historicus en letterkundige

Blog van Kees

25 11, 2025

Vrienden

Door |2025-11-26T12:11:30+00:0025 november, 2025|Tags: , , |0 Reacties

Job Degenaar draagt voor.

Gisteren de hele dag in de stad doorgebracht. Allereerst in de bibliotheek bij ‘Koffie met…’ waar de veertigste sterfdag van C. (Kees) Buddingh’ werd herdacht. In een stampvolle Blauwe Kamer hield Ton Delemarre een  pleidooi voor een dubbelstandbeeld van Buddingh’ en Otto Dicke. Biograaf Wim Huijser vertelde over Buddingh’ en zijn werk. Hij droeg daarbij een aantal van Buddingh’s gedichten voor, met ongeveer dezelfde intonatie van Kees zelf. Mooi om te horen.

Vriend en kunstbroeder Job Degenaar, die helemaal voor Buddingh’ uit Lemmer was gekomen, las het gedicht dat hij schreef voor de bundel De Blauwbilgorgel 65 jaar! (uitgeverij Liverse 2007). Na afloop dronken we koffie bij Centre Ville, het geboortehuis van mijn grootvader. Job nam daarna deel aan de Buddingh’-wandeling die ’s middags plaatsvond, ik verkaste naar Het Magazijn voor een ontmoeting met vriendin Lé. Ze liet foto’s zien van het werk waarmee ze op het ogenblik bezig is in haar atelier in het naburige Pictura.

Na afloop wederom naar Centre Ville gefietst, waar we vaak op maandag met vrienden bijeenkomen, omdat Visser, zoals te veel horeca in Dordrecht, op die dag gesloten is. Ondanks het verwarmde terras was het binnen aangenamer. We dronken een borrel op de verjaardag van vriendin Gerrie.

Tenslotte met vriendin Wil en haar kleindochter gegeten bij Costa d’ Oro. Een heerlijke pizza met extra pepers en knoflook. Zondag at ik ook al pizza, bij Olivia, waar het eveneens warm en gezellig was, met collega en vriend Erick Kila, met wie ik naar Inter Amicos was geweest, dat het toneelstuk De Gallileistraat speelde in hun intieme theater in de Christiaan de Wetstraat, waar ze onlangs de foyer mooi verbouwd hebben. Het is vooral in de donkere dagen voor kerst prettig veel vrienden te hebben.

21 11, 2025

Slecht humeur

Door |2025-11-21T09:44:31+00:0021 november, 2025|Tags: , , , |0 Reacties

Vanmorgen in het nieuws het bericht dat het bedrijf dat onze DigiD beheert in buitenlandse, Amerikaanse, handen dreigt te vallen. Onbegrijpelijk dat de overheid zo’n dienst niet zelf heeft opgezet. Onbegrijpelijk dat wordt toegestaan dat zo’n vitaal deel van onze infrastructuur aan een ander land wordt uitgeleverd. Het rotsvaste vertrouwen van de generatie van mijn ouders in de Verenigde Staten is allang verdampt. Onder Trump is het een onbetrouwbare bondgenoot geworden. Is het nog wel een bondgenoot?

Eigenlijk moet ik stoppen om ’s morgens na het opstaan direct het radionieuws aan te zetten en bij het ontbijt de krant te lezen. Het is slecht voor mijn humeur, maar je kunt het je niet veroorloven niet op de hoogte te zijn. Wie niet of slecht is geïnformeerd kan al snel slachtoffer worden van de leugens van extremisten en complothalvegaren.

Gisteravond was ik bij Oud-Dordrecht, waar Marianne Eekhout, conservator geschiedenis bij het Dordrechts Museum, de Johan de Witt-lezing hield. Een boeiend verhaal, een kijkje achter de voordeur van Johan de Witt. Zoals meestal was het in de Trinitatiskapel. Een prachtige ruimte, maar met een akoestiek van likmevestje en stoelen die vreselijk zijn voor mijn rug. De gezellige borrel achteraf maakte echter veel goed.

20 11, 2025

Code

Door |2025-11-20T10:08:10+00:0020 november, 2025|Tags: , |0 Reacties

Foto: Lé

Nachtvorst na een verregende dag. Dat betekent weer allerlei codes in delen van het land. Zou iemand zich daar nu werkelijk iets van aantrekken? Een paar weken geleden kwam er zo’n waarschuwing omdat een storm over het land zou trekken. Het zal ongetwijfeld op sommige plekken hard hebben gewaaid, maar op ons eiland viel het alles mee, een windje, dat was het wel.

