Kees Klok, Author at Kees Klok

Vers

Er staat weer een brood in de oven en altijd als dat het geval is trekt er een heerlijke geur door het huis. Vroeger bakte Stella altijd ons brood, toen ze ziek werd heb ik die taak van haar overgenomen en na haar overlijden ben ik er mee doorgegaan. Dordrecht kent een aantal uitstekende bakkers, maar niets gaat boven mijn brood, niet zo zeer vanwege de smaak, die prima is, maar vooral vanwege het plezier dat ik eraan beleef.

Naast het recept van Stella dat ik meestal gebruik, maak ik ook zo nu en dan pita broodjes of andere baksels uit de twee geweldige boeken van Claudia Damen, Vers deeg en Zoet deeg. Voor mensen die graag bakken of koken loont een kijkje op haar website, waar de lekkerste recepten zijn te vinden. In september komt een nieuw boek van haar uit, dat ik zeker ga aanschaffen ook al ben ik zelf een beetje lui en eet ik nogal eens buiten de deur.

Inmiddels is het alarm op mijn telefoon afgegaan en staat het brood af te koelen. Vroeger gebruikte ik een klassieke kookwekker, maar op een avond heb ik die in de uiensoep laten vallen, waarvan het apparaat niet meer is hersteld. Ηet is vandaag ook nog eens de eerste lentedag van 2026 en dat na een paar nare, donkere weken met zelfs een zondagse sneeuwstorm. Op school leerden wij het gezegde ‘Maart roert zijn staart’ en ‘Aprilletje zoet heeft soms nog weleens een witte hoed’. Straks maar snel naar buiten dus om even te genieten. Ik ben geen doorgewinterde pessimist, maar er kan over een week zomaar weer sneeuw liggen.

Door Kees Klok|2026-02-25T10:48:49+00:0025 februari, 2026|Tags: culinair, Stella|0 Reacties

Lees meer

Altijd wat

Ik ben niet zo van het centen tellen en zelden te beroerd om een fooi te geven, maar vanavond heb ik voor de aardigheid eens gekeken hoeveel ik deze maand, die nog niet eens helemaal voorbij is, in mijn stamkroeg heb uitgegeven: zeshonderdachtentwintig euro. Daar moet ik toch eens even bij stilstaan. Ik weet het, ik ben wel van ‘gezelligheid kent geen tijd’, maar daarbij vergeet je weleens dat er ook een prijskaartje aan hangt. Nu is dat geld niet alleen opgegaan aan drank, we nuttigen ook iedere week een lekkere stamppot ter plekke en anderhalve week geleden hadden we een heerlijke en dolgezellige Franse maaltijd, maar toch heb ik een beetje het gevoel dat ik niet echt in de wieg ben gelegd voor minister van financiën.

Ik heb de calculator maar snel weggelegd en de laatste pagina’s van de drukproef van Verscholen in het groen doorgenomen. Er moest nog een probleempje worden opgelost: de oneven paginanummers stonden een regel hoger dan de even. Dat bleek een zaak van een verkeerd vinkje te zijn, maar het duurt even voor je, als halve digibeet, zoiets door hebt.

Er komt voor de zekerheid nog een tweede drukproef om door te nemen, maar daarna is het basta. Uiteraard zal er ergens wel een typefoutje in de tekst overblijven, maar daar haal ik dan mijn schouders over op. In het eerste deel van mijn serie literaire dagboeken, verschenen onder de titel En vooral: de gordijnen dicht, komen ergens oplaatbare batterijen voor. Het heeft jaren geduurd voordat iemand opviel dat het oplaadbare moest zijn en toen ik er door die lezer over werd beknord, moest ik eerlijk gezegd hartelijk lachen.

Vanmorgen luisterde ik op Radio1 uiteraard naar Onvoltooid Verleden Tijd terwijl de regen op de lichtluiken kletterde. Ik moest even denken aan de gitaarlessen die ik halverwege de jaren zestig kreeg. Dat ging met liedjes als Ritme van de regen en Brandend zand. Die gitaar heb ik nog steeds, al heb ik hem in geen veertig jaar meer aangeraakt. Toen ik vanmiddag het huis verliet om in de stamkroeg mijn zuurverdiende centen te gaan uitgeven, was het ritme van de regen gelukkig verstomd, alleen die ellendige, harde wind vertikte het om te gaan liggen.

