans

Even een dagje rust voor we weer een drukke week ingaan. Gisteren was ik bij goede vrienden op een verjaardag. Het kroonjaar werd gevierd met een voortreffelijk Indisch buffet. Je kunt op alle mogelijke manieren denken over het koloniale verleden, maar op culinair gebied hebben we er mooie dingen aan overgehouden.

’s Morgens had ik een cruisetour met gasten uit de Engelstalige wereld. De meesten bleven nog een poosje in de stad, voordat ze weer naar het schip gingen. Met een klein groepje liep ik terug. We hadden een boeiend gesprek over architectuur, naar aanleiding van wat ik vertelde over de stadssanering in Dordrecht van de jaren zestig, die gepaard ging met een groot gebrek aan respect voor de geschiedenis van de stad. Gelukkig kwam daar een kentering in halverwege de jaren zeventig. We mogen vooral de PvdA daar nog steeds dankbaar voor zijn.

Ik moest mijn gasten naar de Lange Wantijkade brengen, een onaangename plek om toeristen te ontvangen, ik blijf het zeggen, maar je hebt er dichtbij wel de molen en het Energiehuis, beide goed voor een interessant verhaal. De molen was open en er werd ook gemalen. Een buitenkans voor enkele gasten die niet te moe waren van de wandeling. Mooi om de saaiheid van het Lijnbaangebied en de hondenstront langs de kade snel te vergeten.

Door |2025-12-14T13:25:33+00:0014 december, 2025|Tags: , |0 Reacties

Italiaanse brandy

Gisteren raakten we in Centre Ville in gesprek met een groepje Amerikaanse toeristen. Ze hadden net een wandeling met een collega gids achter de rug en waren enthousiast over Dordrecht. Leuk hen nog even te kunnen vertellen dat mijn grootvader in het pand van Centre Ville is geboren. Dat was in 1891. Ik heb zijn geboorteacte gevonden in het archief. Het klopt precies. Het is een verhaal dat ik wel meer vertel als ik mensen in Centre Ville spreek.

We namen met een ‘merry Christmas’ en een ‘happy new year’ afscheid. Of het werkelijk een happy 2026 wordt met Trump in het Witte Huis vraag ik me af, maar daar hebben we het maar niet over gehad.

Ik was vast van plan om thuis te koken, alles daarvoor lag al klaar op het aanrecht, maar toch kwam ik met een vriendin terecht bij Costa d’ Oro. Het was weer goed toeven in de oudste pizzeria van de oudste stad van Holland. De herinneringen daar stapelen zich op. Het was het eerste restaurant waar ik met Stella at, toen ze voor het eerst naar Nederland kwam en het laatste waar we aten voor ze overleed. Ik kwam er voor het eerst met vrienden na een weekend in Parijs, in het vroege voorjaar van 1973, en ik kom er nog altijd. Helaas is een aantal van die vrienden inmiddels ook overleden. Dat stemt soms wat weemoedig en dan neem ik maar snel een Vecchia Romagna, een niet te versmaden Italiaanse brandy. Dat helpt altijd.

Door |2025-12-09T11:17:17+00:009 december, 2025|Tags: , |0 Reacties

Buskruit

Gisteren een rondleiding gehad in een deel van wat ooit ’s lands wapenarsenaal was, aan de Houttuinen in Dordrecht. In 1790 gebouwd, meen ik te hebben onthouden, op de plaats waar ook eerder al magazijnen van het leger stonden. Buskruit naast de Grote Kerk. Ik moest even denken aan de ontploffing van het kruitschip in Leiden, in 1807, maar gelukkig staat de Grote Kerk er nog. Nu en dan valt een steen uit de toren, maar daarover schreef de krant geruststellend dat de constructie veilig was. In Rome is onlangs een middeleeuwse toren ingestort. Daarvoor hoeven we, als we de BOGA’s (de Boven Ons Gestelde Autoriteiten) mogen geloven, niet te vrezen.

Het was een buitenkans zo’n stuk erfgoed tijdens de restauratie van binnen te bekijken. Dank aan de huidige eigenaar en mijn collega stadsgids Pieter van Loon. Ik vond alleen de nogal uitgesleten trap naar de tweede etage een tikje eng. Dat komt door mijn rug en mijn leeftijd. Eenmaal boven zag ik een meisje met lichte tred dezelfde trap op huppelen en door een deur verdwijnen naar de belendende horecazaak. Die heette vroeger De Kazerne, een verkeerde naam, want het arsenaal was nooit een kazerne.