Twee dingen waar ik slecht tegen kan: winters weer en vergaderen. In deel IX van het literair dagboek, waaraan ik dagelijks braaf werk (we halen publicatie in het voorjaar wel), moet ik vaak vergaderen. Te vaak. Eerlijk gezegd waren dat vergaderen en het inkorten met een week van de zomervakantie belangrijke redenen om een punt achter mijn loopbaan in het onderwijs te zetten. Altijd weer die mannetjes en vrouwtjes, mannetjes vaker, die tijdens de rondvraag toch nog eens een plasje moesten doen over een onderwerp waarover allang was besloten, altijd weer een kletsmeier die over niet ter zake doende dingen begon, altijd weer een haantje dat zichzelf te graag hoorde praten.

Toch was ik gisteren weer eens op een vergadering. In Pictura, het oudste Teekengenootschap van Nederland. Daar ben ik kunstlievend lid van. Het was vooral koud in de vergaderruimte, want hoe verwarm je met winters weer een kolossaal zestiende eeuws gebouw? De kille zit was echter de moeite waard. Aan het einde ging het over kunst. Goede vriendin Lé gaf een presentatie van haar werk en die was geweldig. Daarna gingen we samen met een nazaat van Abraham van Strij, in 1774 een van de vier oprichters van Pictura, borrelen in een nabij gelegen etablissement. Dat zit in een goed verwarmd pand uit 1902 met een fraaie Jugendstil-gevel.

18 11, 2025

Toiletpapier

Door |2025-11-18T10:21:45+00:0018 november, 2025|Tags: , , |0 Reacties

Ik laat me niet graag meeslepen door de waan van de dag en de paniek die rondwaart door Europa. Ja, er kan best een keer een natuurramp gebeuren en de Russen voeren oorlog in Oekraïne, dat is duidelijk, maar is dat een voorbode van een aanval op de rest van Europa? Ik geloof er weinig van.

Nee, Poetin is geen lieverdje. Hij onderdrukt zijn volk, laat mensen die hem hinderen uit ramen gooien of vergiftigen, voert oorlog in Oekraïne en stuurt misschien wel eens een paar drones richting België, al heb ik er vorige week tijdens mijn bezoek aan de buren niet eentje gezien. Tevergeefs liep ik de hele dag en avond rond met mijn verrekijker. Of hij op honderden miljoenen westers gevormde onderdanen zit te wachten die hem, op aanhangers van FvD en Wilders na, allerminst naar de mond zullen praten, vraag ik me af.

Een natuurramp, en dan denken we in Nederland natuurlijk direct aan een watersnood, lijkt me een reëler gevaar dan een Rus in de achtertuin. Met die dreiging leven we echter al eeuwen. Wonderlijk dus die plotselinge paniek, dat getetter in de media over noodpakketten en weet ik al niet wat. Ik denk aan de recente coronapaniek, toen iedereen naar de winkel rende om toiletpapier te hamsteren. Dat heeft goed geholpen.

17 11, 2025

Bij de Zuidhaven

Door |2025-11-17T10:53:16+00:0017 november, 2025|Tags: , |0 Reacties

De reünie van het Stedelijk Dalton Lyceum is alweer zestien dagen geleden. Ik geniet nog een beetje na van al die leuke ontmoetingen. Toen ik er nog lesgaf, werd aan het eind van het jaar altijd een fietstocht georganiseerd door de Dordtse Biesbosch. Een tocht met opdrachten, gemaakt door de sectie aardrijkskunde, want er moest ook worden geleerd. Ik stond tijdens de laatste tocht voor mijn pensionering met een paar collega’s langs de route om de fietsende jeugd zonodig op weg te helpen.

Een van de fietspaden stond wegens hevige regenval onder water. Verstandige leerlingen, meestal meisjes, reden een stukje om, stoere leerlingen, vaak jongens, gingen er dwars doorheen, met alle druipende gevolgen van dien. Gelukkig werkte het weer die dag mee. Er werd veel gelachen.

Het was in de buurt van de Zuidhaven. Als je in de richting van het Hollands Diep keek, zag je de stille, groene polders. Keek je in de richting van het gemaal, dan doemden op veel te korte afstand de flats van Sterrenburg op. De bebouwing mag niet over de Zeedijk, hebben we ooit afgesproken, maar met de overambitieuze plannen van de overheid voor dit eilandje van krap vijfennegentig vierkante kilometer, duizenden inwoners erbij, vrees ik voor de toekomst het ergste.

15 11, 2025

Een rokerig café

Door |2025-11-18T09:31:06+00:0015 november, 2025|Tags: , , |0 Reacties

De fiets naar de fietsenmaker gebracht voor het jaarlijkse onderhoud. Daarna de bus terug genomen. Er was een tijd dat ik een hekel had aan de bus, maar die is voorbij. Af en toe heb je een aardig praatje met een medepassagier en de halte is pal om de hoek, twee minuten van huis. Leve het gemak. Gisteravond moest ik door de regen naar huis fietsen. Ik kwam zeiknat aan. Vanmorgen was mijn broek nog vochtig.