Door Kees Klok|2026-02-22T21:49:48+00:0022 februari, 2026|Tags: boekpresentatie, herinneringen, uitgaven|0 Reacties

Lees meer

Anathema

Afgedraaid. Net terug van de fysio-fitness en de wekelijkse boodschappen. Ik kan natuurlijk op mijn kont gaan zitten en de boodschappen thuis laten bezorgen, maar de straat wordt al veel te vaak geblokkeerd door van die bezorgbusjes. Ik moet een beetje in beweging blijven op mijn licht gevorderde leeftijd om verdere krakkemikkigheid tegen te gaan. Met een bak koffie en een uurtje rust kan ik er weer helemaal tegen.

Die rust geeft gelegenheid tot het lezen van de krant. Liefst de papieren versie, daar heb je minder last van reaguurders dan wanneer je digitaal leest. In de plaatselijke krant nemen de gemeenteraadsverkiezingen terecht een belangrijke plaats in. Ik heb mijn stem reeds bepaald, op de partij waar ik lid van ben, maar daar moest ik toch wel even goed over nadenken. Niet alle plannen van mijn club zijn even verstandig. Huizen bouwen in de polders bijvoorbeeld, dat is echt anathema in Dordrecht.

Maar goed, wil je het honderd procent eens zijn met een partij, dan kun je die het beste zelf oprichten en dan met een dictatoriale constructie zoals de club van Wilders, waar maar één man de baas is. Ik zie het al voor me: de Partij Klok Vooruit. Jammer dat ik niet zo’n egootje heb als al die Dordtse raadsleden die zich om wie weet wat voor reden in de afgelopen periode hebben afgescheiden van hun fractie en alleen zijn doorgegaan. Zo hebben we in Dordrecht geloof ik inmiddels zestien partijen op negenendertig raadszetels. Daar wordt de politiek echt niet geloofwaardiger van.

Door Kees Klok|2026-02-20T12:09:40+00:0020 februari, 2026|Tags: politiek, verkiezingen|0 Reacties

Lees meer

Blubberzooi

Ik was nauwelijks binnen bij Visser of het begon gisteren te sneeuwen. Uiteindelijk een centimeter of drie, vier, maar omdat de temperatuur net boven nul was, werd het al snel een glibberige blubberzooi. Ik wilde de fiets laten staan en een taxi terug nemen, maar dat zou lang duren. ‘Druk,’ kregen we steeds te horen. Tja, Dordrecht, zodra het even regent of sneeuwt is er op korte termijn geen taxi meer te krijgen. Hoe anders is dat in Thessaloniki.

Uiteindelijk met de fiets aan de hand gaan lopen tot aan de Vrieseweg na de Singel, waar was gestrooid en het veilig fietsen was. Aan het begin van onze straat, waar sinds de bouw in de jaren tien van de vorige eeuw nog nooit een strooiwagen doorheen is gereden, voor de zekerheid maar weer afgestapt en het laatste stukje gelopen. Op mijn licht gevorderde leeftijd begin ik meer en meer een angsthaas te worden.

Het probleem met mijn Griekse bank is eindelijk opgelost. Heeft me vier telefoontjes naar Athene gekost, maar daar kun je geen rekening voor sturen. Ik dacht eerst dat het aan mijn nieuwe telefoon lag, maar het was toch een technisch probleem aan de andere kant van Europa. De vluchten naar Thessaloniki en Athene voor later in het voorjaar geboekt. Ik vlieg weer, zoals meestal tegenwoordig, business class. Dat is beter voor mijn rug houd ik mij voor en wel zo prettig reizen, al is reizen op zich nooit echt aangenaam. Het kan pas leuk worden als je ergens bent.

Door Kees Klok|2026-02-16T10:49:16+00:0016 februari, 2026|Tags: boekpresentatie, reizen|0 Reacties

Lees meer

Zestig

Hoorde ik Ronald Giphart zojuist bij het begin van De Taalstaat nu zeggen dat Kees Buddingh’ zijn voornaam met een C is? Ik hoorde het niet goed omdat de afzuigkap aanstond, anders gaat tijdens het bakken van mijn eieren met spek de rookmelder loeien, dus wellicht vergis ik me. Ik hoop het maar, want anders zou het een kleine blamage zijn. Zoals de naam Cees op Buddingh’s grafsteen geen kleine blamage is, maar een wonderlijk negeren van des schrijvers wensen, zoals iedereen weet die de dagboeken van Buddingh’ heeft gelezen.