De Kazerne had een nachtvergunning. Nachthoreca trekt types aan die je liever niet wilt in je stad. Ik moest denken aan het voormalige café Noordzicht, dat wij ‘Nooitdicht’ noemden. Het is verdwenen, evenals vermaarde etablissementen als Sprankje Groen en Wolkje Blauw. Mijn overgrootvader had tot 1946 een kroeg op de hoek van de Nieuwbrug en de Wijnstraat. Die sloot hij als het avond werd. Hij was nogal matineus ingesteld. Later zat daar nog een tijdje de Lord Lister. Ook verdwenen in wat schrijver L.H. Wiener zo mooi ‘de mist der mensen’ noemt.

Door |2025-12-08T11:14:47+00:008 december, 2025|Tags: , |0 Reacties

Merkwaardig verhaal

Het was een bijzondere week. Veel cruisetours. Erg leuk om te doen, maar ik ben nu wel even toe aan de komende twee dagen rust. Het prettigst voor de gasten is als hun schip aan de Merwekade ligt of aan de Buitenwalevest. De Lange Wantijkade is stukken minder. Dan komen ze terecht in een dodelijk saaie buurt met de nodige hondenstront en zicht op een lelijk flatgebouw met volop rommel op de (met glas afgedekte) balkons. Vandaar moet je een eind door de saaiheid lopen om in het stadscentrum te komen. Wie ooit bedacht heeft dat dit een goede plek is om gasten te verwelkomen heeft volgens mij nog nooit vanaf daar gegidst. Ik vermoed een ambtenaar die de kade helemaal niet kent. Geen reclame voor de stad.

Donderdag gaf René Hissink een bijzonder kroegcollege in Visser. Een stoomcursus in cultuurverschillen. Het was buitengewoon interessant en leerzaam. Hij komt hopelijk in een volgend seizoen nog eens terug. In januari komt de geschiedenis van de fotografie aan bod, door Marian Vermeeren. Dat belooft ook weer een boeiende avond te worden.

Vrijdag was de naamdag van mijn zwager Savvas. Gebeld om hem ‘chronia polla’ te wensen. Hij vertelde dat onze Griekse boekhoudster een ander kantoor heeft betrokken, maar dat het telefoonnummer ongewijzigd is. Ze neemt door drukte niet vaak de telefoon op. Dat zou moeten verklaren waarom ik haar al een paar weken niet kan bereiken. Een merkwaardig verhaal, maar ik zal het begin januari wel weer eens proberen. Laat eerst de drukke decembermaand maar voorbij gaan.

Door |2025-12-07T12:40:20+00:007 december, 2025|Tags: |0 Reacties

Magisch eiland

Kafeneion ‘Ta Therma’, Samothraki

Hoewel ik nog niet helemaal klaar ben met het herzien van het manuscript van literair dagboek IX ben ik al wel begonnen om te zoeken naar een geschikte foto voor het voorplat. Zodoende kwam ik op het magische eiland Samothraki terecht, waar ik acht jaar geleden voor het laatst was. Alleen en in het voorseizoen. Er was nog weinig open in Loutros, waar ik een huisje had gehuurd, maar de rust beviel me wel en mijn favoriete kafeneion, Ta Therma, was gelukkig open. De reis is een beetje ingewikkeld. Je moet met de trein of bus van Thessaloniki naar Alexandroupolis en vandaar over met de boot. Die vaart niet iedere dag, althans toen niet. Daarom moest ik overnachten in Alexandroupolis, maar die stad beviel zo goed dat ik op de terugweg ook nog een nachtje ben blijven hangen.

Samothraki, ik ben er een aantal malen met Stella geweest en na haar overlijden een keer met vrienden Kostas en Vassiliki. Ik moest bij het zien van de foto’s even de neiging onderdrukken om direct in het voorjaar een hotel of huisje te boeken, maar wie weet. De laatste keer reisde ik met een bus van de KTEL. Prima vervoer, maar ik hou toch meer van de trein, ondanks dat die in Griekenland niet de veiligste van Europa is.

Vanmorgen weer naar de fysio geweest. Hard nodig met dit weer, dat mijn rug allesbehalve goed doet. Ik kan er weer een weekje tegen. Daarna boodschappen gedaan. Het moet maar eens uit zijn met al dat zondige buitenshuis eten, al verheug ik me nu al op de stamppot, morgen, bij Visser. Voorlopig staat er een pan babi ketjap te pruttelen, bereid volgens Surinaams recept.