Ik vraag me af waarvoor we reinigingsrechten betalen. De gemeente laat al het afgevallen blad van de bomen tegenwoordig op straat liggen, waardoor sommige trottoirs in een gevaarlijk gladde blubberzooi zijn veranderd. Het is geen gezicht, maar wel een extra reden om de bus te nemen.

Gekookt, want ik ken mezelf. Als ik eenmaal gezellig in de kroeg zit heb ik geen zin meer om te koken, maar iedere dag buiten de deur eten wordt op de duur iets te begrotelijk.

Vandaag houdt Sinterklaas zijn intocht. Dat betekent dat de donkere dagen voor kerst weer zijn aangebroken, met daarna die vreselijke maanden januari en februari. Negenenvijftig dagen achtereen een troosteloze maandag. Als het een schrikkeljaar is komt er zelfs nog een dag bij. Ik twijfel of ik de kunstkerstboom zal uitpakken en optuigen. Het oogt wel gezellig, maar het is ook een gedoe en op gedoe zit ik niet te wachten. Waar ik evenmin op zit te wachten zijn die vreselijke, Amerikaanse kerstliedjes, met als grootste verschrikking Jinglebells.

Toen ik kind was had je net voor kerst een paar koopavonden. De enige van het jaar. Dan nam mijn vader me mee naar de Hema, waar we een worst kochten, die ter plekke werd genuttigd. Dat vond ik geweldig. Tegenwoordig moet er van de overheid minder vet in die worsten en vind ik ze niet meer te vreten. Ik heb al heel lang geen sigaar meer opgestoken, maar tijdens deze donkere dagen verlang ik erg terug naar een warm, rokerig café.

11 11, 2025

Stoere meisjes

Door |2025-11-18T09:29:59+00:0011 november, 2025|Tags: , |0 Reacties

Even op de Reeweg sambal-saucijzen- en kaasbroodjes gehaald. Vier dagen lunch voor negen euro. Het is een goede bakker, maar op maandag gesloten. Dat was ik gisteren even vergeten. ’s Middags moest ik naar de mondhygiëniste. Voor het gemak maar een keer niet geluncht. Ik nam de bus omdat ik geen zin had om tegen de wind in te fietsen. Moet ik een elektrische fiets kopen? Ik twijfel.

De behandeling viel mee. Misschien vanwege het elektrisch poetsen. Ik vind dat een crime, ik hecht nogal aan de borstel, maar het lijkt dus niet tevergeefs. Op de terugweg stapten drie jongens en twee meisjes de bus in. Ze waren in een uitbundige stemming, maar in een taal die ik niet verstond. Ik vermoed Oekraïense studenten van het Da Vinci College. Stoere meisjes, want ze waren kort gerokt met blote benen en er stond een vervelend schrale wind.

Ik mocht na de behandeling een uur niet eten en drinken. Daarna dreigde er regen. Ik besloot thuis aan het literair dagboek te blijven werken in plaats van nat in de kroeg aan te komen. Ik schreef in 1989 al: ‘Iedereen die de term ‘het volk’ op de punt van de tong heeft dient ernstig te worden gewantrouwd.’ Na het eten was ik het herschrijven zat. Een uitgebreid bericht gestuurd aan collega Ronald Peters Favier, bekend van de dichtbundel Rotterdams werk (en meer). Daarna twee afleveringen van Dad’s Army bekeken. Een leukere komedie dan de Nederlandse politiek.

10 11, 2025

Moet dat nou?

Door |2025-11-18T09:29:06+00:0010 november, 2025|Tags: , , |0 Reacties

Hier en daar bloeit er nog iets in de tuin tussen de herfstkleuren. De paprikaplanten heb ik binnen gezet, want de nachten worden nu behoorlijk koud. Eens kijken of ik ze de winter kan laten overleven. De laatste paprika hebben we trouwens gisteren door de nasi gesneden. In februari gaan we hete pepers zaaien. Ik heb eerder geprobeerd die te kweken, maar toen kwamen ze om door de bladluis. Van bladluis hadden we dit jaar weinig last. Misschien doordat het in de tuin wemelde van de lieveheersbeestjes.

Vandaag begin ik aan fase twee van het literair dagboek, maar eerst moet nog de nodige correspondentie worden afgedaan. Veel daarvan uiteraard per e-mail. Mails naar vaste correspondenten en/of met een inhoud die ik van belang vind om te bewaren sla ik op. Een elektronische aanvulling op mijn archief. In dat archief moeten ergens de brieven zitten die ik in 1987 vanuit de Verenigde Staten aan Lupius schreef. Volgens mijn dagboek heb ik die van hem teruggekregen, maar ik kan ze niet meer vinden. Ik kan me niet voorstellen dat ze verloren zijn gegaan, maar tot nu toe heb ik er tevergeefs naar gezocht.