Ik was drieëntwintig toen ik als onderwijzer begon op de Openbare Lagere School nummer drie in de Hoogstraat in Hendrik-Ido-Ambacht. Ik had daar de derde klas. Kindertjes van rond de negen, die nu rond de zestig zijn. Een van hen, Astrid, schreef daar gisteren iets over op Facebook. Zestig, evenals Ronald Giphart. Toen ik kwekeling (toch een veel mooier woord dan stagiair) was op School Vest in Dordrecht, dezelfde waarvan ik aan het eind van de tweede wegens wangedrag werd verwijderd, liep daar ook de kleine Ronald Giphart rond, maar dit terzijde.

De Taalstaat is een van mijn favoriete radioprogramma’s, evenals OVT en Met het oog op morgen. Op zaterdag- en zondagmorgen moeten ze me niet bellen tussen respectievelijk elf en een en tien en twaalf, dan neem ik eenvoudig niet op. Ik ben veel meer een radiomens dan een televisiemens. Voordeel van de radio is dat je er al luisterend iets bij kunt doen. Een gedicht schrijven of zoals nu, heel toepasselijk tijdens De Taalstaat, het corrigeren van een drukproef.

Door Kees Klok|2026-02-14T11:03:18+00:0014 februari, 2026|Tags: herinneringen, onderwijs, radio|0 Reacties

Lees meer

Veel sorry’s

De eerste drukproef van Verscholen in het groen is binnen. Valt wat tegen. Het binnenwerk is slordig gedrukt. De nummers op de linker bladzijden half op de rand van het papier. Scheef in de machine gelegen dus en niets gecontroleerd. De rechterpagina’s zien er goed uit. Ik heb besloten de paginanummers te centreren, zoals in There are Rivers in the Sky de ontroerende roman van Elif Shafak die ik op het ogenblik lees.

Ondanks de zorgvuldige correctie en de controle door de externe redacteur zag ik op pagina 97 nog een foutje: we in plaats van wel. Dat direct maar gecorrigeerd. Een boek zonder fout is een illusie, maar je moet doen wat je kunt. Daarna naar de omslag gekeken. De foto doet het geweldig, maar de achtergrondkleur moet anders evenals de kleuren van de titel en ondertitel. Een aantal wijzigingen voorgesteld. Wacht ook op kritisch commentaar van Lé, die er als beeldend kunstenares meer kijk op heeft dan ik.

Kan nog steeds niet inloggen bij de Griekse bank. Met de KPN gebeld. Een vriendelijke meneer heeft de verbinding onderzocht, waarmee niets mis bleek, en wat tips gegeven om eventuele sms-berichten in de spambox te vinden. Alles weer anders op zo’n nieuwe telefoon dan je bent gewend. Voor de vierde keer naar Athene gebeld. Een zenuwachtige dame met veel sorry’s. De technische dienst werkt aan het probleem, maar het duurt nog wel een paar dagen voor het is opgelost. Probeert u het eind van de week nog eens. Sorry, sorry, maar dank u voor het kiezen van onze bank.

Straks bij Visser afgesproken met vriend Philip. Daarna eten met de vaste kern, aangevuld met vrienden uit Griekenland. Tegen de tijd dat ik de deur uit moet zal het wel regenen.

Door Kees Klok|2026-02-11T14:22:32+00:0011 februari, 2026|Tags: boeken, dagboek, Griekenland, Visser's Poffertjes|0 Reacties

Lees meer

Kasteel in Schotland

Heel blij met het portret dat Lé van me heeft geschilderd. Het moet nog even drogen, maar ik heb er al een mooie plek voor. Ik moest denken aan de portretten van jonkheer Stoop en zijn vrouw in het Dordrechts Museum. Het zou er zo naast kunnen, maar ik ben geen jonkheer, hoewel de stamboom van mijn overgrootmoeder, Anna Recourt, waarschijnlijk teruggaat tot Waalse landadel uit de buurt van Luik. Als kind las ik ergens, in de Robbedoes of de Donald Duck, over iemand die geheel onverwacht een kasteel in Schotland erfde. Zou ik ook wel willen, maar dan moet er een echte geest rondwaren, want wat heeft een mens anders aan een kasteel in Schotland?