Door |2025-12-02T15:10:13+00:002 december, 2025|Tags: , |0 Reacties

Misschien houden ze het droog

Vanmorgen een ellendige, snijdende wind, waardoor het veel kouder aanvoelde dan het eigenlijk was. Slecht voor de rug en de gewrichten. Morgen snel naar de fysiotherapie. De voorspelde regen bleef uit tot het ogenblik dat ik begon te denken aan de kroeg. Die heb ik maar eens een keer overgeslagen. Nat regenen op de terugweg is minder vervelend, dan trek je thuis gewoon iets droogs aan.

Waar het ook flink kan regenen is Suriname. Dat heb ik indertijd ervaren. De koning en koningin zijn er nu op staatsbezoek. Ik was er in een ander seizoen, dus misschien houden ze het droog. Ik herinner me ons bezoek aan de granman van de Saramaccaners, die een groot portret van Juliana en Bernhard aan de muur had. Suriname was al zeven jaar geen kolonie meer, maar het koningshuis was nog populair. Ik ken ook Nederlanders die een foto van Claus en Beatrix aan de wand hebben. Het leek me beter om in Paramaribo maar niet al te luid te verkondigen wat ik van de monarchie vind.

Na het avondeten de documentaire bekeken die ze op Cyprus hebben gemaakt over Stephanos Stephanides. Hij staat op Youtube. Een groot dichter van wie ik werk in het Nederlands heb vertaald. Stella nam hem op in onze bloemlezing over Cypriotische literatuur Wij wonen in een taal (Kruispunt, Brugge 2004). We hebben hem verschillende keren in Nicosia ontmoet. Door de documentaire voel ik het verlangen opkomen weer eens naar Cyprus te gaan.

Door |2025-12-01T21:21:03+00:001 december, 2025|Tags: , , |0 Reacties

Buiten de deur

Geluisterd naar Onvoltooid Verleden Tijd van de VPRO. Een geweldig programma. Hopelijk wordt het bij de schandalige bezuinigingen op de publieke omroep gespaard. Ondertussen verder gewerkt aan het literair dagboek. In december zal het daar minder van komen, want het wordt in allerlei opzichten een drukke maand.

In het dagboek staat ons huis te koop. We wilden voorlopig gaan huren, tot zich een koophuis zou aandienen in een buurt waarvoor de gemeente geen megalomane plannen had. Die plannen zijn al lang van de baan, gelukkig. In het volgende dagboekdeel, dat ik over een jaar of twee verwacht, gaat de verkoop niet door. We konden een maisonnette huren in het Achterom, maar we vonden die straat zo stuitend lelijk en de maisonnette zo uitgewoond, dat we het huis onmiddellijk uit de verkoop hebben gehaald. Dat kostte een paar honderd gulden, maar ik ben nog altijd blij met die beslissing. Over drie maanden woon ik hier zesenveertig jaar. In die tijd heb ik de buurt alleen maar prettiger zien worden.

Voor ik de deur uit ga, ga ik koken. Ik ken mezelf. Als het gezellig is in de stamkroeg heb ik daarna meestal geen zin meer om in de keuken te staan en eet ik buiten de deur, maar de drankvoorraad moet node worden aangevuld en de feestdagen komen eraan. Het wordt Indisch vandaag. Toen Stella nog leefde, kookte zij doordeweeks meestal Grieks. Ik kookte in de weekeinden. Indisch, Surinaams of India’s, tenzij we besloten uit eten te gaan. Dan werd het vrijwel altijd Italiaans, bij Costa d’ Oro.

Door |2025-11-30T12:43:32+00:0030 november, 2025|Tags: , |0 Reacties

Vrienden

Job Degenaar draagt voor.

Gisteren de hele dag in de stad doorgebracht. Allereerst in de bibliotheek bij ‘Koffie met…’ waar de veertigste sterfdag van C. (Kees) Buddingh’ werd herdacht. In een stampvolle Blauwe Kamer hield Ton Delemarre een  pleidooi voor een dubbelstandbeeld van Buddingh’ en Otto Dicke. Biograaf Wim Huijser vertelde over Buddingh’ en zijn werk. Hij droeg daarbij een aantal van Buddingh’s gedichten voor, met ongeveer dezelfde intonatie van Kees zelf. Mooi om te horen.

Vriend en kunstbroeder Job Degenaar, die helemaal voor Buddingh’ uit Lemmer was gekomen, las het gedicht dat hij schreef voor de bundel De Blauwbilgorgel 65 jaar! (uitgeverij Liverse 2007). Na afloop dronken we koffie bij Centre Ville, het geboortehuis van mijn grootvader. Job nam daarna deel aan de Buddingh’-wandeling die ’s middags plaatsvond, ik verkaste naar Het Magazijn voor een ontmoeting met vriendin Lé. Ze liet foto’s zien van het werk waarmee ze op het ogenblik bezig is in haar atelier in het naburige Pictura.