Gisteravond zag ik bij RTV-Dordrecht een aflevering van Ouwe jongens krentebrood, de plaatselijke versie van de landelijke babbelprogramma’s. Daar kwam Sinterklaas binnenstappen. Moet dat nou? dacht ik. Het ging over zijn paard. Vorig jaar had de organisatie kennelijk een paard gehuurd van iemand die het beest had verwaarloosd, wat de Partij voor de Dieren in de gordijnen had gejaagd. ‘Dat paard moet verboden worden!’ Ik word erg moe van die opgeheven vingers en die doordrammerij. Huur gewoon een gezond paard, dan is er niets aan de hand. Ik vrees dat er nog eens een idioot opstaat die voorstelt dat de sint op een fatbike zijn entree maakt.

9 11, 2025

Veel eer

Door |2025-11-18T09:28:18+00:009 november, 2025|Tags: , , |0 Reacties

Voor ik de verjaardag van de dochter van een vriendin ging vieren, deed ik eerst nog een stadswandeling. Door ‘hofjes en droomtuinen’ in Dordrecht. Vanuit de Kunstkerk, want het was in het kader van de tentoonstelling Dreamscapes van tuin- en landschapsarchitect Piet Oudolf, die de fraaie tuin tussen de Kunstkerk en brasserie/filmtheater De Witt ontwierp. Een esthetische oase in het hart van Dordrecht.

Het weer werkte mee, dat ervaar ik weleens anders. De plekken die we bezochten straalden rust uit in het bruisende stadshart. De tuin van het Dordrechts Museum met op de muur het fraaie gedicht van Jan Eijkelboom, met de reusachtige platanen, de paardenkastanjes, de beuken langs het hek. Het wonderlijke contrast tussen de prachtige Arend Maartenshof en de gruwelijk lelijke parkeergarage Drievriendenhof. Dordrecht excelleert in de afwisseling tussen prachtige plekken en oerlelijke bouw uit de tijd van de zogenaamde ‘stadssanering’. Misschien dat Vlamingen zich daarom hier vaak zo thuisvoelen.

In de bus naar de verjaardag (ik was na de wandeling te lui om te gaan fietsen) sprak een hoogbejaarde heer mij aan. ‘Ik heb lang geleden nog tegen u geschaakt. U bent toch Kees Klok? U had wit en opende met e2-e4. Uiteindelijk werd het remise’. Ik kon me de man en de schaakpartij niet herinneren. Het was in de tijd dat ik bij Dordrecht speelde, voordat Groothoofd en later De Willige Dame werden opgericht. Dat is dus zeker zo’n vijftig jaar geleden. Ik vertelde hem dat ik het schaken eraan heb gegeven toen De Willige Dame verhuisde van Visser naar de Trinitatiskapel. Dat is ook alweer zo’n tien jaar geleden, denk ik. Journalist Hans Berrevoets voert mij nog weleens op als schaker. Dat is veel eer voor iemand die zijn leven lang ronddobberde in de onderste regionen van de club.

6 11, 2025

Fijn beleid

Door |2025-11-18T09:27:14+00:006 november, 2025|Tags: , |0 Reacties

HVC gebeld. Die stuurde een brief dat we ons vuil, inclusief oudpapier, voortaan naar buurtcontainers moeten brengen, maar dat je daar geen papier in mag gooien als je een eigen container hebt. Die hebben wij, maar de dame aan de lijn kon me geruststellen. Ze blijven het oudpapier ophalen, zodat ik het niet bij het restvuil hoef te doen.

Die buurtcontainers staan deels boven de grond. Ze zijn bijzonder ontsierend en het vuil weggooien wordt er niet gemakkelijker op. Ooit reed je om de paar weken een grijze container uit de tuin naar het trottoir en klaar was Kees. Nu is het ouderwets sjouwen met zakken vuil naar een container die voor het gemak onlangs nog een eind verderop is gezet. Fijn beleid, noem je dat. Goed voor mijn hernia.

Een mijlpaal bereikt. Het manuscript van deel IX uit de serie literaire dagboeken is in eerste versie af. 60549 Woorden. Voorlopig, want er moet nog een voorwoord komen en uiteraard begint nu het kritisch lezen, het schaven en het schrappen. Maar goed, de basis is gelegd, de Rubicon overgestoken.

Vanavond het tweede kroegcollege van het seizoen, over William Turner en Dordrecht. Helaas gaan twee goede vrienden het wegens ziekte missen. ‘Het’ heerst wordt in de kroeg gezegd. Afgelopen zaterdag de griepprik gehad en drie weken daarvoor de coronaprik. ‘Het’ hoop ik daarmee buiten de deur te houden.

Ga naar de bovenkant