Minder blij ben ik met mijn Griekse bank. Ik heb een nieuwer type smartphone, maar de inlogcode die ik nodig heb om bij mijn rekening te komen komt op dit toestel niet binnen en het lukt dus ook niet de app te activeren. Al twee keer met Athene gebeld. De eerste meneer was hulpvaardig, probeerde van alles, maar nog zonder succes. De tweede was een kastje-naar-de-muur-type. Ik moest maar bij mijn provider aan de bel trekken. Daar is alles in orde en andere berichten uit Griekenland, via e-mail of Viber, bereiken me probleemloos. Volgende week verder.

Gisteren een nuttige en vooral gezellige bijeenkomst van het werkgroepje Vertel je verhaal. Na de succesvolle bijeenkomst van oktober organiseren we een tweede bijeenkomst waar nieuwe en iets minder nieuwe Nederlanders hun waar gebeurde verhaal vertellen. Dit keer op zondagmiddag 29 maart om 16.00u in Visser. Zet het maar vast in je agenda. Daarna thuis gegeten, anders had ik eten moeten weggooien en daar ben ik niet van. Dat heb ik overgehouden aan de verhalen van mijn moeder over de hongerwinter.

Door Kees Klok|2026-02-07T11:53:44+00:007 februari, 2026|Tags: Leonie Holshuijsen, Schotland, Vertel je verhaal|0 Reacties

Lees meer

Meevaller

Een meevaller vandaag. Begonnen aan de opmaak van het nieuwe dagboekdeel, dat zal verschijnen onder de titel Verscholen in het groen. Bij het vorige boek, Nazomer, moest ik de paginanummers nog handmatig invoeren, maar kennelijk heeft de drukker het sjabloon verbeterd. Het gaat nu automatisch, wat veel tijd scheelt. Volgende week komt de eerste drukproef. Ik ben benieuwd. Langzamerhand moet ik maar eens gaan denken aan een datum voor de presentatie.

Mede Amforeaan Erick Kila publiceert zijn recensies en artikelen tegenwoordig op Het Boekenhoofd. Zojuist met veel belangstelling zijn bespreking van Autocratie BV van Anne Applebaum gelezen. Een boeiende analyse al word je er als overtuigd aanhanger van de democratie niet vrolijker van. Zeer aanbevolen Het Boekenhoofd!

Dat er mensen zijn die nog steeds rondbanjeren door het riool dat X heet! Een rattenmedium waarmee een beschaafd en weldenkend mens toch niet geassocieerd wil worden? Ik ben er al heel lang weg en dat is weldadig voor mijn geestelijk welzijn. Het is trouwens op Facebook ook opletten geblazen. Het krioelt er van de kwakzalvers die beweren dat je door een zalfje van je hernia kunt genezen of door een of ander sapje van kanker. Net een jaarmarkt in vervlogen tijden, waar iemand met een nijptang je van je kiespijn af hielp of je een amulet verkocht die ik weet niet welke ziekten buiten de deur kon houden. Naar al die AI-filmpjes waarvan het eveneens wemelt kijk ik trouwens ook niet meer.

Door Kees Klok|2026-02-03T14:19:12+00:003 februari, 2026|Tags: dagboek, literatuur, sociale media|0 Reacties

Lees meer

Rond de Reeweg

Met Lé gisteren naar Muziek rond de Reeweg geweest. Drie optredens bij mensen thuis. Vroeger zeiden ze ’tussen de schuifdeuren’, maar in de meeste huizen zijn de schuifdeuren weggehaald. Ook het onze is door vorige bewoners op die wijze onherstelbaar verminkt. Het waren vrolijk stemmende optredens, in de Madoerastraat, op de Reehof en in de Bankastraat.

De Madoerastraat was een appartement in de voormalige Ambachtsschool. Die is, anders dan de HTS, ontsnapt aan de sloopwoede van de gemeente. Iets verderop vonden we de Reehof. Ik woon nu zesenveertig jaar in het Reeland, maar van die hof had ik nog nooit gehoord. Een stuk grond tussen de Reeweg en de spoorlijn naar Gorinchem. Vroeger stonden er kassen, nu dus die hof. De ingang ligt tegenover de Ceramstraat, waar ik weleens wijn koop. Misschien moet ik opmerkzamer zijn als ik door mijn eigen buurt fiets.