Na afloop wederom naar Centre Ville gefietst, waar we vaak op maandag met vrienden bijeenkomen, omdat Visser, zoals te veel horeca in Dordrecht, op die dag gesloten is. Ondanks het verwarmde terras was het binnen aangenamer. We dronken een borrel op de verjaardag van vriendin Gerrie.

Tenslotte met vriendin Wil en haar kleindochter gegeten bij Costa d’ Oro. Een heerlijke pizza met extra pepers en knoflook. Zondag at ik ook al pizza, bij Olivia, waar het eveneens warm en gezellig was, met collega en vriend Erick Kila, met wie ik naar Inter Amicos was geweest, dat het toneelstuk De Gallileistraat speelde in hun intieme theater in de Christiaan de Wetstraat, waar ze onlangs de foyer mooi verbouwd hebben. Het is vooral in de donkere dagen voor kerst prettig veel vrienden te hebben.

Door |2025-11-26T12:11:30+00:0025 november, 2025|Tags: , , |0 Reacties

Slecht humeur

Vanmorgen in het nieuws het bericht dat het bedrijf dat onze DigiD beheert in buitenlandse, Amerikaanse, handen dreigt te vallen. Onbegrijpelijk dat de overheid zo’n dienst niet zelf heeft opgezet. Onbegrijpelijk dat wordt toegestaan dat zo’n vitaal deel van onze infrastructuur aan een ander land wordt uitgeleverd. Het rotsvaste vertrouwen van de generatie van mijn ouders in de Verenigde Staten is allang verdampt. Onder Trump is het een onbetrouwbare bondgenoot geworden. Is het nog wel een bondgenoot?

Eigenlijk moet ik stoppen om ’s morgens na het opstaan direct het radionieuws aan te zetten en bij het ontbijt de krant te lezen. Het is slecht voor mijn humeur, maar je kunt het je niet veroorloven niet op de hoogte te zijn. Wie niet of slecht is geïnformeerd kan al snel slachtoffer worden van de leugens van extremisten en complothalvegaren.

Gisteravond was ik bij Oud-Dordrecht, waar Marianne Eekhout, conservator geschiedenis bij het Dordrechts Museum, de Johan de Witt-lezing hield. Een boeiend verhaal, een kijkje achter de voordeur van Johan de Witt. Zoals meestal was het in de Trinitatiskapel. Een prachtige ruimte, maar met een akoestiek van likmevestje en stoelen die vreselijk zijn voor mijn rug. De gezellige borrel achteraf maakte echter veel goed.

Door |2025-11-21T09:44:31+00:0021 november, 2025|Tags: , , , |0 Reacties

Code

Foto: Lé

Nachtvorst na een verregende dag. Dat betekent weer allerlei codes in delen van het land. Zou iemand zich daar nu werkelijk iets van aantrekken? Een paar weken geleden kwam er zo’n waarschuwing omdat een storm over het land zou trekken. Het zal ongetwijfeld op sommige plekken hard hebben gewaaid, maar op ons eiland viel het alles mee, een windje, dat was het wel.

Twee dingen waar ik slecht tegen kan: winters weer en vergaderen. In deel IX van het literair dagboek, waaraan ik dagelijks braaf werk (we halen publicatie in het voorjaar wel), moet ik vaak vergaderen. Te vaak. Eerlijk gezegd waren dat vergaderen en het inkorten met een week van de zomervakantie belangrijke redenen om een punt achter mijn loopbaan in het onderwijs te zetten. Altijd weer die mannetjes en vrouwtjes, mannetjes vaker, die tijdens de rondvraag toch nog eens een plasje moesten doen over een onderwerp waarover allang was besloten, altijd weer een kletsmeier die over niet ter zake doende dingen begon, altijd weer een haantje dat zichzelf te graag hoorde praten.

Toch was ik gisteren weer eens op een vergadering. In Pictura, het oudste Teekengenootschap van Nederland. Daar ben ik kunstlievend lid van. Het was vooral koud in de vergaderruimte, want hoe verwarm je met winters weer een kolossaal zestiende eeuws gebouw? De kille zit was echter de moeite waard. Aan het einde ging het over kunst. Goede vriendin Lé gaf een presentatie van haar werk en die was geweldig. Daarna gingen we samen met een nazaat van Abraham van Strij, in 1774 een van de vier oprichters van Pictura, borrelen in een nabij gelegen etablissement. Dat zit in een goed verwarmd pand uit 1902 met een fraaie Jugendstil-gevel.

Door |2025-11-20T10:08:10+00:0020 november, 2025|Tags: , |0 Reacties
Ga naar de bovenkant