Ik eindigde in de Bankastraat, vlakbij het Halmaheiraplein. Lé ging nog naar een vierde optreden, maar ik vond dat te laat worden en ben door de Bankastraat naar Visser gefietst. Daar noteerde ik, bij gebrek aan mijn notitieboekje, in mijn telefoon een eerste aanzet voor het gedicht Vraag me niet. Dat gaat over wat ik in de Bankastraat allemaal heb gezien of meegemaakt en inmiddels is verdwenen. Het Gemeenteziekenhuis met daar tegenover de Ziekenverpleging, waar ik ter wereld ben gekomen. Het huis van Kees en Stientje Buddingh’ waar ik regelmatig te gast was. De woning van meester De Kramer, een van mijn onderwijzers op de J.W. Boermanschool, mijn school vanaf de derde klas. Op die plek staan nu appartementen. Wie in Dordt weet trouwens nog wie W.J. Boerman was?

Ik memoreerde het al: aan het eind van de Bankastraat, hoek Oranjelaan, is de HTS ook verdwenen. Er staan nu woningen en gelukkig niet eens in de vigerende blokkendoosarchitectuur die de saaiheid van de Stadswerven, de nieuwe wijk op de Staart, benadrukt. Bij het oversteken van de Oranjelaan miste ik het spoor met die langzaam voortsukkelende goederentrein en de man met de rode vlag, die altijd vooruit liep.

Het gedicht heb ik naar mezelf gemaild en vanmorgen afgemaakt. Het ligt nu op de plank om te rijpen, want je weet het nooit met gedichten. De ene dag ben je laaiend enthousiast, de volgende wacht nog weleens de prullenbak. Nog een paar dagen afwachten maar.

Door Kees Klok|2026-01-26T13:25:32+00:0026 januari, 2026|Tags: festivals, herinneringen, Lé|0 Reacties

Lees meer

Volle bak

Gisteravond was ik bij het boeiende kroegcollege in Visser door fotografe Marian Vermeeren. Over de geschiedenis van de fotografie. We hadden weer een volle bak, teken dat de lezingen in goede aarde vallen. Marian illustreerde haar betoog met een serie unieke en iconische foto’s. Onder meer de oudste Dordtse daguerreotypie uit het archief van de familie Vriesendorp. Het was bijzonder interessant om de ontwikkeling van de eerste foto’s met negatieven tot de digitale fotografie te volgen. Aan het einde maakten we allemaal een ‘selfie’. Zou je die allemaal bij elkaar voegen dan krijg je een bijzondere foto, maar daar is het tijdens de geanimeerde nazit niet van gekomen.

Na een paar weken tobben (hollen of stilstaan) met mijn horloge tot de conclusie gekomen dat ik beter een nieuw kon kopen, wat ik vanmorgen na de fysio-fitness heb gedaan. Een fors exemplaar met een blauwe wijzerplaat, wat weer eens wat anders is dan het gewoonlijke zwart, zilver of grijs. Besloten om een duurder exemplaar te nemen, want goedkoop is nog altijd duurkoop. Ik kreeg zomaar 85 euro korting. Het is wel een Amerikaans merk, maar omdat meer dan de helft van de Amerikanen niet (meer) achter Trump staat, vind ik dat wel okee.

Bij de fysio nog wat voorzichtig aan gedaan. Het gaat een stuk beter met mijn schouder, maar helemaal weg is de pijn nog niet. Ik merk wel dat mijn conditie verbetert. Ik fiets op mijn ouderwets rijwiel weer met een redelijke snelheid over de bruggen, zonder direct buiten adem te raken. Op de terugweg even snel boodschappen gedaan en wat zoetigheid gekocht om de weggesporte calorieën aan te zuiveren.

Op mijn Youtube-kanaal en op Via078 een pleidooi gehouden om het museum Het Hof van Nederland om te vormen tot een Dordts Historisch Museum. Het zal wel niets uithalen, maar ik kreeg heel wat bijval op Facebook en Linkedin. Andere ‘sociale’ media gebruik ik niet. Ik zit wel op Instagram, maar dat vind ik een naar, gebruiksonvriendelijk medium. Ik doe er daarom zelden iets mee. De rest van de ‘sociale’ media kan me gestolen worden, anders kom ik niet meer aan lezen toe.

Door Kees Klok|2026-01-23T11:48:39+00:0023 januari, 2026|Tags: fotografie, geschiedenis, kroegcollege, Visser's Poffertjes|0 Reacties

Lees meer

klok-2023

Over Kees Klok